column
UIT DE MEDIA Oswin Schneeweisz werpt een persoonlijke blik op actuele onderwerpen uit de wereld van radio, krant, televisie en internet.
DODO J
e zal toch maar een Dodo zijn en op een dag in het hier en nu herrijzen. Dat is de missie van een miljardenbedrijf uit de Verenigde Staten. Die zien er wel een verdienmodel in, al gaat dat natuurlijk onder de deken van wetenschappelijk onderzoek en ontwikkeling van gentechnologie. Ik zie
Marcel Boekhoorn al watertanden. Die is er vast als de kippen bij om zo’n beest naar Ouwehands te halen waar hij of zij de rest van zijn armzalige leventje mag slijten tussen ijsjes likkende kinderen en schuifelende bejaarden. Ik weet niet met wie ik meer medelijden heb: met dat arme beest of met onze nationale Dodofiel Boudewijn Buch die te vroeg is heengegaan en nu de herrijzenis van zijn geliefde vogel moet missen. Hoe zou dat trouwens zijn om als Dodo terug te keren in deze tijd? Heb je dan nog een actieve herinnering aan het leven voor je wederopstanding? Aan de tijd dat je nog op het eiland Mauritius leefde voordat ergens aan het eind van de zeventiende eeuw je laatste soortgenoot de laatste adem uitblies? Dat moet toch behoorlijk verwarrend zijn. Zo ben je eeuwenlang van de aardbodem verdwenen en zo loop je weer vrolijk in het rond te huppelen. Jagers hoeven zich overigens nog niet te verheugen op het eerste Dodo-boutje, want de Dodo 2.0 zal ongetwijfel nog voordat hij zijn eerste stapjes heeſt kunnen zetten al tot beschermde diersoort worden uitgeroepen. Al is het maar de vraag of je nog bescherming kunt genieten als je kunstmatig uit een eicel (van een duif) en een flintertje DNA wordt gereproduceerd. Dat lijkt mij voer voor juristen en filosofen. Hoe dan ook. Wij jagers gaan gouden tijden tegemoet. Het avontuur roept. Over een tijdje kunnen we aanzitten op de Tyrannosaurus Rex of de Velociraptor (bekend van Jurrasic Park). Of wat dacht je van vissen
op reuzenpiranha’s? Dat is wel even wat anders dan een middagje op de duiven. Dan kunnen we wellicht meteen even helpen met het uitzetten van de reuzenbever. En nou niet gaan zeuren, beste jagers, want dat beest is geen exoot. Kwam hier honderddertig- duizend jaar geleden al voor. Een levensechte reconstructie is te zien in Historyland in Hellevoetsluis. Dat model is gemaakt door wetenschapskunstenaar Remie Bakker en betreſt een levensechte reconstructie van 1,15 meter lang, met een staart van 40 centimeter. Het model is ontworpen na uitgebreid onderzoek van botten, tanden en kiezen. Met zo’n lengte was de Nederlandse oerbever trouwens een kleintje onder zijn (Amerikaanse) soortgenoten, maar die kop en die tanden... Wauw, die zijn zeker tweemaal zo groot als van bevers die vandaag de dag in ons water rondzwemmen. Die knagen in een oogwenk een half bos omver. Toch zou het wel mooi zijn. Een fraai staaltje rewilding. En wat heb je er nou helemaal voor nodig? Een eicel van een verwant beest en een flintertje DNA. Hoe dat met de schade zit? Ach, dat zien we later dan wel weer. In het Nederlandse natuurbeleid lopen we het liefst niet teveel op de zaken vooruit. Wie dan leeſt, die dan zorgt. Voorbeelden te over. •
Wij jagers gaan gouden tijden tegemoet. Het avontuur roept!
reageren? stuur uw mail naar
oswin.schneeweisz@
jagersvereniging.nl
maart 2023 - #3 |
| 15
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52
