search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
022 Terugblik Kindercover


Een heel bijzondere cover was voor mij die van december 2005, een themanummer gewijd aan kinderen. Voor het omslagbeeld vroeg ik mijn toen achtjarige zoon om in zijn mooie schoonschrift steekwoorden te schrijven die te maken hadden met artikelen in het blad. Hij deed zijn uiterste best, misschien ook omdat hij als beloning een tegoedbon van 25 euro kreeg waar hij een compu- terspel van kocht. Zijn schrijfwerk heb ik ingescand en in de cover ver- werkt. Daarmee werd het een heel persoonlijk ontwerp. Wat ik toen nooit had kunnen ver-


Keuzestress


Wat was het moeilijk om voor deze pagina’s een keuze te maken. De afgelopen twintig jaar heb ik namelijk het voorrecht gehad om vele leuke, bijzondere en soms verdrietige verhalen van zorgprofessionals op te teke- nen. Bladerend door ons omvangrijke archief


kwamen er dan ook heel wat herinneringen naar boven en werd het alsmaar moeilijker de knoop door te hakken. Zou ik kiezen voor een van de interviews die me altijd zijn bijgeble- ven, zoals dat met een jonge arts met ALS die haar huisartsenopleiding moest staken, of met een 29-jarige verpleegkundige die net terug was van haar eerste AzG-missie temidden van tienduizenden Zuid-Sudanese vluchtelingen? Of voor een van onze landen- themanummers, zoals dat over Groot- Brittannië? Daarvoor nam ik een kijkje bij ‘de Nederlandse James Herriott’, bezocht ik voor onze binnenkijkrubriek een Nederlandse arts met haar gezin iets buiten Newcastle, inter- viewde ik enkele Anglofi ele lezers over hun ‘Britse hobby’, en kon ik in een reisverhaal mijn liefde voor het onbekende - maar o, zo Engelse - graafschap Norfolk kwijt. Kortom, een gevalletje keuzestress. En ondertussen kwam de deadline steeds dichterbij. Toen stuitte ik in het meinummer van


2017 op de bijdrage van kunstjournalist Riki Simons over Ron Mueck en las ik opnieuw het fascinerende verhaal achter de levens- echte mensfi guren van deze Australische kunstenaar, voor wie medische handboeken, tandheelkundig gips en echte haren vaste attributen vormen. Een aanrader om (nog eens) te lezen én te bekijken. Monique Bowman-Dekker, redacteur


moeden, is dat hij – nu 27 – later zelf een beetje de medische kant zou op- gaan. Vorige zomer studeerde hij af in biomedical technology & physics. Zijn doel is om met biomedische technologie de gezondheidszorg beter te maken. Wie weet heb ik hem met mijn werk bij Arts en Auto wel een klein beetje geïnspireerd. Conny Lubbersen, vormgever


Geraakt


Omdat ik pas sinds begin 2024 bij de redactie werk, gaat mijn Arts en Auto-geheugen niet zo lang terug. Het eerste verhaal dat in me opkomt, is het interview dat ik afgelopen zomer maakte met huisarts en kunstenaar Vincent Jong Tijen Fa. Aan een preventieve operatie houdt hij een beschadigde armzenuw over, waardoor zijn rechterarm en -hand minder goed werken. Maar denk maar niet dat Vin- cent zich daardoor laat weerhouden. Ik was erg onder de indruk van zijn doorzettings- vermogen,


Tekst: Kristine Braakman Illustratie: Marcel Leuning Onvergetelijk 073 optimisme en Broer en zus “


De ervaring met een bijzonder paar in de praktijk van dierenarts Kristine Braakman staat haar ruim twintig jaar later nog altijd helder voor de geest.


