search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
033


Lieke van der Scheer Gezamenlijke


besluitvorming vergt vertrouwen in elkaar


aan autonomie en herstel, is het idee. Gezamenlijke besluitvorming kan leiden tot vergaande samenwerking, mits met


een duidelijke mindset. Uitgangspunt is dat zorgverlener en patiënt beiden expert zijn. De zorgverlener heeft medi- sche en wetenschappelijke kennis en ervaring. De patiënt zijn living experience, kennis over zijn eigen leven: wat daarvoor nodig is en wat daarin past. Zo weet deze patiënt hoe zijn somberheidsklachten hem belem- meren in zijn werk. Hij vraagt daarvoor hulp. Door aan te sluiten bij deze vraag in plaats van de – vast en zeker adequa- te diagnose dat hij lijdt aan jeugdtrau- ma’s, die wellicht andere behandeling vereisen – worden draagvlak en moti- vatie versterkt. De POH vermijdt hierdoor kennis-


onrecht. Zij plaatst zijn kennis van en voor zijn eigen leven niet buiten de orde omdat het niet strookt met haar medi- sche kennis. Daarentegen accepteert ze wat van betekenis is voor hem; ze erkent en vertrouwt hem als kenner.


Vraagt dergelijke gezamenlijke besluit- vorming dan om een u-vraagt-wij- draaien -houding van een zorgverlener? Nee, zeker niet. Het vereist open ge- sprekken, vertrouwen in elkaar. Zorg- verlener en patiënt kunnen daarbij over en weer vragen stellen en voorstellen ter discussie brengen. Uit verschillende onderzoeken blijkt hoe belangrijk het is dat een zorgverlener vanuit kennis en ervaring meerdere, verschillende, realis- tische behandelopties voorlegt. Zelden is er immers medisch gezien slechts één mogelijkheid. De zorgverlener dient af te zien van te veel voorsorteren op basis van veronderstellingen over de patiënt. Zo zijn in deze casus hopelijk verschil- lende opties met de patiënt besproken om samen tot een behandelwijze te be- sluiten. Zo te zien een mooi voorbeeld.


Lieke van der Scheer is filosoof/ethicus.


conform de van toepassing zijnde ggz- en NHG-standaard(en) of er zorg is aangewezen. Is dat het geval, dan bepaalt de huisarts of huisartsenzorg passend is dan wel dat er een verwijzing moet plaatsvinden. Bij een indicatie voor huisartsenzorg mag de huisarts de zorg overlaten aan de POH. Voor- waarde is dat de POH bekwaam is én dat de patiënt instemt met de inzet van de POH. Als aan deze voorwaarden wordt


voldaan, maken de huisarts en de POH met patiënt afspraken over het zorg- traject. Hierbij heeft de POH een eigen professionele verantwoordelijkheid. De huisarts is eindverantwoordelijk voor de zorg. Om zijn verantwoordelijkheid waar te kunnen maken, is hij afhankelijk van informatie van de POH. Afspraken over een tijdige terugkoppeling en afstemming als ook dossiervoering door de POH zijn daarom cruciaal. Na een terugkoppeling gaat de huisarts na of


Annemarie Smilde Een tijdige


terugkoppeling is van belang


huisartsenzorg door de POH nog steeds passend is gelet op het verloop van het traject bij de POH, de bevindingen van de POH en de behoefte van de patiënt.


In deze casus waren de POH en de huisarts kennelijk bij aanvang van het traject bij de POH niet op de hoogte van jeugdtrauma’s bij patiënt. Gezien deze informatie moet de huisarts aan de hand van de standaarden beoordelen of een verwijzing naar de ggz is aangewezen. Daarbij vraagt hij de POH om alle rele- vante informatie en neemt hij zo nodig zelf een nadere anamnese bij de patiënt af. Komt de huisarts tot de conclusie dat huisartsenzorg nog steeds passende zorg is, dan mag hij deze overlaten aan de POH, gelet op haar bekwaamheid. In dat geval maken de huisarts en de POH afspraken over het vervolgtraject, uiteraard in overleg met de patiënt.


Annemarie Smilde (voorheen VvAA) is senior consultant gezondheidsrecht bij Rechtvoordezorg. rechtvoordezorg.nl


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92