Schrijfpoli 045 Stammenstrijd
“Onze eigen arts-assistent móet deze patiënt zien. Hij is écht heel ziek. Nee, niet de arts-assistent van de SEH.” De bood- schap van de medisch specialist aan de telefoon is duidelij k. Ik kij k om me heen. De arts-assistent van de SEH werkt al bij na twee jaar bij ons. Ze ziet ruim 40 uur per week patiën- ten van alle specialismen. Ze is communicatief én medisch inhoudelij k sterk. De arts-assistent van het ‘eigen’ specia- lisme is net vij f weken dokter. Haar dagen vullen zich met en- thousiast watertrappelen. Ik geef dit aan. Het maakt niet uit. We weten het misschien niet, maar we voelen het wel. In
de gezondheidszorg voeren we een stammenstrij d. Allemaal zij n we onderdeel van een stam. Bij voorbeeld die van de interne geneeskunde, SEH, cardiologie, huisartsgeneeskun- de, verpleegkunde, ambulancezorg of mana gement. Onze eigen stam is de slimste, de gezelligste én geeft de leukste feestjes. Je herkent ons aan hoe we ons kleden, hoe we praten en welke grapjes we maken. Onze stam is wie we zij n. Onze stam is de beste. Onze stam brengt ons veel goeds. Hij geeft ons kracht en
zorgt ervoor dat we samen meer kunnen dan alleen. We zor- gen voor elkaar én voor onze patiënten. In goede en slechte tij den. Zelfs om 3 uur ’s nachts als alles tegenzit. Wat er ook gebeurt, we laten elkaar niet vallen. Onze stam is belangrij k voor onze veerkracht en ons geluk. Het bestaan van stammen geeft ook problemen, want niets
verbroedert zo goed als een gemeenschappelij ke vij and. Naar leden van andere stammen zij n we minder begripvol. We oordelen sneller. We zij n niet echt geïnteresseerd waaróm
de ander doet wat hij doet. Door aannames te doen, bouwen we stereotypes: de botte chirurg, de huisarts die alleen maar afwacht… Het schuurt regelmatig in de zorg. Onderhuids leveren we de hele dag stammenstrij d. Door deze strij d doen we onszelf én de patiënt tekort. De
energie die we hierin stoppen, is weg. Aan het begin van de covid-pandemie was het even anders. Alle stammen hadden samen dezelfde vij and. Er was eendracht, broederschap en samenhorigheid. Sámen konden we de uitdaging aan. In crisistij d bleek de ander ook opeens van schaatsen of de beste voetbalclub te houden. Maar deze periode ging voorbij en iedereen trok zich terug in het oude stamverband. Mag ik dromen? Nee, niet van een nieuwe pandemie
natuurlij k, maar dat alle stammen zich samen nogmaals richten op het bestrij den van een gemeenschappelij ke vij and? Denk aan roken, vapen, overgewicht, eenzaamheid, klimaatproblematiek, discriminatie of kansenongelij kheid. Wat als wij er één of meerdere uitkiezen? Zouden we dan in deze wereld vol stammenstrij d écht verschil kunnen maken? Laten we erkennen dat de stammen strij d bestaat en ons
belemmert. Laten we slimmer zij n dan dit mechanisme door oprecht de verbinding te zoeken met elkaar. Dat is in het be- gin even spannend. Het voelt als watertrappelen. Maar door oefening en onderling vertrouwen kunnen we leren als een school vissen te zwemmen. Ook als de stroming ons tegen- werkt. Samen zij n we dan sterk genoeg om échte vij anden te verslaan.
Roos Flameling (41), SEH-arts en huisarts in opleiding
Thuiskomen
‘Patiënte werd overgeplaatst naar een centrum voor geri- atrische revalidatiezorg’. Ik lees de brief van mij n collega. Het is allemaal zo vertrouwd dat het bij na pij n doet. En dan het besef dat mij n werk hier nu begint. Na jaren degene te zij n geweest die patiënten overplaatst, ben ik plotseling de ‘ontvanger’. En ik heb geen idee hoe dat moet. Een week eerder. Ik loop dit verpleeghuis binnen voor een
sollicitatiegesprek. Na twintig jaar in het ziekenhuis sta ik op het punt mij n OK-pak en witte jas te verruilen voor… Ja, waarvoor eigenlij k? Een T-shirt en spij kerbroek? Een man schuifelt langs met een rollator. Mij n hartslag
gaat omhoog. Daar heb je zo iemand. Hoe noemen ze die hier? Cliënt? Bewoner? Ik moet wel aan meer gaan wennen dan de kleding. Verwachtingsvol kij kt ze me aan. “Bent u de arts?” Ik knik.
“Gaat u mij revalideren?” Ik wil zeggen dat ik spoedeisende- hulparts ben. Dat ik verstand heb van de breuken die ze heeft. Van de operatie die ze gehad heeft. Van het gips om haar been. Maar dat ik niets weet van revalidatie. Ik hoor mezelf iets zeggen over een team van behandelaren, een MDO en de verwachting dat het allemaal een week of drie
gaat duren. Daar wordt ze blij van. “Drie weken?! Ik geef een feestje als dat zo is!” Anders ik wel, denk ik. Ze moet terug naar een huis met vier trappen, waar zo’n beetje alles wat ze nodig heeft op een andere verdieping zit. Naar een man die ondanks zij n pensioen vaak op reis is. En thuiszorg? Daar moet ze al helemaal niet aan denken. “Die komen je vertel- len wat je moet doen. Daar ben ik veel te eigenwij s voor.” Gelukkig, denk ik, nog iemand die eigenwij s is. Want dat
moet ik wel zij n om mij n vertrouwde werk en positie in het ziekenhuis te verruilen voor een plek in het verpleeghuis. Weg goed salaris. Weg status. Toch voelt het als de juiste keus. Want niet alleen mij n cliënt verlangt naar huis. Ik, haar arts, doe dat óók. Het ziekenhuis voelt al jaren niet meer als thuis. Alles lij kt er steeds sneller te gaan. Of ik word trager. Het doet de naam eer aan, een huis vol zieken. Ik ben liever in een huis vol mensen. En wie weet is dit het dan, het verpleeghuis, waar je naartoe wordt overge- plaatst om thuis te komen.
Doutsje Idzenga (44), anios ouderengenees- kunde, voormalig SEH-arts en vanaf 1 maart huisarts in opleiding
Nieuwsgierig naar meer inzendingen? Lees ze op
artsenauto.nl/ schrijfpoli-blogs
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92