Trees de poes was blind geboren maar had het geluk dat haar broertje Teun haar altijd op sleeptouw nam. Ze waren als jonge katten in hetzelfde huis terechtgekomen, waar ze gelukkig en tevreden leefden. Trees liep vaak een beetje tegen Teun aangeleund, al was het maar met een paar snorharen. Ze waren altijd bij elkaar in de buurt. Onaf- scheidelijk. En als je het niet wist, zou je niet vermoeden dat Trees niets kon zien. Teun was een prachtige rood-witte ‘je- weet-wel-kater’, Trees een zogeheten schildpadpoes, een lapjespoes zonder wit: zwart met kleine, rode vlekjes. Hun leven verliep een jaar of achttien zonder problemen. Maar toen werd Teun ziek. Erg ziek. Zó ziek, dat er niets meer was dat hem beter zou kunnen maken. Tot overmaat van ramp zouden de baasjes van Teun en Trees gaan verhuizen. Behalve haar ‘geleidebroer’ zou Trees


daarom ook haar vertrouwde thuis moe- ten gaan missen. En dat op zo’n hoge leeftijd. Een kat van 18 jaar is namelijk te vergelijken met een mens van 90 jaar. De baasjes kwamen, na er samen lang


over gepraat te hebben, bij mij met de vraag of ik broer en zus samen kon laten inslapen. Maar Trees was, ondanks haar blindheid en ouderdom, lichamelijk nog helemaal in orde. Alleen voor de jaarlijk- se controle en inenting kwamen ze met Trees bij de dierenarts. Het stelde me voor een verschrikkelijk dilemma. Als dierenarts wil je immers dieren beter maken, of – als het niet anders kan – uit hun lijden verlossen. Uiteindelijk na uitgebreid overleg met collega’s kwam ik tot de conclusie dat hun verzoek – gegeven de situatie – toch inderdaad het beste zou zijn voor Trees. Toen hun baasjes op het afgesproken


tijdstip kwamen, had ik toch een flinke knoop in mijn maag. De reismandjes gingen open en ik haalde Teun er voor- zichtig uit. Als een zielig hoopje bleef hij op de behandeltafel liggen. Trees klom zelf uit haar mandje en liep heel doel- gericht naar hem toe, kroop zo goed en zo kwaad als het ging om hem heen en legde haar kopje op zijn inmiddels wel


erg magere lijfe. De knoop in mijn buik ontwarde zich. Het beeld van broer en zus, helemaal


verstrengeld, één roodwitzwarte bont- bal, staat voor altijd op mijn netvlies. Teun en Trees kregen allebei hun injec- tie om onder narcose te gaan. Al snel sliepen ze diep. Daarna kregen ze het euthanasiemiddel toegediend. Teun om uit zijn lijden te worden verlost en Trees om te voorkomen dat ze zonder haar broer zou gaan lijden.


Als een zielig hoopje bleef hij op de behandeltafel liggen


Iedere (para)medisch professional heeft wel een patiënt of cliënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Heeft u ook een ontroerend of grappig verhaal? Stuur het dan in 330 tot 500 woorden naar redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).


”


empathie. Zo’n dokter gun je iedereen. Een ander artikel dat me is bijgebleven, is


een afl evering uit de rubriek ‘Onvergetelijk’. Daarin deelt dierenarts Kristine Braakman een bijzondere ervaring met twee katten; broer en zus Teun en Trees. Aan het eind van


000 Kunst


Spectaculaire perfectie van


Ron Mueck


Hij werkt ideeën uit met behulp van tandheelkundig gips, bestudeert voor details medische handboeken en gebruikt echte haren. De kleine of juist flink vergrote mensfiguren van de Australische kunstenaar Ron Mueck vormen een klasse apart.


R


Tekst: Riki Simons


000


on Mueck steelt altijd de show. Vanaf de eerste keer dat zijn werk in het openbaar te zien was – in 1997 in Londen in de tentoonstel- ling Sensation, met nieuw werk uit de vermaarde Saatchi Col- lectie – was hij wereldberoemd.


