BEMESTING


Jarenlange fosfaatbemesting volgens bedrij fsspecifi eke gebruiksnormen zorgt voor zes procent lagere drogestofopbrengst


Fosfaatgehalte in de bodem blij ft voldoende hoog


In Nederland is de fosfaatbemesting op grasland via gebruiksnor- men beperkt tot een evenwichtsbemesting. Om de verwachte daling van de fosfaattoestand van de bodem en de grasproductie te monitoren, deed Wageningen UR vana f 1997 een veldproef. tekst Jantine van Middelkoop, Phillip Ehlert en Inge Regelink


D


e fosfaatbemesting in Nederland is sinds 2006 beperkt via de zogenaam-


de fosfaatgebruiksnormen. Die normen zij n sindsdien stapsgewij s verlaagd tot de gemiddelde hoeveelheid fosfaat die met het gewas van het land wordt gehaald, ofwel: fosfaatevenwichtsbemesting. Deze norm geldt als de fosfaattoestand van de bodem in de klasse ‘neutraal’ valt. Is de fosfaattoestand ‘hoog’, dan is


Uitleg begrippen


P-AL-getal: hoeveelheid fosfaat in de bodem die in de loop van de tij d be- schikbaar komt voor gewas. Gemeten in extract met ammoniumlactaat. P-CaCl2


: hoeveelheid fosfaat in de bo- dem die direct beschikbaar is voor het gewas. Gemeten in extract met calci- umchloride.


De combinatie van P-AL en P-CaCl2 be-


paalt het fosfaatbemestingsadvies op grasland.


44 VEETEEL T JANUARI 1/2 2009 VEETEEL T MEI 1 2016


P-gehalte in gras: van belang voor de gezondheid van dieren. Voor melkge- vende koeien (40 kg/dag) is 3,3 g/kg droge stof op rantsoenniveau nodig. Tripelsuperfosfaat:


fosfaatmeststof


met minimaal 93% wateroplosbaar fosfaat. Natuurfosfaat: fosfaatmeststof


ruw fosfaat, toegepast in biologische landbouw. 1-2% wateroplosbaar fos- faat, 30-40% oplosbaar in citroenzuur.


uit


de gebruiksnorm lager en is de fosfaat- toestand ‘laag’, dan is de gebruiksnorm hoger.


In 1994 bleek uit praktij k- en proefresul- taten dat de fosfaattoestand van de bo- dem bij evenwichtsbemesting zou kun- nen dalen. Om dat in het veld te onderzoeken, heeft Wageningen UR in 1997 een langlopende veldproef op gras- land aangelegd. De proef lag op drie ver-


schillende grondsoorten op vier locaties: dekzand (Heino en Soerendonk), jonge zeeklei (Lelystad) en veen (Zegveld). Bij aanvang van de proef was de fosfaat- toestand van deze percelen ruim vol- doende, alle percelen vielen in de klasse ‘neutraal’. Op elke locatie waren drie verschillende bemestingsniveaus: twee veldjes binnen een perceel kregen jaar- lij ks een fosfaatevenwichtsbemesting met rundveedrij fmest, twee veldjes kre- gen een fosfaatoverschot (P2


O5 ) met tri-


pelsuperfosfaat van 20 kg fosfaat per hectare en twee veldjes een fosfaatover- schot van 40 kg fosfaat per hectare. Vanaf 2002 bestond op de locatie Heino de bemesting van de fosfaatoverschotten uit zacht natuurfosfaat (zie kader), van- wege de omschakeling naar een biologi- sche bedrij fsvoering. Alle veldjes zij n in elk groeiseizoen twee keer gemaaid en vier keer beweid met pinken of droge koeien. Van het gras zij n de drogestofop- brengsten en fosfaat gehalten bepaald, in de bodem onder andere het P-AL-getal (zie kader ‘Uitleg begrippen’) en vanaf 2004 ook het P-CaCl2


.


Fosfaat in bodem stabiliseert Op zandgrond daalde het P-AL-getal bij evenwichtsbemesting in de loop van de jaren. In Heino was die daling zichtbaar over de hele periode, in Soerendonk vooral in het begin. In zeventien jaar daalde het P-AL-getal op zand circa 10 eenheden, maar het was nog steeds vol-


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56