search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Tekst: Marte van Santen Fotografie: De Beeldredaktie/Vincent van den Hoogen


041


Dierenarts Esther van Neerbos zoekt met haar speurhonden naar vermiste personen. “Elk vrij uurtje gaat eraan op.”


J


e kunt je haast niet voorstel- len dat de vier speurhonden van dierenarts Esther van Neerbos (54) er echt toe in staat zijn: vanaf de water- kant of varend over een kanaal of rivier de lucht


oppikken van een verdronken persoon op soms tientallen meters diepte, vol- ledig aan het zicht onttrokken door het donkere en troebele water. En toch is dat precies wat haar honden doen. Het enige wondermiddel dat ze daarvoor nodig hebben, is hun neus. “Als er iemand op de bodem ligt, komt er een mengsel van huidschilfers, vetzuren en gassen door het water omhoog”, legt Van Neerbos uit. “De hond ruikt dat en reageert door te blaffen en te kwispelen. Op de plaats waar de geur het sterkst is, springt hij in het water en gaat boven de geurbron rondjes zwemmen.” Met behulp van haar vier speurhonden,


onder andere gespecialiseerd in het lokaliseren van verdronken mensen, hebben Van Neerbos en haar team afge- lopen jaren tientallen, vaak complexe en langdurige vermissingszaken helpen oplossen. De meest bijzondere? Een ver- miste persoon die al 26 jaar op de bodem van de Waal bleek te liggen. “Zijn auto was volledig bedolven door zand, alleen het puntje van het dak stak nog uit. En toch wisten de honden boven water de geur te herkennen.”


Boegbeeld De liefde voor dieren werd Van Neerbos met de paplepel ingegoten. Haar vader was een dierenarts met een praktijk aan huis, haar moeder assisteerde hem. Als meisje van drie keek de kleine Esther al toe hoe haar vader opereerde. Niet lang daarna begon ze te helpen met het verzorgen van de vele dieren in en om het huis. Honden en katten natuurlijk, maar ook kippen, konijnen, duiven en


een zilvervos die uit een fokkerij was ontsnapt. “Mijn ouders hadden een groot sociaal hart”, vertelt Van Neerbos. “Daarom vingen ze ook regelmatig probleemhonden op. Met als doel ze te hersocialiseren, zodat ze opnieuw geadopteerd konden worden. Vaak waren dat herders. Vanaf mijn achtste hielp ik mee met het trainen.” Van Neerbos raakte onder de indruk


van wat de honden allemaal konden leren. Vooral het speurwerk vond ze fascinerend; daar legde ze zich in de


niet zelf bij een lichaam kijken’


‘Meestal ga ik


trainingen steeds verder op toe. Tijdens haar studie diergeneeskunde kocht ze haar eerste pup – een Mechelse herder – die ze helemaal zelf kon opleiden. Dat ging zo goed, dat ze samen met een aantal studiegenoten een veterinair reddingshondenteam oprichtte. In 2004 kreeg dat vervolg in stichting Signi zoekhonden, waar de dierenarts vanaf het begin het boegbeeld van is. In de afgelopen twintig jaar groeide


de stichting uit tot een professionele organisatie met meer dan zestig vrijwil- ligers, die in Nederland meerdere keren per week zoekacties uitvoert. Verder reist Van Neerbos met haar honden de wereld over om in rampgebieden te helpen zoeken naar onder puin bedolven mensen, bijvoorbeeld na aardbevingen en orkanen. Dat alles doet ze naast het runnen van haar voltijdpraktijk in Bakel, Noord-Brabant. “Elk vrij uurtje gebruik ik om mijn honden te trainen en zoekacties te doen. Dat gaat wel ten koste van mijn sociale leven, ja. Toch zou


ik het niet anders willen. Het is vreselijk verdrietig als we een overleden slacht- offer vinden. Maar in onzekerheid leven is nog veel erger. Duidelijkheid geeft nabestaanden rust. Voor hen doe ik dit.”


Leed verminderen Van Neerbos werkt in opdracht van de familie van vermiste personen. Dat doet ze in goed overleg met de politie, al is haar relatie met overheidsvertegenwoor- digers de afgelopen jaren niet altijd even constructief geweest. Zo alarmeerde de politie in 2021 de arbeidsinspectie, omdat de sportduikers van Signi niet zouden voldoen aan de eisen voor beroepsduikers. Het resultaat: een boete en een verbod om duikers in te zetten bij zoekacties. In reactie hierop vroeg de CDA-fractie in de Tweede Kamer de regering de regels aan te passen en sportduiken voor burgerini- tiatieven niet langer strafbaar te maken. De motie werd aangenomen. In afwach- ting van de uitvoering ervan, gebruikt stichting Signi noodgedwongen een onderwaterrobot. Ondanks deze tegenslag peinst Van


Neerbos er niet over met het speurwerk te stoppen. “Dat kan ik niet maken. De inzet van onze speurhonden is voor achterblijvers vaak de enige kans om uit te vinden wat er met hun geliefde is gebeurd.” Wakker ligt ze nooit van de soms gruwelijke vondsten die ze doet. “Het beeld is niet altijd fijn, nee. Daarom ga ik meestal niet zelf bij een lichaam kijken. Het gaat mij erom dat we vermiste mensen vinden. De verdere afhandeling laat ik graag aan anderen over.” Haar dierenarts-mindset helpt ook, zegt ze. “Als zorgverlener focus je niet op wat er gebeurd is, maar wat je kunt doen. Mijn drijfveer is om leed op te lossen, of in ieder geval te verminderen.” Dit voorjaar krijgt een van haar


honden een nieuw nestje. De meest geschikte pup – slim, sociaal, atletisch, nieuwsgierig, rustig en tegelijk ook fanatiek – leidt Van Neerbos zelf op. Om er zo voor te zorgen dat zij en haar team weer minstens tien jaar verder kunnen.


<


Signi zoekhonden steunen? Ga naar zoekhonden.com/donaties.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92