Anne
Hendriks is voor zitter van een kleine VvE. Ze schrijft onder pseudoniem over het wel en wee van appartements - bewoners en hun VvE.
Balkonfl irt
Winterdag, zo’n stralende. De lucht strakblauw, de wind had een dag vrij genomen. Ik was in de tuin van een vriend wat bladeren aan het opruimen. Hij woonde op de begane grond in een huizenblok waarin ongeveer de helft van de woningen eigendom is van een woningbouw- vereniging. Tussen twee hoekbalkons boven mij ontspon zich een gesprek over de VvE. Een man met een Wout Weghorst-knotje praatte in op een buurvouw met een bos donkere krullen, beiden dertigers. De man hield een gloedvol betoog over de huidige VvE-voorzitter die vol- gens hem moest ophoepelen. “Die gast werkt bij de woningbouwvereniging én is zelf eige- naar van een appartement hier.” “Goh”, zei de vrouw, “dat wist ik niet. Is dat een probleem dan?” Ze had haar ochtendkoffi etje gezellig meegenomen naar het balkon. “Nogal”, zei de man, “twee handen op één buik. Die voorzitter én de woningbouw willen dat we de maandelijkse bijdrage aan het reservefonds fl ink verhogen. Maar veel particuliere eigenaren zoals jij en ik hebben dat geld niet. Nu probeert hij andere particulieren over te halen, dan hebben ze een meerderheid in de VvE. En zo’n
woningbouw, dat is groot geld. Dan moeten wij ook dokken, de kleine burger.” De vrouw knikte. “Jeetje, dat jij dat allemaal weet.” Haar gesprekspartner glimlachte en spiedde even om zich heen of er geen meeluisteraars waren. “Ik weet nog véél meer”, zei hij, haast op fl uistertoon. “Vertel ik je nog wel. Maar je móet volgende week naar de VvE-vergadering komen. Dan proberen we die gast weg te stemmen.” De voorgenomen couppoging leek me kansloos gezien het aandeel van de woningbouwvereni- ging in de VvE, maar de vrouw was onder de indruk. “Ik kom”, zei ze vastberaden. “Fijn dat je dit deelt.” Hij glunderde en haalde achteloos een hand over zijn voetbalhaar. Zij lachte inne- mend. Ik vroeg me af of ik hier getuige was van een ontluikende VvE-romance. “Je mag wel een keer bij me langskomen”, zei de man, “dan kan ik je alles uitleggen.” Nu leek de vrouw te aarzelen. “Hoe heet je ook alweer?”, vroeg ze, “sorry, ik ben je naam verge- ten.” Dit zou een afknapper kunnen zijn, een kil einde van een winterse balkonfl irt. Maar de man liet zich niet uit het veld slaan: “Geeft helemaal niks hoor: ik ben de jouwe óók vergeten.”
12-2025 | Eigen Huis Magazine | 49
BEELD EDITH BUENEN
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60
