Column


15


Barry Hofstede Ben ik het volk?


H


de menigte en de massa


Het volk, de meute,


et volk heeft gesproken. Dit is wat het land wil. Twee uit- spraken die de laatste tij d met enige regelmaat


voorbij komen in de berichten. En passant wordt er een verleden verheerlij kt dat nooit heeft bestaan en een toekomst beloofd die nooit zal komen. De huidige op symptoom- bestrij ding gerichte politiek zonder langetermij nvisie, gevoed door wan- trouwen en rancune is een hopeloze, doodlopende weg. Ik weet niet veel, maar dat weet ik wel. Het volk, het land. Over wie en over wat hebben we het hier? Al dat populaire gepraat deed me denken aan dit gedicht van Carl Sandburg uit 1916.


Ik ben het volk, de meute Ik ben het volk – de meute – de menigte – de massa. Weet u wel dat al het grote werk van de wereld door mij wordt gedaan? Ik ben de arbeider, de uitvinder, maker van het voedsel en de kleren van de wereld. Ik ben het publiek dat getuige is van de geschiedenis. De Napoleons komen van mij en de Lincolns. Ze sterven. En dan stuur ik meer Napoleons en Lincolns. Ik ben de zaadgrond. Ik ben een prairie die bestand is tegen veel ploegen. Vreselij ke stormen trekken over mij heen. Ik vergeet.


Het beste dat ik heb te bieden wordt uit mij gezogen en verspild. Ik vergeet.


checkpoint


Alles behalve de Dood komt naar me toe en dwingt me te werken en op te geven wat ik heb. En ik vergeet.


Soms grom ik, schud mezelf door elkaar en spetter een paar rode druppels zodat de geschiedenis het zich herinnert. Dan … vergeet ik.


Wanneer ik, het Volk, leer te herin- neren, wanneer ik, het Volk, de lessen van gisteren gebruik en niet langer vergeet wie me vorig jaar bestolen heeft, wie me voor gek heeft gezet – dan zal er geen spreker ter wereld zij n die de naam ‘Het Volk’ uitspreekt met een vleugje spot in zij n stem of een verre glimlach van spot. Dan zal de meute – de


menigte – de massa – arriveren.


Dat gezegd hebbend, ik hou van Holland. Een land dat bloedig is onder- drukt en dat zelf ook heeft gedaan. Een klein, gek landje dat grootse dingen heeft gepresteerd door samen de schouders eronder te zetten. En ik hoop van ganser harte dat ik bij leven en welzij n nog meemaak dat ‘we’ wereldkampioen voetbal worden. Hier ben ik geboren. Ooit was ik bereid voor dit land te sterven. Ik ben Nederlander, maar ik ben niet het volk.


Barry Hofstede was dienstplichtig soldaat in Bosnië (1992–1993). Als vrachtwagenchauffeur reed hij door Bosnië om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien. Barry heeft veel over zij n ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrij ver.


Peter Bak


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76