32


volgens Inno: TROUW


TEDDYBEERTJE GOEDE BUDDY


Norbert


Norbert en Inno waren kamergenoten tijdens hun uitzendingen. Ze werkten veel samen en voelden elkaar uitstekend aan. Bijzonder handig als de druk hoog is.


Tekst Anne Salomons Fotografi e Peter Bak


Norbert van Kommer (46)


BOSNIË 2001 IRAK 2004 AFGHANISTAN 2006


FUNCTIE Loadmaster Chinook


‘ Laat die twee gekken de Chinook maar terugvliegen’


Norbert: ‘Ik had een blind vertrouwen in Inno. Vaak zaten we samen als loadmasters in de Chinook. Dan moet je per keer afspreken wie de baas is. Omdat we geen van beide dominant zijn, was dat nooit een probleem. Je kon elkaar soms niet zien, dan zat hij bijvoorbeeld bij het zijdeurtje van de heli en ik als boardgunner achterin. Bij het landen op een moeilijke, eigenlijk te kleine plek, moest ik het hebben van wat hij zei. De piloot zag sowieso niks. Wij praatten hem de juiste richting uit. Met andere loadmasters zei ik veel eerder tegen de piloot: ‘‘Sorry, plekje te klein.’’ Bij onze missie in Bosnië was nog


weinig druk, dat werd anders in Irak. Daar heb ik me, behalve op onze ambulancedienst, soms nutteloos gevoeld. Een politieke speelbal. We moesten op zoek naar wapens, maar wisten allang dat daar geen massavernietigingswapens waren. Inno en ik praten nog vaak over onze helikoptervlucht helemaal vanuit Koeweit naar Nederland. Een Chinook was na onze missie ter reparatie in Koeweit achtergebleven. De leiding had gezegd: “Stuur die twee gekken maar.” De vlucht, zonder beveiliging, was prachtig, maar ook heel spannend, vooral toen we boven Irak vlogen. Je moest even geen pech


krijgen. Ruim dertig uur hebben we in dat rammelende ding gezeten. Het voelt als een trilplaat, waar sommige mensen vrijwillig op gaan staan. Afghanistan was gewoon een smerige knokpartij. Er was altijd die dreiging. Het was ook heel confronterend als je 48 militairen had weggebracht en bij de terugvlucht waren dat er nog veertig. Acht waren er gesneuveld en stonden op de vrachtlijst. Inno en ik hebben toen heel veel aan elkaar gehad. We konden bij elkaar schelden en huilen. Hij is een echte knuffelkont en heeft altijd een luisterend oor. Net als in een huwelijk voelen we aan wanneer de een de ander nodig heeft.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76