WEEK 12-13 23 MAART 2016
33
Binnenvaartcruises is gespecialiseerd in meevaar-vakanties aan boord van vrachtschepen en sleepboten in de binnenvaart. Sinds januari 2014 is de ‘vloot’ van de reisorganisatie gegroeid van 2 naar 13 schepen en hebben ze al ruim 50 gasten een onvergetelijke reis aan boord van een binnenvaartschip bezorgd. Bijna iedere reis leverde voor zowel de gast als de schipper aan boord gezellige dagen, prachtige verhalen en altijd weer een bijzonder contact op. Hieronder is het verslag te lezen van Dianne Hoopman over haar reis vanuit Hengelo naar Rotterdam én terug aan boord van de Martinique.
Binnenvaartcruise op het containerschip ‘Martinique’
...een onvergetelijke ervaring!
DOOR DIANNE HOOPMAN V
an kinds af aan heeſt de binnenvaart mij getrokken. Ik, een kind van het platteland, ongeveer 11 jaar oud, haalde de kennis uit een boekje en
fantaseerde de rest erbij. Geen enkele erva- ring met varen of leven op het water, nooit eraan toe gekomen om daadwerkelijk aan den lijve te ondervinden hoe dat nu is. Totdat ik, 52 jaar inmiddels, de gelegenheid kreeg om 3 maanden niet te hoeven werken en na ging denken over hoe die maanden zinvol in te vullen. Allerlei activiteiten plande ik en als een duveltje uit een doosje kwam ook de gedach- te op om mee te gaan varen op een binnen- vaartschip. Nooit had ik het eerder ter sprake gebracht en mijn omgeving reageerde verrast.
Op
www.binnenvaartcruises.nl vond ik de mogelijkheid om eens een reis aan boord van een vrachtschip in de binnenvaart te kun- nen boeken, met een keus uit verschillende schepen routes en bestemmingen. Ik koos voor de Martinique, omdat dit containerschip de haven van Rotterdam en de Maasvlaktes aandoet. Ik houd van techniek en de sfeer van havensteden. Om daar vanaf Hengelo te komen vaart het schip onder andere over de Waal naar Rotterdam. De Waal is voor mij een bekende rivier. Ik wandel er vaak langs en zie dan dit soort schepen. En als de wind gunstig staat kan ik ’s avonds terwijl ik in bed lig en het raam openstaat de dieselmotoren horen ‘ploffen’ als ze langs varen. Een geluid waar je heerlijk bij weg kunt dromen en op in slaap valt.
Dan is het zover, ik mag 3, 4 of 5 dagen meeva- ren, afhankelijk van het laden en lossen en de weersomstandigheden. Ik stuur meteen foto’s van het schip door naar het thuisfront, nadat ik door de schipper van het parkeerterrein in Hengelo opgehaald ben en me aan boord geïnstalleerd heb (een prachtig appartement, helemaal voor mezelf, wat een luxe!). Ik maak kennis met zijn vrouw, hun zoontje en hond (een prachtige herder) en de 2 andere beman- ningsleden en voel me echt welkom. Het thuisfront (man en 2 zonen) reageert meteen op de foto’s en mijn appjes en zal dat de komende dagen blijven doen.
Ik: “Moeten nog een paar containers laden en dan gaan we varen, komen morgenoch- tend langs Dodewaard, dan zie je me voorbij komen”.
Thuisfront: “Hoe groot is die boot, kan het niet goed zien op de foto, lijkt wel een hele grote boot?”
Ik: “Heren; het is een schip! 110 meter lang, 11,45 breed, 3,5 meter diep kan ie, 3100 ton laadvermogen. De Waal heeſt nu een gega- randeerde diepte van ongeveer 3 meter en we mogen maar 2.60 diep gaan. Met deze lading gaan we 2.20 diep”.
Thuisfront: “Klinkt alsof je het nu al naar je zin hebt”.
gevoel dat de komende dagen niet meer weg zal gaan en dat echt ook meerdere hoogte- punten kent. De eerste sluis waar we tegen 19.00 uur doorheen gaan, terwijl de mist in flarden over het water trekt en ik alleen het schip door het water hoor gaan, gecombi- neerd met vogelgeluiden. Sprookjesachtig. Spannend ook om via het smalle gangboord (uiteraard met reddingvest om en een hand aan de kabel!) naar voren te lopen en vanaf de voorplecht alles in me op te nemen.
