042 Schrijfpoli
De machtige pen
Meer dan vijftig zorgprofessionals stuurden een
column/blog in voor de allereerste Arts en Auto Schrijfpoli. Allemaal kregen zij persoonlijk feedback. Twintig van hen woonden afgelopen november op
Regels boven medemenselijkheid
uitnodiging de Schrijfpoli-workshop bij. De bijdragen die er voor de redactie uitsprongen, leest u hier en online.
“Op 3 december, mij n verjaardag, ben ik er niet meer. Dat heb ik al besloten. Iedereen weet ervan; de huisarts heeft alles al vastgelegd.” Aan het woord is een cliënt, 53 jaar oud. Ze is zojuist opgenomen in het verpleeghuis. Over zes weken staat de euthanasie gepland. Enkele maanden geleden is ze gediagnosticeerd met een progressieve spierziekte. Na de diagnose verkocht ze haar creatieve workshopbedrij f. Op de achtergrond van haar telefoon is een mooie foto te zien van haar huwelij k, dat enkele maanden geleden op Ibiza plaatsvond. Onze stagiaire voert het intakegesprek in een kale kamer.
Ik houd me bewust op de achtergrond. “Ik vind het belang- rij k om nog zoveel mogelij k zelf te doen”, zegt de cliënt. “Ik heb een speciale, op maat gemaakte sta-op-stoel via de ver- zekering. Die helpt me om zelfstandig te gaan staan, zodat ik enkele stappen kan zetten. Dat geeft een geruststellend
gevoel, want ik krij g paniekaanvallen als ik me niet kan verplaatsen. Mag ik de stoel hier naartoe verhuizen?”
We stemmen het af met de zorgverzekeraar. Dat
zou toch een kwestie van een telefoontje moeten zij n? Maar mij n collega, verbaal sterk en geduldig, is meer dan een uur in gesprek met medewerkers van de verzekeraar. Uiteindelij k volgt een ‘nee’, want de cliënt heeft nu een WLZ-indicatie. Dat ze nog maar zes weken te leven heeft, doet er niet toe. Mij n collega hangt op en haar ogen vullen zich met tranen. “Dit is zo oneerlij k. Het lij kt alsof ze liever hun beleid verdedigen dan helpen.” Ik ken het gevoel. Dit is niet de eerste keer. Het komt steeds vaker voor. Het voelt alsof instanties regels be- langrij ker vinden dan medemenselij kheid en effi ciëntie. Terwij l we naar een alternatieve oplossing zoeken, blij ft de
cliënt wachten, in haar kale kamer, zonder het hulpmiddel dat haar laatste weken iets draaglij ker zou kunnen maken.
Yasmina Zedday-Salim (35), ergotherapeut
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92