66 brieven


Deel uw mening in de brievenrubriek. Mail de redactie: checkpoint@mpg.today o.v.v. brieven. Of stuur uw brief naar Checkpoint, rubriek brieven, Postbus 862, 1180 AW, Amstelveen. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren, in te korten of niet te plaatsen.


Uitspraak Hoge Raad


Ongeveer een jaar voordat de moordpartij in Srebrenica plaatsvond was ik geplaatst bij de staf UNPROFOR en als senior operations planning offi cer belast met de operationele planning van Bosnia Herzegovina Command (BHC). De situatie in dat operatiegebied was chaotisch, het UNPROFOR-mandaat volkomen ontoereikend en álle lokale partijen (Kroaten, Serviërs en moslims) schonden de overeenkomst met grote regelmaat – zonder dat de UN daartegen adequaat kon optreden. Doordat ik als een van de weinige militairen voor een jaar in die staf was geplaatst, en niet zoals de meesten voor zes maanden of korter, heb ik een redelijke indruk gekregen van de situatie. De Bosnische moslims waren in die periode in belangrijke mate de onderliggende partij; de overige werden actief gesteund door Kroatië en Servië. In het verleden is in dat gebied vaak met grote wreedheid gevochten. Verhalen uit die periode maken deel uit van de lokale cultuur; generaties lang duikt weerwraak op. En daarna begint de cyclus opnieuw. Tot in de huidige tijd! Binnen de staf van UNPROFOR was algemeen bekend dat de moslims in Srebrenica omliggende Servische dorpen overvielen en daar moorden pleegden. Daarna trokken ze zich – niet altijd onopvallend – terug naar de Safe Area Srebrenica om onder de UN- paraplu te schuilen. Dit wekte uiteraard wraakgevoelens op bij de Bosnische Serven. Vlak voordat Srebrenica werd ingenomen, vond er in de nabije omgeving weer een moordpartij plaats in een Servisch dorpje. Toen de maat kennelijk vol was, vielen de Bosnische


Serviërs de enclave aan, gesteund door het leger van buurland Servië. Volkomen in lijn dus met de plaatselijke gebruiken. Dat de ongetwijfeld integere rechters van de Hoge Raad geen verstand hebben van militaire zaken, begrijp ik. Wat ik absoluut niet begrijp is het laatste vonnis. Wie kan 10 procent afmeten in die chaos en waarop is dat gebaseerd? De Serven kenden de locatie, hadden voldoende personeel en tijd, waren bezeten door wraakgevoelens en wilden zeker stellen dat het broeinest Srebrenica verder voorgoed werd uitgeschakeld. Die moslims in de compound waren dus 100 procent zeker gevonden! En dan zou nu ineens 10 procent zijn gespaard? Als de rechters zich op de hoogte hebben gesteld over de mores in de Balkan, wat ik mag verwachten, hoe komen ze dan tot dit vonnis? Het miskent de eeuwenlange geschiedenis van de Balkan en de cultuur van diens bewoners. Deze uitspraak van de Hoge Raad heeft natuurlijk jurisprudentie geschapen. Een en ander zal bij toekomstige vredesmissies weer leiden tot een grotere rol van een door het Ministerie van Buitenlandse Zaken aan te wijzen politieke adviseur. Nog meer micromanagement. Ik wens de toekomstige commandanten van vredesmachten sterkte toe.


T. F. WETSELAAR LUITENANT-KOLONEL DER INFANTERIE B.D.


Dichtregels van Vroman


Wederom een schitterende afl evering van Checkpoint in de bus, een prachtig dicht op de huid samengesteld nummer. En dan ook nog de bijlage, zuiver passend bij de dichtregels van Vroman:


Kom vanavond met verhalen Hoe de oorlog is verdwenen En herhaal ze honderd malen Alle malen zal ik wenen ...


Ik hoop dat jullie geld vinden om zo’n twee keer per jaar zo’n verhalenbundel samen te kunnen stellen. ANDREAS SCHELFHOUT


Klein vogeltje


Wij zijn bijzonder blij met de zomer- bijlage van 2019 met al die schitterende verhalen. Het ontroerendste verhaal vonden wij dat over het kleine vogeltje dat neerstreek op de schouders van die stoere militairen. Vrede zit soms in een heel kleine verpakking. Het verzamelen en op deze manier uitbrengen van verhalen van veteranen mag best wel vaker. MIA DITTMAR UIT ZOETERMEER


Fles vreugde


Na een aantal schietseries op Vlieland ben ik een liefhebber van Beerenburg geworden. Dit ging mij in 1982 parten spelen toen ik de kans kreeg om in Libanon de S1/Personeelszakenfunctie te vervullen. In de keuken in Haris waren de koks dagelijks druk in de weer om het ons naar de zin te maken. Tot volle tevredenheid, behalve ... als onze hofmeester Klaas Kielstra vroeg wat ik wilde drinken, moest hij (als rasechte Fries) tot zijn spijt steeds weer bekennen dat Beerenburg niet op het menu stond. Na zijn verlof bracht hij als verrassing een ‘fl es vreugde’ mee, waar we met zijn allen volop van hebben genoten. Geweldig Klaas, dat vergeet ik nooit! Kunnen we dit nog eens een keertje overdoen? NICO VOS UIT ERMELO


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76