Column Checkpoint Barry Muziek is leven M
De magie van muziek
uziek heeft iets magisch. Het is er, maar ook weer niet; je kan het niet zien of vastpakken, maar tege-
lijkertijd in iedere cel van je lichaam voelen en tot tranen geroerd zijn. Het fijne van muziek is ook dat je het altijd en overal bij je hebt. Lekker met een liedje in je hoofd op de fiets. Muziek, in al zijn veelzijdigheid, is voor mij troost en puur geluk in één. Lichtzinnig en vrolijk of keihard en agressief, naar gelang de gemoedstoe- stand of gelegenheid, waarbij de bruut- ste metal als oase van rust kan fungeren en het liefste liedje een innerlijke storm teweeg kan brengen. Ik geef mijzelf over aan Slayer, terwijl kwade gedachten en overtollige energie uit mij vloeien en plaatsmaken voor blijdschap en inner- lijke rust. Of ik hul me in de klanken van Pet Sounds van The Beach Boys en huil tranen met tuiten wanneer Brian Wilson zingt: I Guess I Just Wasn’t Made For These Times. Veel muziek in mijn kast herbergt een schat aan herinneringen. Zo ook de muziek waar ik tijdens mijn uitzending naar luisterde, maar die ik in de jaren daarna angstvallig heb vermeden. Ik durfde er niet naar te luisteren, bang als ik was dat de herinneringen die dat zou oproepen er vandoor zouden gaan met het laatste beetje gezond verstand dat mij restte. Maar nu luister ik er weer naar. Het zijn dierbare liedjes, al dan niet met een zwarte rouwrand, zoals Soul To Squeeze, van Red Hot Chili Peppers. Een liedje dat ik draaide en terug- spoelde, draaide en terugspoelde, draaide en terugspoelde, hoog in de bergen van Bosnië, om de pijn en het verdriet van het verlies van een zojuist gestorven kameraad op afstand te hou- den. Of Vlieg met me mee van Paul de Leeuw. Ik vond en vind het muzikaal
gezien geen bijzonder nummer, maar de politieke incorrectheid ervan (die nu niet meer zou kunnen) kan ik wel waarderen. Maar waardeoordelen doen er niet toe als je midden in een oorlog met je kameraden een potje debiel staat te doen op dat bewuste liedje, om te vie- ren dat je leeft en niet alleen bent. Muziek is zo oud als de mens, komt voor in alle culturen en is van en voor alle leeftijden. Muziek verbindt en over- stijgt alle grenzen. Free Your Mind and Your Ass Will Follow, zong George Clin- ton met zijn band Funkadelic. Wanneer de aftakeling heeft ingezet, dan blijft het muzikale gedeelte van de hersenen het langst intact. Onder- zoeken hebben uitgewezen dat mensen wier geheugen volledig is weggevaagd door Alzheimer nog steeds reageren op de liedjes waar ze vroeger naar luister- den. Nadat ze muziek hebben gehoord, zijn ze alerter, gelukkiger en allerlei herinneringen aan vroeger komen bovendrijven uit het moeras waarin hun geestelijk leven is weggezonken. Er bestaan hartverwarmende beelden van mensen die zo seniel als wat in een stoel voor zich uit vegeteren maar die, zo gauw ze een koptelefoon met muziek op hun hoofd gezet krijgen, weer tot leven komen. Zoekt u maar eens op YouTube op: The Power of Music – Henry Wakes Up! Ik kan het niet kijken zonder een brok in mijn keel te krijgen. Het is een treffend voorbeeld van de magie van muziek. De natuurkundige wetten aangaande tijd en ruimte heb- ben er geen vat op. Het kan je terugbren- gen naar vervlogen tijden en doen herle- ven wat er allang niet meer is. Het kan je verenigen met vrienden die je minder vaak ziet dan je soms zou willen. Tus- sen de klanken door hoor ik hun stem- men en als ik mijn ogen sluit dan zie ik ze voor me, dansend en lachend.
Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.
juni 2017 25
Foto's: Erik Kottier
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65
