search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
043 Kamer 16


Ook al heb ik de kamer waar jij ligt nooit goed kunnen zien – ik kon namelij k niet rondkij ken – herken ik hem meteen. Het keukentje, ouderwetse gordij nen, en een linoleum vloer. Ik kij k naar jou, je zit aan tafel. Op het eerste gezicht


kunnen wij niet meer van elkaar verschillen. Ik, zestig jaar jonger, witte jas, stethoscoop en altij d haast. Jij , ontkleed, verward in infuusdraden en wij zend naar iemand in de hoek die er niet is. Toch zij n we verbonden door deze kamer, op deze afdeling, in dit ziekenhuis. Een jaar geleden lag ik hier net zo hulpeloos als jij . Waste


dezelfde verpleegkundige iedere ochtend mij n oksels. Kwam er net als nu bij jou een leger aan artsen langs. Begreep ook ik niet waarom ik hier terecht was gekomen. Mij n leven stond in één klap op zij n kop toen ik met een duik in het zwembad mij n nek brak. Ik raakte verlamd, kreeg een haloframe en een rolstoel. Ineens was ik geen zorgverlener meer, maar zorgontvanger. De dokter als patiënt. Er is al veel over gezegd en ge-


schreven. De afhankelij kheid die ik voelde, blij ft me bij . De onzekerheid over de toekomst. En hoe ik me vastklampte aan elk sprankje hoop. Universele gevoelens voor iedere patiënt, denk ik. Misschien herken je ze wel. Wat mij als dokter-patiënt niet losliet, was het verwar- rende gevoel van er ineens niet meer bij te horen. Voor


mij n ogen sloten de witte linies. Daarachter verstomden de overdrachten en MDO’s. Als dokter kreeg ik hier alles van mee, als patiënt kwamen er alleen nog fl arden van aanwaai- en. Terwij l het om mij ging, was ik, daar in dat bed, vaak de buitenstaander. Soms voelde ik me even gelij ke, bij voorbeeld wanneer


de specialist geduldig de behandelopties met me besprak. Even later werd ik weer klein, toen de arts-assistent – staand en zonder me aan te kij ken – snel belangrij ke onderzoeks- uitslagen opsomde en weer weg was. Ik had vooral behoefte aan contact. Aan die hand op mij n schouder, aan de woorden: jij bent een van ons. Ik snap het natuurlij k. Nu ik als een soort medisch wonder


weer aan het werk ben, blij ft bij mij het dienstsein ook maar brullen. En ja, ook ik doe vaak te weinig moeite om me te verplaatsen in de patiënt. Waarom eigenlij k? Want zo veel tij d hoeft het niet te kosten om contact te maken, een vraag te stellen en écht te zien. Met dit besef ga ik bij je aan tafel zitten. Het toeval wil dat


jij vroeger specialist was, in dit ziekenhuis. Ik vraag aan jou hoe jij dat vroeger deed, een nekoperatie. Je ogen beginnen te glimmen en je weet het nog precies. Ik krij g een brok in mij n keel. De cirkel voelt rond: de patiënt zorgt voor de dokter, en andersom.


Annemoon Jonker (29), huisarts in opleiding en promovendus


Zoektocht naar zuiverheid


“The pure, the pure”, herhaalt ze, alsof ze in een horrorfi lm zit en wij de enige overlevenden zij n die de code niet kunnen kraken. Mevrouw Linglish wil graag ‘pure vaseline’ en geen vaseline album. Ik herken haar van een eerdere miscommu- nicatie. Toen vroeg ze om ‘the sewer’. Ze bleef maar schreeu- wen: “The sewer, the sewer”, en ik begreep haar niet. Ik dacht dat ze het over het riool had, dus ik bracht haar naar de ingang van de toiletten in het gezondheidscentrum. Helaas bedoelde ze iets anders, namelij k ‘the newer’, de nieuwere verpakking van een pot Vichy. En nu dus over ‘the pure, the pure’. Ik snap wel waarom de assistente mij erbij heeft geroepen.


Expats nemen nu eenmaal moeilij k iets van ons aan. Soms vraag ik me af of ze in hun eigen land überhaupt wel apothe- kers kunnen vertrouwen. De grap is dat ze ook meteen ongeduldig worden, alsof


jij traag van begrip bent en zij ‘perfect English’ spreken. Thuis ben ik dat wel gewend. Mij n Spaanstalige echtgenote kan er ook wat van als zij het heeft over een ‘koeling’ en de kinderen de boodschappen in de vriezer doen terwij l ze de koelkast bedoelt. Ik begin uit te leggen dat vaseline album gezuiverd is; het


is immers gedes tilleerd en vrij van kankerverwekkende stoff en. Vaseline voor cosmetica is altij d gezuiverd, maar niet


puur; het is een mengsel van koolwaterstoff en, bedoeld om de huid af te dekken. Het beschermt de huid tij dens het gene- zen tegen bacteriën. Het werkt ook hydraterend. We leveren het regelmatig af. “This is pure, this is really okay!” zeg ik. Ze wij st op de achterkant, waar ‘petrolatum’ en ‘paraffi ne


liquidum’ staan. “Is not pure”, zegt ze. Ze doet me nu denken aan Manuel uit Fawlty Towers en net als Basil voel ik een lichte frustratie opkomen. Ik geef het op. Wat ik haar geef, is vaseline, maar met een beetje paraffi ne voor de smeerbaar- heid. Zonder die hulpstof zou het amper uit de tube komen. Helaas hebben we geen versie met alleen petrolatum. Maar Kruidvat wel. Ik herinner me dat ik die juist dit weekend in de stad heb gezien, dezelfde potjes waarmee ik zo’n 40 jaar terug de velgen van mij n fi ets insmeerde tegen de roest. “Kruidvat, is that a pharmacy?”, vraagt ze, alsof wij dat níet zij n. “Geef er je eigen naam aan, ze zij n goed bekend”, hoor ik mezelf zeggen. Ik ga weer terug naar kantoor en denk: wat is nu echt


zuiver? Niet het riool, niet vaseline, niet de belastingaangifte van expats. Als apotheker streef je altij d naar zuiverheid in je werk: recepten controleren, wisselwerking vermij den en kwetsbaren beschermen. Maar die zuiverheid is geen doel op zich; het is de basis van iets groters; het vertrouwen van het publiek.


Maarten Hoogveld (49), apotheker


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92