Victor 10


37


en alle ellende die de lokale mensen ondergaan in oorlogsgebieden, doen iets met je emotie en beïnvloeden jouw optreden. Ik ben daar heel snel volwas- sen geworden. Je komt in een wereld terecht waar je geen weet van hebt. Er werd door de strijdende partijen regelmatig teruggegrepen naar wat er vijf eeuwen geleden was gebeurd en de rekening die nog vereff end moest worden. Je realiseerde je al snel dat wij dit confl ict niet konden oplossen.’


Aanslag Op 28 januari 1994 gebeurde er iets waardoor de band tussen Giesbers en Achterberg uiteindelijk nog hechter zou worden. De dag daarvoor had de NAVO gedreigd met bombardemen- ten op de Serviërs en de Bosnische Serviërs reageerden met het gijzelen van waarnemers en met aanslagen. Die dag gingen Giesbers en Achterberg op patrouille naar de plaats Drnis om daar een Kenyaanse observatiepost te bezoeken. Op de terugweg ging de patrouille van Drnis richting Knin, via een route door de bergen. Een weg die ze de weken daarvoor regelmatig controleerden. Links van de weg waren Servische stellingen, rechts van de weg lag een bergkam die werd bezet door het Kroatische leger. In feite reden ze over de confrontatielijn en konden er scherpschutters aan beide kanten van de weg zitten. Giesbers zat achter het stuur, Achterberg daarnaast en achter hem Bakth, een collega uit Bangladesh. Vanwege de dreiging reden ze stevig door, maar na een lichte bocht zag Achterberg drie rotsblokken op de weg liggen. Achterberg: ‘Ik riep nog “watch out for the rocks on the road!”’ Giesbers ontweek de blokken, maar toen gebeur- de het. Een over de weg gespannen draad doemde op uit het niets. Giesbers en ik dachten allebei hetzelfde. Een mijn. De Serven hebben een mijn ge- plaatst op een weg waarvan ze wisten dat we die patrouilleerden. Giesbers ging vol in de remmen, maar het was


te laat. Aan de rechterzijde volgde een explosie. Toen Giesbers probeerde te remmen, dook ikzelf links naar bene- den. Dat heeft waarschijnlijk mijn leven gered. Met mijn rechterschouder ving ik de verwoestende metalen deeltjes op die anders in mijn hals waren terecht- gekomen. De bovenkant van mijn hoofd kreeg de rest van de lading.’ Giesbers controleerde de verwondingen van Achterberg en Bakth, verbond ze met een noodverband en reed vervolgens op de velgen richting Knin. Daar stond een helikopter klaar om Achterberg en Bakth naar het zieken- huis in Split te brengen. Achterberg: ‘We wisten in eerste instantie niet wat er precies geëxplodeerd was. Later lieten we de foto’s van de beschadigde auto aan een expert zien. Hij zei dat het een Claymore-antipersoneelsmijn geweest moest zijn en dat we mazzel hadden gehad. Dan realiseer je dat het ook heel anders had kunnen afl open.’


Verhalen delen Eenmaal terug in Nederland hadden verschillende mannen uit Victor 10 de nodige moeite om de gebeurtenissen te verwerken. Ze hebben te maken gehad met beschietingen, aanslagen en gijzelingen. Het hielp ze om er met de anderen van Victor 10 over te praten. Al vrij snel na de uitzending besloten ze om jaarlijks bij elkaar te komen, iedere keer op een andere plek. Niet iedereen had hier behoefte aan, maar een club van twaalf mannen onderhield contact met elkaar, tot op de dag van vandaag. Achterberg: ‘We hebben een onverbre- kelijke band.’


Puzzelstukjes Recent zijn er twee kameraden overleden, waardoor ze nu nog met tien man zijn. De as van een van deze overleden collega’s hebben ze nog samen uitgestrooid. Giesbers: ‘Soms organiseren we een leuke activiteit, maar het belangrijkste is dat we bij elkaar komen en dan gaat het altijd wel


‘Binnen deze groep hebben we aan één woord, één blik, genoeg’


over de uitzending.’ Achterberg: ‘In de organisatie was er niet veel begrip, laat staan erkenning voor wat wij hadden meegemaakt en de gevaren die wij liepen. Bij een debriefi ng ben ik zelfs een keer weggelopen. Het is moeilijk voor buitenstaanders om te begrijpen wat een mens in oorlogsgebied onder- gaat. In deze groep hebben we aan één woord, één blik, genoeg. Dat heeft enorm geholpen bij de verwerking van de gebeurtenissen. We delen onze verhalen met elkaar en zelfs dertig jaar later vallen er soms nog puzzelstukjes op z’n plaats.’ De unieke band tussen deze mannen (inclusief majoor b.d. KL Albert Buisman en kolonel b.d. KLu Robin Mossinkhoff , die niet op de foto staan) maakt dat zij voor altijd verbonden zijn en blijven, of zoals zij zelf graag zeggen: ‘Brothers in arms, for life and beyond.’


Oproep


Om waarnemers die op de Balkan hebben gediend bij elkaar te brengen is een LinkedIn- contactgroep in het leven geroepen: www.linkedin.com/ groups/12884290. Het doel is deze categorie waarnemers te ver- enigen, zodat ze niet tussen wal en schip vallen. Het verzoek aan voormalig UNMO’s en ECMM’ers is om zich aan te melden via de LinkedIn-groep.


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76