WOENSDAG 31MAART 2010
NIEUW 19S
PERSONEEL HOME PRIVILEGE BEGREEP NIETS VAN DE VELE DODEN
‘Het lijkt hier wel behekst’
‘Sinds jij hier werkt vallen er wel verdacht veel doden’, grapten de verpleegkundigen van Home Privilege in augustus 2007 tegen Kurt Dobbelaere, maar tegelijk zei hun buikgevoel dat er iets niet klopte. Kurt gekscheerde mee. ‘Nog geen doden?’, sms’te hij naar de
weekendwerkers. WILLY DE BUCK
ASSISEN GENT
KURT DOBBELAERE
■ staat terecht voor vier moorden en een moordpoging in het Gentse rusthuis Privilege.
■ Beweerde eerst dat de stem van zijn overleden moeder de moorden beval.
■ Zegt nu dat hij wraak nam voor de vroegtijdige dood van zijn familieleden.
Het was een incidentrijke zomer in 2007 in Home Privilege, een klein
privérustoord in hartje
Gent met twintig personeelsle- den en 57 bedden. Te beginnen met een geheimzinnige brand op de kamer van een slapende, ver- stokte roker. Maar er werd geen sigarenpeuk gevonden. ‘Toen het alarm afging, stormde Dobbelaere blindelings naar de juiste kamer. Daarna trok hij zich een kwartier terug op het toilet en kwam hij weer buiten met een brandwonde aan de knie. Ik stond daar niet bij stil, maar misschien heeft hij zichzelf toen wel verwond met een aan- steker’, zei directeur Walter Van- develde gisteren.
Eigenaardig, niet verdacht
En er is nog veel meer waar de di- recteur vandaag anders over denkt dan in 2007. Ook over de vier sterfgevallen in één week tijd uiteraard. ‘We hebben wel eens drie doden in een maand, maar vier in een week was toch wel zeer veel’, gaf Vandevelde toe. ‘Ik zocht daar niets achter, want leven en dood liggen bij ons zeer dicht bij elkaar.’ Een ziekenhuisarts had bij het eerste overlijden wel alarm ge- slagen omwille van een overdo- sis insuline, maar daar had Kurt Dobbelaere een aanvaardbare uitleg voor. ‘Het slachtoffer was depressief en wilde sterven. Kurt vond na haar dood insulinespui- ten op haar kamer’, zegt Vande- velde. ‘We dachten dus aan zelf- moord. Toen Kurt die spuiten la- ter liet verdwijnen vonden we dat eigenaardig, maar nog niet verdacht.’ De directie reageerde daarop met enkele veiligheidsmaatrege- len en die leken goed te werken. Tot vier maanden later een vijfde slachtoffer in een coma verzonk. Ook al met een suikertekort, hoewel het alweer geen diabetes- patiënte was. Kurt Dobbelaere treuzelde ditmaal urenlang om een ambulance te bellen. Tot de directeur zelf belde. Eigenaardig, maar nog niet verdacht.
Gewiekste manipulator
Toen het de volgende dagen echt wel heet werd onder de voeten van Dobbelaere dumpte hij en- kele insulinespuiten op de ka- mer van een vrouw. Waarna hij er bij haar huisdokter op aan- drong om haar in een ziekenhuis op te nemen. Dat lukte allemaal. ‘Het rusthuis leek wel behekst. We voelden dat er iets niet klopte en we vonden dat het moest op- houden’, getuigden enkele ver- pleegkundigen. ‘Ik geef u nog twee dagen om de zaak op te lossen, daarna stap ik naar het parket’, waarschuwde een huisdokter daarop de direc- tie. ‘ s Anderendaags werd Dob- belaere aangehouden. ‘Hij was schijnbaar een perfecte verple-
TOEN KURT DIE SPUITEN LATER LIET VERDWIJNEN VONDEN WE DAT EIGENAARDIG, MAAR NIET VERDACHT
Walter Vandevelde, rusthuisdirecteur
ger. Hard werkend en heel com- petent. Iedereen was vol lof over hem’, zei directeur Vandevelde. Dat is wat overdreven, want de andere verpleegkundigen ken- den Dobbelaere ook als emotie- loos en een beetje creepy. Een man die hen zon- en weekdag mailde en sms’te, die personeels- leden probeerde buiten te wer- ken – ‘Het is zij of ik’ – en die soms met zijn hoofd in andere re- gionen leek te lopen. ‘Pas later zijn mijn ogen opengegaan’, zei Vandevelde daarover. ‘Nu ken ik hem als een gewiekste manipu- lator. Een man die aanstuurde op confrontaties. Een mooiprater en een meedogenloze killer.’
’’
Nu te koop voor slechts
Foefelende zelfstandige
Eén zaak begreep assisenvoor- zitter Koen Defoort na al die ge- tuigenissen nog altijd niet goed. Hoe kan een man die als zelf- standig verpleger minstens der- tien bejaarden bestolen had, na zijn veroordeling zomaar aan de slag in een rusthuis? Niet één keer, maar drie keer op rij? Dobbelaere kreeg dat wellicht voor mekaar omdat er een onge- looflijk tekort is aan verpleeg- kundigen, omdat sommige rust- huisdirecties nogal goedgelovig zijn én omdat hij het zelf onvoor- stelbaar goed kan uitleggen. Het stond nochtans gewoon op zijn attest van goed zedelijk gedrag:
€ 4,50
Kurt Dobbelaere werd lange tijd niet verdacht door zijn collega’s. ©Frederiek Vande Velde
veroordeeld
tot 18 maanden
voorwaardelijk wegens diefstal, valsheid in geschrifte en mis- bruik van vertrouwen. ‘Dat strafblad? Als ze daarover
vragen stelden, heb ik dat een beetje gedrukt’, geeft Dobbelaere toe. ‘Ik heb die directeurs wijsge- maakt dat ik als zelfstandig ver- pleger wat gefoefeld heb met fac-
turen. Zoals alle zelfstandigen. En die directeurs geloofden dat zomaar.’ Ze hebben daar allemaal veel spijt van gekregen.
De beste Woordzoekers!
Nr. 27
NWP027
Woordzoekers
09-03-2010 14:22:30
09-03-2010 14:22:30
80 pagina’s
woordzoekerplezier!
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88