Column
van veertig centimeter was te hoog...
Veiligheid is geen statistiek: mijn verhaal
been. Het is nooit precies duide- lijk geworden wat er gebeurd is. Het gebeurde ’s avonds, maar hij werd pas ’s morgen vroeg gevonden in een sloot langs de weg. Mijn vader was toen 27 jaar, enkele jaren getrouwd, had twee kleine kinderen en een mooi betaalde baan als metse- laar. Op zich lijkt een verbrijzeld been niet super-ernstig, maar het heeft het leven van ons gezin voorgoed en compleet veranderd. Ik schrijf dit, omdat ik pas een manager hoorde zeg- gen: “Veiligheid is maar statis- tiek.” Hij vond het belangrijk om zijn KPI’s goed te houden, maar besefte niet het echte belang van veiligheid. Laat ik het dan, uit eigen ervaring, maar eens vertellen.
I
Ir. Martin van den Hout Sr. Management Consultant Agidens Consulting
martin.vandenhout@
agidens.com
Het eerste gevolg van het on- geluk van mijn vader was dat hij drie maanden in het ziekenhuis heeft gelegen en daarna nog negen maanden heeft gereva- lideerd. Na dat jaar kon hij weer lopen, maar liep wel mank. Een aantal mensen moet gedacht hebben: “Gelukkig heeft hij het er toch nog goed vanaf gebracht.” Mijn vader pakte zijn oude vak weer op en in de jaren daarna werden mijn broer en ik geboren. Hij kreeg echter steeds meer pijn en kon steeds moei- lijker lopen. Toen ik vijf jaar oud was, kwam hij thuis te zitten. Hij kon niet meer in de bouw
n 1961 kreeg mijn vader een ongeluk met zijn brommer en verbrijzelde zijn
werken. Zelfs een opstapje van veertig centimeter was te hoog. Hij had dag en nacht pijn en sliep slecht. Dat was vaak ook aan zijn humeur te merken. Hij zat thuis en voelde zich nutte- loos. Hij vond dat hij moest werken en voor zijn gezin moest zorgen. Ook geld was een probleem. Een gezin met vier kinderen onderhouden met een uitkering was eigenlijk niet te doen. We droegen kleren die mijn moeder zelf maakte en aten groenten uit eigen tuin. We gingen nooit op vakantie, maar deden dagtrips, waarbij we overigens veel plezier had- den. Mijn ouders deden er alles aan om ons een leuke jeugd te bezorgen.
Mijn vader wilde persé weer aan het werk. Ambtenaren en artsen begrepen dit vaak niet en zeiden: “blijf toch lekker thuis”. Tegen de bureaucratie vechtend, kreeg hij echter, na drie jaar, toch een baan. Hij ging aan de slag bij de sociale werk- voorziening. Financieel schoot dit echter weinig op. Ik heb in mijn jeugd geleerd zuinig te zijn, maar voor zijn gevoel van eigenwaarde was het werk be- langrijk. Hij ging echter steeds moeilijker lopen. Na zes jaar was er sprake van dat hij in een rolstoel terecht zou komen. Dit was uiteraard een nachtmerrie voor hem en de rest van het gezin. Uiteindelijk kwam hij in het Radboudziekenhuis terecht. De artsen kwamen erachter dan zijn manke been 28 graden ver-
draaid stond en 2,5 cm korter was. Na een operatie en weer een heel jaar herstel kon hij weer een beetje lopen. De eer- ste weken ging hij op krukken naar het werk. Als hij langer dan een jaar thuis bleef, zou hij weer in de WAO belanden; een nacht- merrie voor hem. Hij is uiteinde- lijk redelijk hersteld, maar zwaar lichamelijk werk heeft hij nooit meer kunnen doen.
Kortom: de gevolgen van het ongeluk waren jarenlang pijn, lichamelijke beperkingen, levenslang van een minimum- inkomen moeten rondkomen en veel zorgen.
Als u nu nog denkt dat veilig- heid alleen maar statistiek is, dan moet u maar eens proberen met één hand uw veters te strik- ken.
Zelfs een opstapje
11
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49