1. De Duitse Wadden- kust.
2. De kanonnen zijn gericht op Emden.
3. In het schip De Fre- derike von Papenburg is een museum gevestigd.
4. Wittmunder molen.
5. Op de camperplaats in Emden zijn helaas geen plekjes meer vrij.
om unseren Hausrekord zu brechen. Wij doen het voor ietsje minder…
Lekker landelijk
De dag hierna rijden we via Wiesmoor en Marx, met een mooie, granieten kerk uit de twaalfde eeuw, naar Witt- mund. Ook hier is een goede camperplaats met veel ruimte. De binnenstad heeft een mooi voetgangersgebied en enkele fraaie, oude gevels. Onze wandelroute loopt langs een mooie molen, een van de vele in Ostfriesland. Ooit had elk dorp minstens één wind- of watermolen. Tegenwoordig zijn daar nog een kleine honderd van over. Maar … we willen naar de kust. We rijden dus naar het oosten. Er zijn veel weilanden en duidelijk is te ruiken dat daar net drijfmest is verspreid: lekker landelijk. In ons reisplan staat Horumersiel. Als we daar zijn aangekomen, blijkt de camperplaats een fantastische ligging te hebben. Maar het is er zo massaal en vol, dat er weinig aantrekke- lijks van uitgaat. Hoe zal dat zijn in de echte vakantieperi- ode? Gelukkig is er ook een camping, met enkele prachtige plaatsen voor campers, met uitzicht op zee.
Klootschieten In het aardige, oude havenplaatsje Carolinensiel is het met de camperplaats hetzelfde gesteld. We rijden daarna dus maar een stukje het binnenland in en belanden op de camperplaats in Esens. Wat een ruimte op deze Schützen- platz. Langs de camperplaats loopt een voet-fi etspad, dat naar het gezellige centrum leidt. Het is maar een korte wandeling. Op de camperplaats zelf staan aankondigingen over wedstrijden klootschieten; het lijkt wel of we in de Achterhoek zijn. In Ostfriesland, heet het Kloss schies- sen, of bosseln. Het is een ware volkssport geworden. In de badplaats Bensersiel, ten noorden van Esens, staat een aardig beeldje van een klootschieter. In veel van de noordelijke kustdorpen, die haast allemaal het woord siel (sluis) in de naam hebben, zijn veerdiensten naar de Duitse Waddeneilanden. Wat is die Waddenzee, langs de hele Nederlandse, Duitse en Deense kust, toch een bijzonder gebied! Gelukkig is het tegenwoordig een beschermd natuurgebied.
Wij rijden langs een deel van de Grüne Küstenstrasse, een
project dat helaas nooit tot echt succes heeft geleid. Aan de westkust komen we in Norddeich. Het stormt en we worden zo ongeveer gezandstraald. Maar wat is de zee spannend bij zulk weer! Vanuit Norddeich kunnen we met de veerboot naar het waddeneiland Norderney. We doen dat maar niet: het is ons weer niet. Het dorp Norddeich is maar klein en bestaat voor een belangrijk deel uit toeris- tische onderkomens en strandachtige winkeltjes. Ondanks het stormachtige weer, bevolken stoere Duitsers nog altijd de terrassen. Wij gaan bij een van de Gaststätten lekker warm binnen zitten. We kiezen een eenvoudig vismenuu- tje en laten de aanbieding Grünkohl mit Bauchfl eisz und Mettwurst maar voor wat het is, ook al zouden we daarbij een gratis Schnapps hebben gekregen.
Ons volgende doel is Emden, de tweelingstad van Delfzijl aan de overkant van de rivier de Eems. Eigenlijk willen we naar Greetsiel, het pittoreske plaatsje aan de westkust. Maar omdat de regen de wissers van de camper overuren bezorgde, laten we dat plan maar varen.
Hulpvaardig
Bovendien is het geen straf om even langer in Emden te zijn. Het is een aantrekkelijke stad met een leuk winkel- gebied, mooie gebouwen en een drukke haven. Het Duits dat we er zien op winkels en dergelijke, is doorspekt met haast Nederlandse woorden.
De camperplaats ligt mooi en een aantal plaatsen biedt uitzicht op de jachthaven. Maar die plaatsen zijn helaas bezet. Achter die rij kampeerauto’s is echter nóg een parkeerplaats, waar camperaars mogen overnachten. De havenmeester is hulpvaardig bij het inparkeren en zorgt ervoor dat er steeds één camper op twee parkeerplaat- sen komt te staan, zodat we niet het gevoel hebben als haringen in een ton te zitten.
In Emden ligt een oud lichtschip dicht bij de camper- plaats: leuk om te zien. Er is tegenwoordig een restau- rant in gevestigd.
Onze trip naar het gebied dat zo aan Groningen doet denken, is weer ten einde. We kunnen het niet laten en kiezen de weg naar huis nog even via Papenburg. Na een korte wandeling langs de oude zeilschepen gaat het weer op huis aan.
1 84 | Kampeerauto nr. 4/2014 NKC
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100