‘Bijzondere stap’


nog steeds niet lekker. Gek is dat toch… Dat ik me als volwassen, zelfstandige vrouw tegenover mijn ouders toch weer zo klein en onzeker kan voelen. Gelukkig had mijn man van huis uit de boodschap meegekregen dat je moet doen waar je goed in bent en gelukkig van wordt. Hij steunde me volledig en dat was, zeker in die beginpe- riode, heel erg nodig. Ik begon een klein cateringbedrijf, volgde de koksoplei- ding, kwam ’s avonds laat thuis, maar stond de volgende ochtend wel weer het ontbijt voor de mannen klaar te maken. Het was heel zwaar en ik heb me weleens afge- vraagd of ik het vol zou kunnen houden. Tegelijkertijd voelde ik weer, net als vroeger, zo’n vlindertje hier, in mijn borst. Ken je dat gevoel? Dat je hart een soort huppel- sprongetje lijkt te maken?’


In die jaren werd Sandra ook gevraagd om tv-kok te worden bij het EO-programma Het familiediner, een klus die haar al snel bekendheid en meer werk opleverde. Ze aarzelt om te zeggen dat het misschien wel ‘de bedoe- ling’ was dat ze uiteindelijk kon gaan doen waar ze als meisje van droomde. Ze wil de dingen ‘organisch aanpak- ken’, heeft geen tussen- of einddoel meer en probeert zo goed mogelijk hier en nu te leven. De metafoor van de menukaart is ook eigenlijk niet zo aan haar besteed.


Toetje ‘Moet ik nu al gaan bedenken hoe het nagerecht eruit gaat zien? Er zijn nog zo veel dingen te doen. Als je kijkt naar wat ik in de afgelopen jaren heb gedaan: ik heb me doorontwikkeld tot vitaliteitsadviseur – hoe bedrijven zichzelf op het gebied van voeding, beweging en ont- spanning een boost kunnen geven – ik heb de oplei- ding tot natuurvoedingsadviseur gedaan, plus nog een opleiding tot vega-chef én het Vitaliteitshuis opgericht… Ik weet het nu al: ik ga tijd tekort komen. Maar goed, dat toetje! Ik hoop dat ik op mijn oude dag nog steeds werk, dat ik een tiny house – met een grote moestuin – heb en een bootje waar we de helft van het jaar mee door Nederland varen. Ik wil zo lang mogelijk actief blijven. En ik doe er zo veel mogelijk aan om dat in goede gezond- heid te kunnen doen: ik let op mijn voeding, ik doe aan sport, ik neem vaak de fiets en maak elke dag een lange wandeling met de hond.’


> 17


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83