56


#liefdesverhaal #openbaring #autoritair #trauma’s #plekindegeschiedenis


Marij ke Roukens (77) is de dochter van een KNIL-officier. Het gezin verhuisde in 1950 naar Nederland, waar vader Jacob aan het werk ging bij de luchtmacht. Dochter Roukens voltooide na haar vervroegde pensionering een studie cultuurwetenschappen. Vervolgens schreef ze het boek De ware Jacob. Tekst Eline Lubberts Fotografie Niels Blekemolen


#liefdesverhaal 350 brieven ‘Mijn vader was al overleden, mijn moeder kon niet meer zelfstandig wonen. Tijdens het opruimen van het ouderlijk huis vonden we op zolder een grote hutkoff er met een batik doek erover, met erin zeker 350 brieven. Het waren hoofdzakelijk brieven, maar ook telegrammen en briefkaarten, die mijn ouders elkaar schreven tussen 1936 en 1955. In die brieven kwam, naast historische gebeurtenissen – het was natuurlijk een heftige periode – ook het liefdesverhaal tussen hen naar voren.’


#brieven schrij ven Contact houden ‘In de jaren van kolonisatie, Japanse bezetting, krijgsgevangenschap, inter- neringskampen, bersiap, recuperatie in Australië, dekolonisatiestrijd en terug- keer naar Nederland waren mijn ouders veel van elkaar gescheiden. Dat waren ze al vanaf het begin van hun relatie,


checkpoint


omdat mijn vader diende bij het KNIL en dus veel van huis was. Schrijven was de enige manier om contact te houden. Ze hielden elkaar op de hoogte van hun wederwaardigheden, het werk van mijn vader en de ontwikkeling van de kinderen.’


#openbaring Beter leren kennen ‘Mijn broers en zussen en ik – we waren thuis met z’n zessen – waren verbijsterd toen we na het overlijden van mijn moe- der de brieven lazen. Vooraf hadden we met elkaar besproken of we de brieven wel mochten lezen, want het is natuurlijk zeer persoonlijk en vertrouwelijk. We hebben erover gedacht om de brieven samen met mijn moeder te begraven, maar daar stak een van ons een stokje voor: dit was de kans om onze ouders beter te leren kennen. Na onze terughou- dendheid overwonnen te hebben, waren we al snel blij dat we ze toch zijn gaan lezen. Het was een openbaring.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76