5 jaar Veteranenwet
33
DE VRIJWILLIGER Chris Planje
Veteranenontmoetingscentrum Ouwestomp, Den Bosch
aanspreekpunt nodig’
‘De veteraan heeft een
‘Vooropgesteld: er is veel verbeterd
sinds de wet is ingevoerd. Bijvoorbeeld de bewustwording in de politiek dat veteranenzorg geen gunst is maar een verantwoordelijkheid. Je komt als
gemeente niet weg met het organiseren van een jaarlijks dagje voor veteranen. Dat is gewoon te weinig – en dan heb ik het nog niet eens over veteranen met
een handicap. Veteranenzorg gaat veel verder en dat realiseert de politiek zich
steeds beter. Ons centrum moest van de burgemeester ruimte maken voor een camping. Daar zijn we met een aantal partijen in Den Bosch over in gesprek gegaan. Uiteindelijk hebben alle partijen in de raad ons gesteund: zij hebben het college ervan overtuigd dat we
moesten blijven zitten. Dat is een gevolg van de wet: de politiek neemt haar verantwoordelijkheid.’
HET THUISFRONT Mariska van der Kraats
Vrouw en dochter van veteraan/ oprichter Veteranen Search Team
‘Er was een enorme noodzaak voor een vetera-
nenwet. Het betreft een specifieke doelgroep die specifieke zorg nodig heeft. De veteranen hadden een goede regeling nodig om gestructureerd te kunnen worden gekoppeld aan zorg en kennis van zaken. Dus dat de wet er überhaupt is, vind ik een positief gegeven.
Al spelende leren we. Je kunt een wet niet kant- en-klaar opleveren; die moet meegroeien met de
‘We missen een vraagbaak, iemand die
namens ons met het Veteraneninstituut, Defensie, het Veteranen Platform, gemeentes en provincies of de Tweede Kamer kan praten. Ik heb ervaren dat de veteraan nog te veel van het kastje
naar de muur wordt gestuurd. Hij heeft een aanspreekpunt nodig dat hem helpt communiceren in het oerwoud van instanties die er voor hem zijn.
De Veteranenwet is een goede stap in de juiste richting, maar moet snel
veel concreter worden. Alleen al sinds de komst van de wet zijn er zo veel
veteranen bij gekomen. Kijk naar de missies in Irak, Mali, Afghanistan en
Jordanië. Dat zijn een heleboel veteranen met vragen, behoeftes en zorgen. Het probleem wordt steeds complexer.’
‘Ik vind de wet niet helder genoeg. Waar heb je nu echt recht op als je behoefte hebt aan zorg? In de wet staan een heleboel mooie intenties, maar de daadwerkelijke uitvoering
blijft vaak onduidelijk. Wie doet nou wat? Een concreet gemis: als je in aanmerking komt
voor het Militair InvaliditeitsPensioen, krijg je een zorgcoördinator toegewezen. Maar als je daar geen klik mee hebt, mag je niet wisselen. Heel gek als je zoiets “zorg” noemt. Wat ik ook mis in de wet is specifieke
aandacht voor het kind van de veteraan. Als iemand de problematiek heftig beleeft, is het wel het kind. De Basis organiseert wel
kindervoorstellingen en in gezinsprogramma’s wordt het kind niet vergeten. Maar het moet specifieker om kinderen beter te bereiken. Een kinderchatroom, bijvoorbeeld.’
“gebruikers”. Maar er is veel ten goede veranderd. De eerste keer dat mijn man uitzendgerelateerde klachten kreeg, belde ik De Basis. Ik kreeg te
horen: “Sorry mevrouw, de veteraan moet zelf bellen.” Nu kan ik het Veteranenloket bellen en word ik gehoord. Sinds kort kan ik daar zelfs terecht voor hulp als thuisfronter. Wij hebben
die steun ook nodig. Ik zeg altijd: wij zijn de goed- koopste dienstverlener van Defensie.’
- - + +
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
