Ooggetuige


61


je wapen mee. Ik herinner me nog goed hoe een Bosnische collega binnenkwam met een grote papieren zak met allemaal losse onderdelen erin; hij had zijn wapen gedemonteerd in hoofdgroepen maar had geen idee hoe hij het weer in elkaar kon zetten.’


Zedenverhoorruimtes ‘In 2004 ben ik weer naar Bosnië uitgezonden. Ik ben er toen een jaar aaneengesloten geweest. Inmiddels was de VN-resolutie van de International Police Taskforce die in 2001 nog van kracht was opgeheven. Het begeleiden van het Bosnische midden- en hogere politiekader naar Europees model gebeurde nu onder de vlag van de European Union Police Mission (EUPM). Er werd onder meer gewerkt aan de oprichting van een agentschap voor de landelijke aanpak van zwaardere criminaliteit: het State Investigation & Protection Agency (SIPA). Dat was al een eind op weg toen ik aankwam: er werden onder meer werkbeschrijvingen, functieprofielen en taakverdelingen opgesteld. Ik had in Nederland onderzoeken gedaan naar mensenhandel en zedenmisdrijven. In Bosnië heb ik de politie geadviseerd over de aanpak van human trafficking. Met twee collega’s ben ik door heel Bosnië gereisd om te kijken hoe zaken geregeld waren en of dat beter kon. We hebben in alle kantons op de politiebureaus gekeken of er zedenverhoorruimtes waren en hoe die waren ingericht. Vaak kon dat wel wat vriendelijker. Een koffiemachine, een waterkoker, comfortabele stoelen, papieren zakdoeken en een ruimte waar niet iedereen in of uit loopt dragen eraan bij dat mensen zich op hun gemak voelen. We hebben bij verschillende ambassades geld ingezameld om die verhoorkamers


beter in te richten. Ook hebben we een miniconferentie georganiseerd over hoe je omgaat met zedenslachtoffers en wat bij zo’n precair onderwerp goede gesprekstechnieken zijn. Zo prbeerden we, samen met collega’s uit de rechterlijke macht, een rechtsstaat naar Europees voorbeeld in te richten. Er kwam een keer iemand naar me toe die zei: “Those tips and tools, they really work.” Dat was natuurlijk leuk om te horen.’


Brug in Mostar ‘Als ik terugkijk op de missies in Bosnië, dan kan ik met overtuiging zeggen dat ik vind dat die zin hebben gehad. Ik besef dat uitzendingen vaak men- senlevens kosten, maar dat betekent niet dat we dus maar niks moeten doen, toch? Ik heb met eigen ogen gezien hoe een land zich herstelt van oorlog en wat uitzendingen daaraan hebben bijdragen. Toen ik in 1992 met UNPROFOR in voormalig Joegoslavië was, was het land nog volop in oorlog. Er werden huizen in brand gestoken,


‘Ze wilden graag van ons leren ’


overal lagen landmijnen en er waren mensen op de vlucht. In 2001 was er rust, heropbouw, er werden oorlogs- misdadigers opgespoord en berecht. Dat proces van herstel had zich in 2004, toen ik er weer was, nog verder verdiept. De brug in Mostar die in 1994 was kapotgeschoten, was in 2004 weer opgebouwd. Het gewone leven had zich langzaam weer hernomen. Ik vind het een voorrecht dat ik daaraan heb kunnen bijdragen.’


Minicornet ‘Toen ik in 2004 aankondigde dat ik een jaar naar Bosnië zou gaan, vroegen sommige vrienden zich af of ik dat nu wel zou moeten doen. Een jaar weggaan is echt anders dan een halfjaar, het slaat gemakkelijker een gat in je sociale leven. Daarom vind ik het zo belangrijk om er én goed over na te denken én, als je inderdaad voor een jaar op missie gaat, actief contact te houden met het thuisfront. Het heeft mij ook geholpen dat ik cornet speel bij de plaatselijke muziekvereni- ging en altijd een miniversie van mijn instrument meenam op uitzending. Mijn vader stuurde me de bladmuziek, dus als er even wat tijd over was, oefende ik op mijn partijen. Een keer heb ik tijdens een missie alle partijen voor een concert ingestudeerd, thuis aan een paar repetities meegedaan en vervolgens meegespeeld bij het concert, waarna ik weer vertrok.’


Dankbaar ‘Mijn loopbaan bij Defensie is uiteraard heel vormend voor me geweest. Wat ik eraan overgehouden heb zijn ten eerste een paar vrienden voor het leven. Al 33 jaar ben ik bevriend met iemand die ik op mijn allereerste missie, in de Sinaï, heb ontmoet. Wij beschouwen onszelf als zussen. Ook met enkele andere collega’s heb ik al jaren een warm contact. Een minstens zo belangrijk overblijfsel van mijn carrière bij de marechaussee is het diepe besef dat wij heel dankbaar moeten zijn met wat we hier hebben. Vrede is niet vanzelfsprekend. In voormalig Joegoslavië heb ik gezien wat het betekent als er oorlog is. Dat zien we nu ook, op iets meer afstand, in Oekraïne. We moeten koesteren wat we hebben, want de wereld om ons heen kan zomaar anders worden.’


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76