INTERVIEW


Sandra Ysbrandy


MENUKAART


Als we het leven vergelijken met een menukaart, dan zou je kunnen zeggen dat tv-kok Sandra


Ysbrandy (51) na een gangbaar voorafe toch voor een verrassend hoofdgerecht heeft gekozen. Na een studie geschiedenis en antropologie en een goede baan bij de bank, liet ze de zekerheid los en koos


ze voor haar passie: koken. Z 14 Magazine van KBO-PCOB april 2020 TEKST: ARJAN VISSER FOTO’S: JANITA SASSEN


Ze droomde er als klein meisje van om boerin te worden: ‘Lekker kneuterig, gezellig, buiten zijn.’ Of anders ballerina. Ook goed. Lezend in de Tina en andere ‘meisjesstripverhalen’ zag ze zichzelf al schitteren op het toneel. Tijdens balletles werd echter snel duidelijk dat zo’n carrière niet voor haar was weggelegd. ‘Ik was te lang. En eigenlijk ook helemaal niet erg lenig of bijzonder elegant. Ik liep in spijkerpak- ken, was jongensachtig, stoer; een beetje een rauwdouwer.’


Voorafe ‘Mijn vader is een echte bèta-man, een che- misch technicus, die voor verschillende bedrij- ven in binnen- en buitenland heeft gewerkt. Mijn moeder was kleuterjuf; ze is supercreatief, kan kleding maken als een coupeuse en is op


haar 60ste ook nog eens gaan schil- deren. Ze heeft de creatieve kant in mij enorm gestimuleerd, maar toen ik voorstelde om na het atheneum naar de kunstacademie te gaan, zei ze: ‘Dan moet je in staat zijn om van een vuilniszak nog iets moois te maken. Kan je dat?’ Daar twijfelde ik aan. Ik had er de hersens voor: waarom zou ik na het atheneum niet gewoon gaan studeren? Ik koos voor geschiedenis, omdat ik voor Euro- pese Studies of Communicatiewe- tenschappen een propedeuse nodig had en kreeg tijdens mijn stage op de afdeling communicatie van de Rabo- bank al een baan aangeboden. Goed, dacht ik, leaseauto, attaché-koffertje, laptop, mantelpakje, goed salaris, huis, man, kinderen: dat lijkt me ook wel wat.’


Hoofdgerecht Alles verliep voorspoedig, leuke baan, niets te klagen, maar na twaalf jaar stelde ze zichzelf een vraag die ze leek te hebben overgeslagen: wat past bij wie ik ben? Er volgden ge- sprekken met een loopbaancoach – ‘dure sessies en er


>


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83