verhalen


jaren ‘80 legde ik mij vooral toe op het trainen, jagen en veldwedstrijd lopen met springer spaniëls, onder andere met Cy of Gwibernant. Pa verzorgde en trainde de roofvogels en ik de honden, maar we gingen bijna altijd samen op pad. Speciaal waren de jachtdagen op de Hoge Veluwe, waar we beiden genoten van de rust, de ruimte, de vele wildsporen. Ik herinner mij een winterse dag in februari.


foto chris van de vlasakker eisenga foto jan biemans


Foto boven: Wim met havik op de Hoge Veluwe Foto onder: Wim met ‘Comman- chero’. Zoon Joep met ‘kleine valk’, allebei de valken af omstig uit Amerika


een boerderij met 5,5 ha grond. Toen het leeuwendeel van de verbouwing erop zat, kreeg mijn vader via zijn werk de gelegenheid om voor twee jaar naar de VS te gaan. Hij kende de Amerikaanse wildvang slechtvalken van zijn vriend Charles, had zelf met valken uit Amerika gevlogen en was al regelmatig naar de VS geweest. Verder had hij tijdens die zakenreizen al geïnformeerd naar de mogelijk- heden van valkerij. Hij greep het aanbod met beide handen aan en vertrok met mijn broer Chuck en mijn moeder naar de VS. Bijzondere ervaringen waren voor mijn vader het vangen en ringen van roofvogels op Hawk Mountain en van toendra-slechtvalken en giervalken op Assateague Island. Na terugkomst uit de VS was de dramatische invloed van de ruilverka- veling op het landschap van de zeventiger jaren duidelijk zichtbaar geworden. Vele soorten bleken na de ruilverkaveling verdwenen, waaronder de korhoenders. Mijn vader had het er regelmatig over dat toen hij begin jaren ’60 in Noord-Limburg kwam wonen de korhoenders gewoon bovenop de hooiruiven zaten. De Loobeek, een voorheen prachtige kronkelende


30 | | maart 2023 - #3


laaglandbeek met fl uctuerende waterstanden, was volledig gekanaliseerd en gestuwd. Op elke lege plek op de kaart werden bio-industrie stallen met woningen gebouwd. De daarop- volgende intensivering van de landbouw zorgde ervoor dat vooral de stand van de roeken en bonte kraaien drastisch naar beneden ging. De troepen met duizenden vogels waren verdwenen.


Het bleef minutenlang stil en met ons vieren wachten we gespannen af of het konijn zou gaan springen


SPROOKJE Eind jaren ‘70, na het verblijf in Amerika, begon ikzelf aan de studie Bos- en Natuur- beheer aan de Hogere Bosbouw en Cultuur- technische school te Velp. Hoewel op kamers kwam ik in de weekenden altijd naar huis om samen met pa de valkerij te beoefenen. In de


Het vroor en het was tijdens het jagen gaan sneeuwen zodat er een prachtige witte deken over het winterse landschap lag. We hadden net een paar konijnen geslagen toen we bij een vers belopen bouw aankwamen en besloten daar de fret op te zetten. Ik had de fret in de bouw gezet en Cy bij mij geroepen. Door het sneeuwdek was elk geluid gedempt en we waanden ons alleen op de wereld; vader en zoon in een verder stille, totaal witte wereld, samen met onze drie-eenheid; havik, hond en fret. Het bleef minutenlang stil en met ons vieren wachten we gespannen af of het konijn zou gaan springen. Toen zagen we beweging in de donkerte van een van de pijpen. Alle aandacht was nu op die ene pijp gericht, en allemaal stonden we op scherp. Het silhouet begon zich duidelijker af te tekenen en tot onze grote verbazing zagen we een vossenhoofd. Zij keek ons een tijdje aan, zag dat de kust niet veilig was, maar besloot toch te springen en het hazenpad te kiezen. Cy bleef ‘steady’ en de havik vloog er een stuk achteraan, maar zag dat dit ‘konijn’ toch echt te groot was. De fret kwam niet boven, dus wachtten we verder af. De bouw was vers en groot met vele pijpen dus er kon nog van alles gebeuren. Ook het springen van een konijn. Na een minuut of tien sprong echter vos nummer 2 zonder zich eerst te hebben aangekondigd. Dit werd ook de veldwedstrijdkampioen teveel en Cy rende achter de vos aan. Die merkte dat hij werd achtervolgd en sloeg meteen een haak en liep zo drie cirkels om ons heen, direct op de hielen gezeten door Cy. Cy reageerde uiteindelijk op de zitfl uit en de rekel verdween aan de horizon in dezelfde richting als waar de moer vertrokken was. Wauw, wat een schouwspel. Een wit sprookje met een happy end voor allen. •


Het volledige artikel met meer kleurrijke jachtverhalen met Wim van de Vlasakker is te lezen in het jaarboek 2020–2021 van het Nederlands Valkeniersverbond Adriaan Mollen. Deze is te lezen en te downloaden via de Digitale Jager.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52