Column


15


Barry Hofstede over de toekomst


E t‘Alsof de


bang voor moeten s zijn of ons chrap voor moeten zetten’


oekomst wa iets isar we


en deel van de mensheid probeert zijn angsten en onzekerheden te bezweren dan wel zijn dromen te realiseren door oorlog te


voeren. Ik zou heel graag willen dat het een onhebbelijkheid is die we als soort kunnen afleren of ontgroeien om zo de wereld toekomstbestendiger te maken. Een gek woord eigenlijk: alsof de toekomst iets is waar we bang voor moeten zijn of ons schrap voor moeten zetten, zoals voor een orkaan of aardbeving. Recent onderzoek heeft uitgewezen dat mensachtigen elkaar anderhalf miljoen jaar geleden al afslachtten. Dat sluit aan op wat Cormac McCarthy ooit schreef in zijn huiveringwekkende roman Blood Meridian: ‘Oorlog was er altijd al. Voordat de mens er was, wachtte oorlog op hem. Het ultieme beroep wachtend op zijn ultieme beoefenaar.’ Met andere woorden: het zit gewoon in ons. Uiteindelijk is de mens zijn eigen grootste vijand. Mijn keuze om op uitzending te gaan was mijn poging om de wereld toekomstbestendiger te maken. De mogelijkheid diende zich aan en ik volgde de stem van mijn hart. In The Service Of Peace, staat er op mijn medaille en zo is het maar net. Het was vrij naïef van mij om te denken dat wij de wereld zouden gaan fiksen, maar ik was dan ook nog een kind. Twintig jaar, met een hart vol vuur en verwachtingen. Dat vuur probeer ik brandend te houden, maar mijn verwachtingen heb ik getemperd. Oorlog voeren is onlosmakelijk


verbonden met de mens, maar het is nog altijd makkelijker om een oorlog te beginnen dan te eindigen. Het woord ‘winnen’ vind ik obsceen en ongepast klinken, kom daar maar eens om bij de geliefde of de ouders van een gesneu- velde militair: ‘Ja maar, we hebben wel gewonnen!’ Europa is door de aanvalsoorlog van Rusland hard met de neus op de feiten gedrukt dat een wereld van harmonie nog ver te zoeken is en bijna overal gaan defensie-uitgaven weer omhoog. Maar de NAVO-norm van 2 procent wordt nog steeds maar door een handjevol landen gehaald. Blijkbaar is de nood nog niet hoog genoeg. De mens heeft als enige wezen op aarde het vermogen om zich een voorstelling te maken van iets wat er nog niet is. De toekomst, zogezegd. Tegelijkertijd is hij meester in het bedenken van redenen om maar vooral niet het goede te hoeven doen. Want als het toekomstbeeld hem niet aanstaat of uitkomt, dan heeft de mens nog een ander wonderbaarlijk vermogen in huis. Ineens wordt hij dan een struisvogel.


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1 NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.


checkpoint


Peter Bak


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76