Het publiek stroomde naar de zaal waar zijn Dead Dad te zien was: een naakte oude man in griezelig ‘levensechte’ kleuren, uitgewerkt tot in de kleinste details, uitgestrekt op een laken. Een lijk, shockerend ‘echt’, maar wel in een vreemde verkleining tot de helft van de ware grootte. Mueck is een klasse apart. Zelfs in een kunst-


wereld waar (extreem) realisme al snel wordt veroordeeld als zijnde goedkoop entertainment, geldt zijn werk als van een geheel andere orde; juist vanwége die unieke gedetailleerdheid en exactheid. Mueck weet een soort niemandsland tussen iets doods en iets levends te creëren en dwingt zo tot geboeid kijken. En tot zoeken naar imperfecties in de techniek, zoals die altijd te


vinden zijn bij ‘levensechte’ poppen of wassen beelden. Denk aan een doffe, stopverfachtige of te glanzende huid; levenloze ogen; het bijna altijd te dikke, kunstmatige haar. Niets van dit alles bij Mueck, hoe intensief je


ook kijkt en bestudeert. Hij gebruikt bijvoor- beeld echte haren, die hij één voor één in de huid zet; een huid compleet met poriën en kippenvel. Op dezelfde manier gaat de kunstenaar te werk met de stoppels van een baard, en de haren van wenkbrauwen, armen en benen. Op de iris in de oogbol zit een echte lens, die licht en omge- ving reflecteert als een echt oog. Hij bestudeert medische handboeken, bijvoorbeeld voor de details van een net geboren baby die, nog aan de navelstreng, op de buik van de moeder ligt. Maar Muecks figuren zijn nooit op ware groot-


te gemaakt. Zijn beelden zijn allemaal duidelijk verkleinde of flink vergrote mensfiguren. Door met schaalvergroting en -verkleining te spelen vermindert hij voor kijkers het gevoel van onge- makkelijke intimiteit in de directe confrontatie


Linksonder: de kunstenaar aan het werk in zijn studio. Mueck werkt bijna altijd alleen; slechts voor heel grote beelden krijgt hij assistentie


Onder: museumbezoekers bekijken Muecks A Girl (2006), een vijf meter lang beeld van een pas- geboren baby dat in 2007 werd aangekocht door de National Gallery of Canada (Ottawa)


012 Interview


Huisarts en kunstenaar Vincent Jong Tjien Fa


D ‘Mijn werk


is mijn redding’


Praktijkhoudend huisarts en kunstenaar Vincent Jong Tjien Fa (54) hield aan een preventieve operatie een beschadigde armzenuw over. Daardoor werken zijn rechterarm en -hand al maanden minder goed. “Desnoods leer ik mezelf met links schilderen.”


rie weken. Zo lang denkt Vincent Jong Tjien Fa dat het herstel van de operatie aan zijn nek afgelo- pen december maximaal zal duren. Voor evenzoveel weken heeft hij dus een waarnemer geregeld voor zijn huisartsen-


praktijk. En dan wordt hij in het ziekenhuis wakker met een rechterarm die hij nauwelijks nog kan bewegen. De C6-zenuw, die van de nek naar de buitenkant van de arm, duim en wijs- vinger loopt, blijkt te zijn beschadigd. Daarmee kan de praktijkhouder zijn vak van het ene op het andere moment niet meer uitoefenen. Ook schilderen is ineens onmogelijk. “De grond viel onder mijn voeten vandaan.”


Een aantal maanden eerder heeft de rechts- handige Jong Tjien Fa uitvalsverschijnselen gekregen in zijn dominante hand. Spondylose in de nek, luidt de diagnose. Vanwege het risico op een dwarslaesie raadt de behandelend neurochirurg hem aan om zich preventief te laten opereren. De topfitte huisarts ziet de ingreep vol vertrouwen tegemoet. “Ik sportte, at gezond, deed yoga. Wat kan mij gebeuren, dacht ik.” Alsof de uitval nog niet genoeg is, krijgt hij


na de operatie te maken met ernstige positie- duizeligheid. Maandenlang kan hij niets anders dan op bed liggen. Voor een duizendpoot als Jong Tjien Fa de grootst denkbare straf. “Met mijn hoofd in mijn handen kroop ik naar het


<


<


FOTO: NB PICTURES/HOLLANDSE HOOGTE


FOTO: MURDO MACLEOD/POLARIS/HH


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92