Artikelkop rechts Column Mariola


13


Mariola Goossens Liefde voor Defensie


Luitenant-kolonel Mariola


Goossens was als luitenant mee met het Provinciaal Reconstructie Team in Afghanistan (2007).


Ze onderhield daar met haar collega’s de contacten met


burgemeesters, stamoudsten en politiecommandanten. Momenteel werkt ze


als landmachter bij de luchtmachtstaf om de instroom van nieuw


personeel te verbeteren. M


neerdalen. En ik


Ik laat de woorden


glimlach


et grote ogen kij kt hij me aan. Ik zie de radartjes draaien, zij n wenk- brauwen


in een diepe frons. Halverwege zij n zin is hij stilgevallen. Ik begrij p het helemaal. Hoeveel vrouwen vragen hun man nou wat hij denkt dat ze die ochtend geleerd heeft van een man op de parkeerplaats van een tankstation?! Vanaf het moment dat ik was opgestaan om 5.15 uur voel ik druk. Zachtjes doen zodat ik niemand wakker maak. Snel ontbij ten zodat ik op tij d langs het drukste knooppunt ben. Moet ik nog iets appen naar een collega nu ik drie dagen voor de studie weg ben? Gejaagd rij d ik een half uur later weg. Ik sluit aan in de trage sliert auto’s richting het noorden en voel mij n bloeddruk verder stij gen. Als het verkeer mee blij kt te vallen gun ik mezelf een snelle stop bij het tankstation. Ik draai ongeduldig heen en weer terwij l de automaat tergend langzaam zij n koffie prij sgeeft. Doe een dappere poging niet te zuchten als de jongen achter de kassa geen haast lij kt te hebben, ren terug naar mij n auto en dan… zie ik hem staan. Zij n ogen gesloten, armen over


elkaar, handen op zij n onderarmen. Zij n gezicht licht gebogen richting het oosten en zij n lippen bewegend in een stil gebed. Niets deert hem. De uitpuilende prullenbak naast hem, het langsrazende verkeer, het busje met ontbij tende werklui. Niets leidt hem af van dat moment. Een moment van bezinning, terug naar zij n kern, waar de wereld even buitengesloten is en hij volledig opgaat in waar hij in gelooft. En ik schaam me. Schaam me voor mezelf. Al die lessen over zelfleider- schap en mindset. En toch laat ik me ook vandaag weer meeslepen in de chaos van mij n leven, in de erger- nissen, de frustraties over dingen waar ik geen invloed op heb. Als ik pas bij de derde poging, gepaard gaande met verontschul- digende handbewe gingen voor mij n bestaan, mag invoegen van de andere weggebruikers, is het genoeg. ‘IK. KIES. VOOR. RUST’, zeg ik hardop tegen de wereld in mij n knalgele Opel Corsaatje. Laat de woorden neer dalen. En ik glimlach. In de stad aangekomen laat ik iemand voor die verkeerd heeft voorgesor- teerd. Hij zwaait dankbaar. Ik drink de rest van mij n koffie op in de parkeer- garage. Voor ik naar de universiteit loop eerst het nummer afluisteren waar ik zo van hou. En ik zou willen dat ik de man van het tankstation kon vertellen hoeveel mooier hij mij n dag heeft gemaakt. Of in ieder geval hoe zenuwachtig mij n man van hem is geworden ...


Checkpoint 02-26


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68