KLUSREISEROPUIT
Behalve drinkwater heeft de Moldavische
pop-up-camping alles wat een camperaar in het bos nodig heeft
Slechte reputatie Hoe kwam de NKC-vrijwilligersreis
naar Moldavië tot stand? Eric Zeevalk, manager reizen en verzekeringen van de NKC: “We wilden al een tijdlang een goededoelenreis op poten zetten. Op een bijeenkomst in Nederland ont- moette ik toevallig Veronica Timbalari, de directeur van het centrum voor dagopvang, wijkzorg en verpleging in Străşeni. Toen wist ik dat we dat in Moldavië moesten gaan doen. Midde- len moeten namelijk wel goed terecht- komen.” Een groot probleem voor Moldavië is de reputatie van de voor- malige Sovjetrepubliek. Timbalari: “De corruptie tiert welig in Moldavië, vooral binnen overheidsinstanties. Wie zijn kind op school wil doen, ziet een moei- lijk kijkende directeur tegenover zich. Totdat er een envelop met geld onder tafel wordt geschoven. Ook duiken er nep-NGO’s op. Ze schieten als padden- stoelen uit de grond, maken veelbelo- vende projectvoorstellen, zamelen geld in, om dan na drie weken te verdwijnen. Dat ondermijnt natuurlijk het vertrou- wen. Vandaar dat hulporganisaties als Stichting Ouderenhulp Moldavië uit Nederland en de Oostenrijkse Diakonie ook zo belangrijk voor ons zijn voor de fondsenwerving. Ze slaan een brug naar mensen in het buitenland die willen doneren, maar ook zeker willen weten dat hun geld goed terechtkomt. Alles wat we doen en uitgeven wordt gedocumenteerd en gerapporteerd aan deze organisaties. En álle kassabonnen worden overlegd.”
40
Na een gezamenlijke lunch in de tuin en nog een laatste middag klussen, zit het werk voor het klusteam erop. Tijd om afscheid te nemen. Natalia’s han- den omklemmen een fl es drank; het is brandewijn. Een ondeugende glimlach verschijnt om haar lippen. “Proost!” en “bedankt”, vertaalt Sirbu voor de klus- sers na het inschenken van de glaasjes. En zo is de oplevering een feit. Op de terugweg naar Străşeni gaat het team nog even langs bij een bejaard echtpaar in Negrești. Terwijl Van der Wilden en Lemmens de kamermaten voor het vinyl opnemen, spreekt Sirbu met het stel de laatste dingen door voor morgen, de eer- ste klusdag in een nieuw dorp.
Onder aan de spoordijk Terug in het centrum van Străşeni zijn
andere NKC’ers nog aan het werk: gor- dijnen naaien voor in de opgeknapte huisjes, stoelen van het verpleeghuis schoonmaken en opnieuw bekleden en aardappels schillen. Een ander team komt net terug van de eerste keer klus- sen bij weduwe Maria, bij een afgelegen huisje onder aan een spoordijk. De NKC’ers zijn ontdaan: “Mensonwaardig, mensonterend. Die vrouw slaapt buiten in de tuin, onder een afdakje, alles is daar kapot en vervuild.” Gelukkig heeſt directeur Veronica Timbalari van het centrum voor ouderen in Străşeni een mooi plan voor de oude, broze vrouw bedacht. Door twee kamers helemaal aan te pakken, de ramen tochtvrij te maken en een paar tweedehands meu- bels te laten komen, kan Maria’s dochter met haar kinderen – van wie twee zwaar gehandicapt – weer bij Maria inwonen om mantelzorg te verlenen. Maar dat is
een klus waar de groep morgen pas aan kan beginnen, nu mag iedereen even naar ‘huis’, naar de camper dus. De geïmproviseerde camping – een offi ciële kampeerplaats heeſt Străşeni niet – ligt een paar kilometer buiten het plaatsje, zo’n zes kilometer vanaf het ouderencentrum. Mooi besloten in het bos, achter een rood-witte slagboom. De boswachter doet twee weken lang dienst als opzichter voor de NKC. “Een geruststellend idee”, vindt reisbegeleider Chrit Kersten.
Hij en zijn vrouw Marij Kersten hebben niet alleen de begeleiding van de drie weken durende reis op zich genomen, ze hebben ook intensief gewerkt aan de voorbereiding, allemaal onbezoldigd. Ook hadden ze een voorbereidingsbij- eenkomst in Nunspeet georganiseerd. “Daar riep iemand: ‘We hebben straks toch wel iets te doen hè, in Moldavië?’ Nou, dat is helemaal goed gekomen”, grapt Kersten.
Plannen omgegooid Water om te douchen op de Mol-
davische pop-up-camping heeſt het reisbegeleidersstel geregeld door een oude Russische truck te laten komen. Stroom is er ook, omdat er ook een klein podium voor bijeenkomsten en feest- jes in het bos is. ’s Avonds houden de reisbegeleiders briefi ngs onder een van de houten af dakjes met banken. Heel comfortabel eigenlijk. Behalve drinkwa- ter is er alles wat een camperaar nodig heeſt .
Hoewel nobel, is vrijwilligerswerk niet zonder tegenslagen of frustraties. Wil- lem Pathuis, die samen met zijn vrouw een tuinproject op zich had geno-
KAMPEERAUTO 9 - 2018
WWW.NKC.NL
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
