eens wegen. Alleen maar karrensporen en moesten we de spoorlijn steeds aan onze rechterkant houden voor de juiste richting. In China verbaasde ons de manier van rijden het meest. Je rijdt daar rechts, maar dat doet niet iedereen altijd. Soms werd de vluchtstrook ernaast in omgekeerde richting gebruikt, zodat je plotseling een soort spookrijder op je af kreeg. Toch hebben we gelukkig geen ongelukken gekregen”, zegt Henro, die er ook nog verbaasd over is dat wegen voorbij Peking soms niet eens waren bestraat. Dat vergde het uiterste van de wagens en de bestuurder. Daarbij kwam soms ook nog dat de hoogte voor problemen zorgde, omdat boven de drieduizend meter het motorvermogen door de ijlere lucht terugliep. Door zuurstofgebrek op die hoogte konden ook de absorptiekoelkasten niet meer ontvlam- men. Ook de hitte ging soms meespelen. Aan de meest westelijke kant van de Chinese Muur liep de temperatuur op tot boven de veertig graden. Terwijl die in de nacht in de Taklamakan, in grootte de tweede zandwoestijn van de wereld, weer tot het vriespunt kon dalen.


Afwisselend 4


Nadat ze de Gele Zee hadden gezien, met aan de denk- beeldige overkant Noord-Korea, aanvaardde de groep de terugtocht. Ook die voerde weer door veel interes- sante en soms onherbergzame streken. Zoals langs het Himalaya gebergte, door het gebied van de Uyguren, een moslimvolk van rond 50 miljoen mensen, dat net als de Tibetanen meer onafhankelijkheid wil. Het landschap was er weer heel anders en leek het meest op dat van Noord-Afrika. Ook de voormalige Sovjetstaten Kirgizië, Kazachstan, Uzbekistan en Turkmenistan in Centraal-Azië boden een afwisselend en soms mooi landschap. Maar sommige delen hadden ook heel slechte wegen. Iran konden ze alleen binnenkomen als de benodigde papieren thuis al in orde waren gemaakt. Pasfoto’s van vrouwen zijn daar alleen geldig als de vrouwen erop staan met een hoofddoek. Ingrid was daar, net als alle andere dames, verplicht een hoofddoek te dragen. Toch is ze enthousiast: “Het is een fantastisch land. Veel vrouwen zijn er goed opgeleid en veel mensen spreken Engels. Het blijkt een heel goed ontwikkeld land te zijn. Ongelooflijk hoe vriendelijk de bevolking is en hoe behulpzaam. Wij hadden een heel ander idee van het strenge moslimland. Het is ons er heel goed bevallen en we hebben al tegen elkaar gezegd dat we daar zeker nog wel een keer naar terug willen. Via de Perzische Golf gingen ze naar Teheran, om na een ritje van rond vijfduizend kilometer door Iran, langs de Kaspische Zee het volgende land te bereiken: Armenië. “Dit is de oudste christelijke staat ter wereld en wordt met veel geld uit Amerika ondersteund. Dat is gelijk te zien aan het straatbeeld, heel anders dan dat bijvoor- beeld in Iran”, aldus Henro. Als laatste land deden ze


44 | Kampeerauto nr. 1/2012 NKC


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84