me kracht’
weinig. Dat was frustrerend, want we gingen daarheen om te helpen.”
Gijzeling Toen er plek was op observatiepost Kilo aan de rand van de enclave meldde Schellens zich. En hoewel het in het begin van de uitzending nog relatief rustig was geweest rond de enclave, namen de activiteit en beweging eromheen zichtbaar toe. “We hadden het gevoel dat het de verkeerde kant opging. De Serviërs kwamen steeds dichterbij. Toen hoorden we dat de observatieposten een voor een werden teruggetrok- ken of ingenomen. Dan weet je: het duurt niet lang voor ze hier staan. Er werd van alle kanten geschoten en we wisten dat we aan de beurt waren. Wij hadden een tent, een zandwal en één YPR. En als je zag waarmee de Serviërs omhoog kwa- men… Zwaarbewapend. Je kunt ze niet tegenhouden. Onze enige vraag was: wat gaan ze met ons doen?” Schellens en de negen anderen op de observatiepost werden mee- genomen en gegijzeld. “Het was bedreigend. Ze hadden de blik van een killer in hun ogen. Dan heb je niks in te brengen.” De Nederlandse militairen werden meegenomen naar Milici, waar ze in een oud poli- tiebureau werden ondergebracht. Daar hoorden ze over de val van de enclave. “Als de VN tegenstand zou bieden, waren wij als eerste aan de beurt. Dat werd ons wel duidelijk gemaakt.” Toen de gijzeling op 15 juli voorbij was, konden de Nederlandse mili- tairen naar huis. Ze waren een week eerder terug dan hun collega’s. Dat voelde vreemd, ze waren het liefst teruggegaan om de rest op te halen. Vervolgens werden ze daarna, maar ook in de daaropvolgende jaren, geconfronteerd met het nieuws uit Srebrenica en de publieke opinie daarover. “Wat daar gebeurd is, is een ramp. Maar wij hebben gedaan wat we konden én meer. Het heeft niet aan de militairen gelegen die daar waren, ik ben trots op Dutchbat 3. Van bovenaf zijn er willens en wetens besluiten genomen waar wij
de dupe van zijn geworden. Je stond daar bij wijze van spreken met een klapperpistool en een waterballon, zonder luchtsteun, tegenover zwaar- bewapende Serviërs. We hebben ons best gedaan. Het doet me pijn als je hoort wat er soms gezegd en geschreven wordt.”
Trots Na zijn uitzending ging hij gelijk de dienst uit en in september was hij alweer aan het werk als begeleider in de zorg. Al snel merkte hij dat hij klachten had, hij was emotioneel, in de war en agressief. Hij bracht dat niet direct in verband met Srebrenica. Tot hij foto’s bekeek van zijn uitzending, toen brak hij. Zijn vrouw Ester spoorde hem aan om hulp te zoeken. Hij werd behandeld bij het Centraal Militair Hospitaal, totdat ze daar vonden dat hij klaar was. “Daarna ben ik doorgesukkeld, tot het weer misging en ik moest toegeven dat ik het niet meer zelf kon oplossen. Op alle gebieden ging het mis, thuis en op het werk. Mijn vrouw gaf aan dat het niet meer ging en we zijn gescheiden.” Daarna ging Schellens met zichzelf aan het werk. Hard aan het werk. “Ik dacht: ik heb mijn kinderen, een vaste baan, ik ben fysiek gezond. Dat moet zo blijven.” Hij ging in thera- pie bij de GGZ in Assen. “Na bijna drie jaar keihard werken ging het beter en kwam het ook weer goed met mijn vrouw. Dat is fantastisch. Ik heb diep respect voor haar. Ik ben heel trots op haar, op de kinderen, op ons eigenlijk.”
Part of Me Vlak na Assen schreef hij Part of Me, dat ook gaat over op tijd aan de bel trekken als je hulp nodig hebt, voor het te laat is. Toegeven dat je het niet alleen kunt. “Die hulp kan in eerste instantie komen van je maten. Ik heb veel gehad aan de jongens van Dutch Military Veterans, er was altijd iemand om mee te praten. Met hulp van je medeveteranen kun je ook de stap zetten naar professio- nele hulp. Je moet aan jezelf werken. Dan kun je met PTSS leren dealen.
Uiteindelijk wordt het beter, daar ben ik een lichtend voorbeeld van.” Hij zong het nummer voor het eerst live op een barbecue van DMV. “Dat was een breekpunt, ik kreeg het er bijna niet uit. Dat doet muziek, dat is mooi.” Muziek is voor hem een hele belang- rijke uitlaatklep. “Zonder muziek is het niks. Ik sta er mee op en ga ermee naar bed.” In het zingen kan hij zijn emoties kwijt: “Dan gooi ik alles eruit.” Maar ook in zijn teksten kan hij zijn verhaal kwijt. “Na mijn uitzending beschreef ik hoe ik me voelde. En nog is het een thema in mijn muziek.” Hij heeft in meerdere bands gezeten, altijd de ‘stevige’ muziek, en sinds zes jaar is hij frontman van de Friese band Tim- ber. “We maken rock met een rauwe rand. Stoner, grunge, rock, metal. Van alles wat.” Ze treden op in kroe- gen, zaaltjes en op festivals. Het nummer Part of Me geeft hem veel kracht als hij het zingt. En het raakt ook andere veteranen die de clip zien of bij optredens komen kijken. “Ik vind het verbazingwek- kend dat we op 3 staan. Ik vind het prachtig. De rest van de band vindt het ook te gek. Het is zo mooi om de reacties van veteranen te zien als we optreden.” Stiekem droomt hij wel eens van het podium op Veteranen- dag en dan vooral vanwege het optreden met het militaire orkest. “Part of Me leent zich perfect voor een orkestrale achtergrond. Dat zou machtig zijn.”
Ynse Schellens tijdens het bereiden van een maaltijd op OP Kilo. Foto: privécollectie Ynse Schellens.
juni 2017 13
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