De eerste nacht, terwijl ik de motor continu hoor, is even wennen, lang in de stuurhut gebleven om maar niets te missen, de wekker extra vroeg gezet zodat ik ’s morgens vroeg kan zien hoe Nijmegen er vanaf het water uitziet. Zwaaien naar mijn lief die aan wal staat in de buurt van Dodewaard. Op naar Rotterdam! Ondertussen heel veel foto’s maken, appjes versturen, een bakkie doen in de stuurhut en niet te vergeten elke dag een prima ontbijt, lunch en diner!
Ik: “In Rotterdam gaan we ook naar de 2e Maasvlakte, da’s de allernieuwste haven waar de Super Grote Schepen binnenkomen” Ik: “Straks gaan we nog voor de fun omhoog met de kajuit, stuur weer even een lading foto’s door”.
Thuisfront: “Het lijkt me een geweldige sfeer op die boot mam, is het landschap wel enigs- zins veranderlijk of is het eentonig?”
Ik: “Absoluut niet eentonig, we zijn nu in de buurt van Dordrecht, 200 liter smeerolie laden voor de hoofdmotor, daar kan overigens 600 liter in, watertank gaat 12.000 liter in, gaat he- lemaal nergens over! Schip schoonschrobben kost minimaal 4 uur”.
Thuisfront: “Kom je nog wel terug of word je schippersvrouw?”
Ik: “Schippersvrouw? Ik word schipper!”
Thuisfront: “Wat zal autorijden tegen gaan vallen, patser!”
En dat klopt, we zijn nog niet eens aan het varen en ik vind het al helemaal geweldig. Een
Dan is er even geen tijd meer om te appen, ik zit opnieuw op de voorplecht, de zon breekt
door en we varen Rotterdam binnen. Wat een magisch moment! Hollandse luchten, knalblauw met spierwitte wolken, felle zon, prachtige skyline van Rotterdam met alle bekende gebouwen, gezien vanaf het water. Ik maak een filmpje, geluid van de wind, de zon die schijnt op de snaren van de Erasmusbrug, opnieuw een sprookje!
En dan varen we in het donker de Maasvlakte op, ik raak niet uitgekeken en gefilmd. De con- tainerterminals waar alles computergestuurd gaat, volautomatisch. Kranen bewegen, laden en lossen van containers, karren met daarop containers rijden volautomatisch en stoppen op het juiste moment. Alles begeleid door geluiden die aangeven of iets stopt, achteruit- gaat gaat, klaar is, verzet moet worden. Felle lampen die de boel verlichten en binnen in de stuurhut kun je op een computerscherm precies zien waar welke container op welke plek in het laadruim terecht komt en of dat conform het laadschema klopt. Een enkele keer zie je een auto rijden met bestuurder, maar een mens zien is hier een uitzondering. Fascinerende wereld, waar mijn fantasie op hol slaat, je zou hier zo een bloedstollende scene van een James Bond film op kunnen nemen! Het is ondertussen gaan regenen en het waait flink, het wordt later en later, maar dat maakt het alleen nog maar indrukwekken- der. Ik sta buiten en geniet met volle teugen... Uiteindelijk ga ik naar bed, morgen varen we nog verder de Maasvlakte op, voor de laatste lading containers.
De volgende morgen word ik uitgerust wakker, we zijn al een tijdje onderweg, er is de hele nacht doorgeladen en vervolgens doorgeva- ren, 24/7 een continu bedrijf. Ondanks alle herrie heb ik prima geslapen.
Ik: “Ha, allerliefste van me, lekker geslapen? Kijk eens met welk uitzicht ik wakker werd? De zon die opkomt boven Rotterdam, gezien vanaf de nieuwe Maasvlakte. Hier wachten we op onze beurt om te laden, maar deze grote jongens gaan voor”.
Thuisfront: “Mooi en indrukwekkend, als je moet wachten op de laatste lading wordt het wel vrijdag voor je terug bent in Hengelo”.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48