Bram Moerman poseert tijdens de Weerzien met Libanon-reis met enkele Indonesische militairen die nu zijn uitgezonden in het kader van UNIFIL. Foto: Fred Lardenoye
Nederlands hoofdkwartier. Bij het herstelpeloton dat tussen Haris en al-Yatun gelegen was. Ondanks het verdriet over zijn beste vriend kijkt hij positief terug op zijn uit- zending. “Het heeft mijn leven verrijkt. Al viel het wel tegen toen ik terugkwam, Libanon bleek geen pluspunt om aan een baan te komen. Uiteindelijk ben ik planner bij een transportbedrijf geworden.” Voor zijn vertrek al had hij cassetteband- jes opgenomen met zijn favoriete muziek. “Een van mijn favoriete nummers was Private Investigations, dat toen nummer 1 stond in Neder- land. Ik ben Dire Straits altijd blij- ven volgen en heb ze ook live gezien. Als ik het hoor, komen de tranen in mijn ogen.” Ook Moerman kocht in Libanon de blauwe bandjes. “Die luisterde ik op de walkman, die had je toen net. Ik nam zelfs bandjes op van Radio Dutchbatt, die heb ik ook nog steeds liggen!”
Radio Dutchbatt Remo Jonkers (56) was een van de dj’s van Radio Dutchbatt en neemt ook deel aan de terugkeerreis. “Ik zat paraat in Wezep. Ze kwamen mensen met mijn functiecode tekort en vroegen of ik zin had in Libanon. Ik mocht er een weekend over nadenken. Na overleg met mijn ouders, die tegen waren, ben ik toch gegaan”, zegt hij lachend. In mei 1982 vertrok Jonkers en kwam ook hij als monteur terecht in al-Yatun bij de genie. “Je wordt al snel gecon- fronteerd met een inzetbaarheid van 40 procent. We hadden geen voor- raden dus alles moest uit Nederland aangevraagd worden. Als een YP
24 juni 2017
kapot was, kreeg ik hem niet meer aan de praat binnen mijn tijd daar.” Een van de jongens uit de prefab waar hij sliep verzorgde een uurtje per week op Radio Dutchbatt. Toen hij vertrok, werd Jonkers gevraagd of hij het over wilde nemen. “Op school was ik al bezig als dj op feestavonden. Muziek was toen veel belangrijker dan nu, het was een levenswijze. Hardrock was mijn favoriete genre. Disco was erg in, maar dat was niet mijn ding.” Van tevoren moesten ze een bandje al klaar zetten, zodat er gelijk begon- nen kon worden. “Vervolgens moest je als een gek losgaan met num- mers zoeken. Je was het ene bandje scherp aan het stellen als de andere draaide. Een lp was makkelijker, met bandjes moest je eindeloos zoeken. Want je kreeg ook wel ver- zoeknummers.” Hij kan zich vooral de meidengroep Heart herinneren. “Barracuda en Magic Man, die heb- ben we eindeloos gedraaid. Daar lag natuurlijk ook mijn voorkeur. In de prefab draaiden we vaak Led Zep- pelin, ook Stairway to Heaven. Maar alles liep daar een half jaar achter, want we waren afhankelijk van die blauwe bandjes. Ik kan me ook Hazes nog herinneren, De hoogste tijd, daar hadden we een eigen tekst op. Die werd bij de rotatie uit volle borst meegezongen.”
Terugkeer Voor Matthijsen was het wennen om weer terug te komen in Nederland. “Je bent gewend aan structuur en regelmaat, maar ook aan een stuk vrijheid. Je bent opstandig en denkt dat je de hele wereld aankunt. Nee,
dat ging niet altijd zonder slag of stoot.” Ondanks de crisis kreeg hij een baan in de bouw. Toen hij last van zijn rug kreeg, vond hij een baan in de beveiliging. “Toch een klein beetje terug, want dat militaire is me altijd blijven trekken. Ik heb het er vaak met Henny over, ik had graag beroeps willen worden. Ik heb zelf geprobeerd terug in te stromen, maar toen was er net een personeelstop.” Van Broekhoven tekende na zijn missie bij als Technisch Specialist en probeerde zo jarenlang tevergeefs weer naar Libanon te worden uit- gezonden. “In 1985, toen de missie in Libanon beëindigd werd, heb ik vrijwillig ontslag genomen. Daar heb ik achteraf veel spijt van.” Op zijn 50e zou hij alsnog naar Libanon terugkeren, dankzij Matthijssen, met wie hij na jaren weer contact had. “Ik kreeg op mijn 50e als ver- jaardagscadeau een terugkeerreis, dat had mijn vrouw met de vrouw van André bedacht. Dat moment vergeet ik nooit meer. Met op de achtergrond Paint It Black van The Rolling Stones, mijn favoriete num- mer uit mijn Libanontijd. Dan breek je, letterlijk.” Net als vier jaar geleden genieten ze ook nu weer met volle teugen van de terugkeerreis. “Dat gevoel van kameraadschap dat weer terugkomt. Het voelt hier als thuiskomen.” Gek- scherend roept Matthijsen tegen zijn maat: “Ik hoop dat ‘de buren’ weer aan de gang gaan morgen. Dat ze het vliegveld van Beiroet dichtgooien. Dan trekken we het uniform aan, zetten onze helm op en kunnen wij nog een paar weken blijven hier!” Van Broekhoven knikt instemmend. “Chauffeur zijn is mijn hobby, maar ik ben eigenlijk altijd militair geble- ven. Dat is de reden dat ik vier jaar geleden al met André ben terugge- gaan. Toen had hij het moeilijk, nu ik.” De tranen overmannen hem. “Die vriendschap die je hier hebt opgedaan, die vind je nooit meer. Ik ben teruggeweest op mijn post, overal een warm bad en dan die herdenkingen. Je kan dat thuis niet uitleggen. Mijn vrouw heeft inge- stemd met deze reis, maar wel onder de voorwaarde dat het de laatste keer is.” Of dat ook voor zijn maat Matthijssen geldt, is de vraag. Maar er is gelukkig een alternatief. “Thuis zet ik vaak de muziek op uit die tijd, dan weten ze dat ze me even met rust moeten laten!”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
