12
Francine Cools (96) MISSIE
Nederlands- Indië, 1946–1948
FUNCTIE Marva-1/ secretaresse
1944–1978
De pioniersfase Nederland krijgt in 1944 jaar drie vrouwenkorpsen: het
Vrouwenkorps van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (VK- KNIL), het Vrouwen Hulpkorps van de Landmacht (VHK) en
de Marine Vrouwenafdeling, de Marva. In 1951 wordt de Milva
opgericht, de militaire vrouwen- afdeling van de Landmacht. Een jaar later krijgt de Marva de status van beroepskorps en wordt er ook een vrouwen-
afdeling binnen de Nederlandse luchtmacht opgericht: de Luva,
de Luchtmacht Vrouwenafdeling. Met de oprichting van de vrouwelijke beroepskorpsen
Marva, Milva en Luva is er nu een blijvende plaats voor vrouwen in de krijgsmacht ingeruimd, hoewel de aantallen betrekkelijk laag
zijn: zo’n 1 procent van het totale personeelsbestand. Per 1 juli 1962 zijn er 677 fulltime vrouwelijke militairen bij de Milva, Luva en Marva in dienst.
‘ Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad’
De Tweede Wereldoorlog bepaalde haar tienerjaren en ze maakte in Amsterdam de Hongerwinter mee. Daarna wilde ze weg, de wijde wereld in. ‘In april 1946 heb ik mijzelf aangemeld bij de Marva, waar ik al snel geplaatst werd bij de verbindingsdienst in Den Haag. Ik vond het geweldig, al die meiden onder elkaar. Na de oorlog werd er een nieuw codesysteem geïntroduceerd. Wij moesten gestencilde papieren verbeteren die niet goed gekopieerd waren. Toen ik hoorde dat er twee marva’s nodig waren in Nederlands-Indië om de mensen daar het nieuwe codesysteem aan te leren, bood ik mijzelf gelijk aan. Op 8 november 1946 ben ik met de KLM vertrokken. Toen we in Batavia aankwam, bleek dat ze het codesysteem allang kenden. Zo gaat
dat vaak bij Defensie. Ik heb toen gewerkt als secretaresse van de stafofficier codedienst. In Batavia woonden we in een Marvahuis. Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad. Het was zo nieuw allemaal. Je had natuurlijk ook dingen die minder waren. Soms sneuvelde er een vriend van een van de meisjes. Dat verdriet deel je dan met elkaar. Mei 1948 ben ik teruggevaren met de Willem Ruys. Ik denk nog vaak aan die tijd. Ik heb daar erg veel geleerd. Vooral een stuk zelfstandigheid, want daarvoor had ik altijd bij mijn moeder thuis gewoond. De uitzending heeft mij ook geholpen bij het vinden van werk. Als ik zei “Ik ben twee jaar in Nederlands-Indië geweest”, dan hoefde ik niks meer te zeggen, dan werd ik zo aangenomen.’
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
