To the Point


In To the Point kunt u kort en bondig uw mening kwijt. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren en in te korten. Helaas kunnen slechts enkele van de vele brieven die binnenkomen worden geplaatst. Brieven kunt u sturen naar: Checkpoint, brievenrubriek To the Point, Postbus 1091, 6501 BB Nijmegen of (o.v.v. uw huisadres) tothepoint@veteranen.nu


Geweld was niet structureel Met meer dan gewone belangstelling heb ik het interview van Gielt Algra in Checkpoint 3-2017 met de heer Jan van Haastrecht gelezen. Het voelde als een beschermende klamboe en een warme deken om je heen. Zo heerlijk uit de praktijk. Op deze wijze wordt ook histo- rie geschreven. Ik vraag me wel eens af of historici wel eens een onderzoek heb- ben gedaan omtrent het handelen van de toen aan de macht zijnde regeringen. Met name of hier geen sprake was van een onrechtmatige overheidsdaad door honderdduizend hoofdzakelijk dienst- plichtige jonge mannen als militair te sturen naar een land vijftig maal zo groot als Nederland om daar orde en vrede te herstellen. Een mijns inziens bij voorbaat onuitvoerbare opdracht met als gevolg meer dan zesduizend gesneu- velden die achterbleven. Sumatra 2500 km lang, Java 1500 km, enzovoorts. Ik ben in Linggadjati geweest op een van mijn reizen naar Indonesië en heb daar het gebouw bezocht waar de overeen- komst werd gesloten. Alles na vijftig jaar nog in de oude toestand, zelfs de simpele opgemaakte bedden met het bordje erboven wie er sliep. Aan de muur hing onder meer een portret van Soekarno met daaronder de tekst dat hij ‘ontzaggelijk’ geliefd was. Buiten kreeg ik de indruk dat de Indonesiërs het ook niet al te helder zagen. In een gedenk- teken staan de namen gegrift van de deelnemers. Minister Schermerhorn is erop vermeld als ‘Schemerhorn’. En dat al vijftig jaar toen en het zal er nog wel zo staan. Of iemand het al eerder had gezien weet ik niet, maar alles gaat daar, zoals ik op de vele reizen naar dit mooie land heb geleerd, rustigjes aan. Dank voor dit voor mij in elk geval mooie stuk als 91-jarige oud-SMA van 2-4-Garde- regiment Prinses Irene.


H.W. Colenbrander, Meppel


Diepe indruk Daar sta je dan op de Dam, alleen met je gedachten. Wel alleen, maar niet eenzaam, sta ik te midden van een


56 juni 2017


Foto: Jan Peter Mulder


duizenden-koppen-tellend, onbekend publiek, in een oorverdovende stilte, die alleen wordt onderbroken door overvliegende duiven. Dat publiek en ik, we kijken elkaar aan met in onze ogen een blik van: ik weet niet wie jij bent en waarom JIJ hier staat, maar fijn dat je er ook bent… Normaal zou ik thuis zijn en de ceremonie op de televisie volgen. Maar vandaag is alles anders en mag ik als veteraan in het erecouloir een bijdrage leveren aan de Nationale Dodenherdenking. Tij- dens die stilte gaan mijn gedachten terug naar de eigen uitzendingen en de daaraan gekoppelde herinneringen. Maar ook houden al die mensen in het publiek mij bezig. Wie zijn zij? Wat is hun achtergrond? Waarom zijn ZIJ hier? Praten mag niet, maar het oogcontact houdt meer dan tweeënhalf uur aan en ik slaag er niet in antwoorden te vinden op mijn vragen. Belangrijk? Nee, want een enkele bemoedigende hoofdknik vanuit dat publiek geeft mij het gevoel dat zij net zo denken. Alle bekende en minder bekende personen die door ons erecouloir lopen, de muziek, de toe- spraken, maar bovenal dat onbekende publiek van alle leeftijden en afkomst, iedereen stil, geen sigarettenwolkje te bekennen, nooit gedacht dat een deelname aan het erecouloir zoveel indruk op mij zou maken. Een gevoel van dank, verbondenheid en het samen ergens voor staan hoeft dus niet altijd


met woorden bevestigd te worden! Het waren de twee dagen van informatie- voorziening (Veteraneninstituut, de Basis, in Doorn) en het praktisch voor- oefenen (Bernhardkazerne in Amers- foort) dubbel en dwars waard! Een groot compliment aan alle betrokken organisatoren en medeveteranen!


Peter Meinders, Steinfurt, Duitsland


Veteranen 43ZVE Huzaren van Boreel Met dit schrijven wil ik jonge veteranen laten zien wat kameraadschap betekent en dat saamhorigheid tot het eind van je leven kan voortduren! Van midden 1949 tot midden ’51 ver- toefden wij op Java, zowel West, Mid- den als Oost. In ’64 begonnen we met onze eerste reünie, eerst om de vijf jaar, later om de drie en twee jaar en sinds 2003 ieder jaar. In 1988 besloot de reü- niecommissie om jaarlijks ook een fiets- vierdaagse te organiseren. We huurden dan een locatie op de Veluwe met eigen keuken en verdere voorzieningen. Dat sloeg goed aan, met op de top in 1993 37 deelnemers, dat was het jaar dat de meesten met werken waren gestopt. De meeste jaren waren we in Vierhouten (negen keer), verder hebben Otterlo, Hulshorst, Hattem en Handel op het programma gestaan. Omdat het klaar- maken van de dagelijkse maaltijden steeds moeilijker werd, is na 2010 met


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65