050 Interview
Monique Mestrom is SEH-arts en expeditiegids in het zuidpoolgebied
‘Zo indrukwekkend, niet te beschrijven’
Wanneer arts in spe Moniek Mestrom in 2013 tijdens een IC-stage hoort dat een intensivist als expeditiearts naar Antarctica gaat, heeft zij daar ook wel oren naar. Inmiddels heeft de reislustige Limburgse er al tien ‘ijzige reizen’ op zitten. Niet alleen als expeditiearts maar sinds 2023 ook als gids. “Ik merk wel dat ik er steeds meer een dubbel gevoel bij heb, want ik zie met eigen ogen wat de impact is van toerisme op het zuidpoolgebied.”
E
en gure decemberavond, half tien ’s avonds Neder- landse tij d. Aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland, begint voor Moniek Mestrom (35) een nieuwe zomerse
dag. Sinds 2021 is de Nederlandse werk- zaam als SEH-arts in het Hutt Valley Hos- pital in Lower Hutt. Vanaf haar werk rij dt ze in een krap halfuur naar de hoofdstad Wellington, waar ze vlak bij zee woont.
“Kij k, dit is mij n uitzicht”, wij st ze, terwij l ze tij dens ons videogesprek de camera van haar laptop even richting het raam draait. “Misschien zwemmen er zo dolfij nen langs. Dat gebeurt hier name- lij k dagelij ks.” Het is een magisch tafereel dat Mestrom nog steeds weet te boeien, hoewel ze nu al meer natuurschoon heeft gezien dan menigeen ooit in zij n hele leven zal zien. Ze vertelt hoe het verhaal van een in- tensivist tij dens een IC-stage in 2013 haar
op het idee bracht om na haar studie ook als expeditiearts reizen te gaan maken. Amper vier jaar later, in februari 2017, scheept de Limburgse in Ushuaia, de zuidelij kste havenstad van Argentinië, voor de eerste keer in voor een reis naar Antarctica. Ze mag als expeditiearts mee aan boord van het voormalige oceano- grafi sche onderzoeksschip Plancius. Het wordt een unieke reiservaring die smaakt naar meer.
Hevig rollend schip Er volgen andere reizen. Niet alleen naar Antarctica, maar ook naar onder meer Groenland en Spitsbergen. Als expeditiearts waakt Mestrom tij dens deze zeereizen over de gezondheid van gemiddeld zo’n honderd toeristen – voor het merendeel 65-plussers – en rond de veertig bemanningsleden. Ze weet nog hoe ze tij dens de allereerste reis, als ze zich in haar hut terugtrekt voor de nacht, goed beseft dat ze er als arts de komende weken alleen voor staat. “Na zes uren varen, in de Drake Passage, begon het schip hevig te rollen. Ik dacht toen bij mezelf: als er iets is, dan waarschuwen
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92