48


Brothers in arms


Herman en Marcel zij n al bij na dertig jaar buddy’s. De voormalig administrateurs van de landmacht zien elkaar nog vaak voor bios- en bieravondjes in Groningen. Tekst Sanne van de Grift Fotografi e Niels Blekemolen


‘Net op tij d terug voor het ochtendappel’


Hoe heb je Marcel ontmoet? ‘In 1995 stroomde ik in op de KMS in Weert bij de lichting van Marcel. Eigenlij k zat ik bij een lichting eerder, maar ik herstelde van een hernia. De opleiding was pittig, maar we hebben ons goed vermaakt. We zouden allebei admi- nistrateur worden. Onze karakters verschillen enorm – hij extravert met een bulderende lach, ik meer afwach- tend – maar we werden direct buddy’s. Toen we een jaar later samen in Assen bij de Stoottroepen terecht- kwamen, begon een tij d van stappen in Groningen. We gingen dan naar het metalcafé van mij n oom, De Ster. Soms ’s ochtends met de eerste trein terug naar Assen en het laatste stuk rennend om op tij d te zij n voor het ochtendappel. Mooie tij den waren dat.’


Heeft hij je leven veranderd? ‘Dat denk ik wel. Hij staat altij d voor me klaar. Of het nou is voor een verhuizing of een andere klus, hij is de eerste die zegt dat hij komt helpen. We zij n allebei al heel vaak verhuisd, ik zo’n vier keer en hij vij f of zes keer. Elke keer als hij gaat verhuizen, vraag ik of hij dat ding nog heeft. En ja het is er nog steeds: een stootkussen op een loeizware voet. Je moet daar water in doen – én uit laten


checkpoint


lopen – maar Marcel heeft er zand in gedaan. Niet te doen zo zwaar.’


Wat is jullie vriendschapstraditie? ‘We spreken regelmatig af. Eerst samen naar een actiefilm of comedy, daarna een biertje. Uit eten gaan we niet, we lopen hoogstens even langs de automatiek op de hoek voor een patatje of een eierbal. Film is onze gezamenlij ke liefde. Toen onze kinderen klein waren, gingen we met ze naar kinderfilms, K3 of Kabouter Plop. Wij zaten ernaast met een biertje proostend op het goede leven.’


Welke moment samen zal je nooit vergeten? ‘Ooit gingen we met z’n tweeën in Bussum naar het korpsdiner van de Militaire Administratie. Toen de hoofd- poort al gesloten bleek, reden we achterom. Daar is een tankbaan en natuurlij k kwamen we hartstikke vast te zitten. Dus ik duwen. Ineens gaf Marcel een hele dot gas en werd ik bedolven onder het zand. De zakken van mij n DT, mij n overhemd ... alles zat vol zand. Ik liet een heel zandspoor achter toen we naar binnen liepen.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76