‘Ik had het gevoel dat ik er niet was en niet had mogen zijn’
noemt in haar boek? De man van haar moeder moest in de oorlog naar Duitsland. In zijn afwezigheid werd haar moeder zwanger van een Engelsman. Lezend in het boek verplaats je jezelf in een meisje dat de wederopbouw meemaakt, maar zelf wordt afgebroken door haar moeder die psychotisch is. Dat blijkt als haar man weer terug is in Nederland, want dan beginnen de ruzies. ‘Annelee is het bewijs hoe jij je gedragen hebt toen ik weg was in de oorlog, soldatenhoer!’, hoorde ze hem vaak zeggen als ze in bed lag.
Ruzies gingen vaak over Annelee. Op een dag zei haar vader het onom- wonden. ‘Meisje, ik zal jou eens wat vertellen. Ik ben jouw vader niet. Jouw moeder hield zich op met een Engelse soldaat.’ Ze kende haar vader daarna niet meer terug. ‘Zijn ogen stonden anders. Zijn blik die eerst warm was, was veranderd in kilte. Hij boog zich voorover en deed zijn beide handen ruw om mijn keel. Ik was mezelf kwijt en had het gevoel dat ik er niet was en niet had mogen zijn. Dat ik niet bestond en nooit bestaan had.’ Een kind in de mist.
Geen foto op het familiebord Dat ze niet welkom was in het gezin, bleek steeds weer. Op een zon- dagmiddag werd het fotobord van de familie vol geplakt. ‘Toen de col- lage inmiddels voor driekwart volgeplakt was, zei ik met een brok in mijn keel: ‘Pap, ik zie geen foto van mij erbij.’ Onverstoorbaar plakte hij verder. ‘Die heb ik niet kind.’ Mijn hart brak stil van verdriet.’ Maar de ergste klap volgt als haar moeder bij een woedeaanval haar toe- schreeuwt: ‘Had ik je bij je geboorte maar de nek omgedraaid. Zoals ik met die ander heb gedaan!’ Annelee is dan 14 jaar. Het blijkt dat ze een tweelingbroertje had, die met drie maanden is geaborteerd. Annelee werd tijdens deze abortus over het hoofd gezien. ‘Dubbel niet gewild’, schreeuwt Annelee het uit in het boek.
Opslagplaats vol beschadigde spullen Stil kijkt ze nu terug op het moment waarop ze dat nog eens in het boek opschreef. Toen deze woorden zwart op wit op het scherm stonden, was ze drie weken uitgeteld en kon ze geen letter meer opschrijven. Maar ze ging door. ‘Ja, het rolde er echt uit. Als een fontein’, blikt ze nu terug. ‘Tot het schrijven van dit boek heb ik het niet aangedurfd de deur van die kamer in mijn hoofd te openen. Het leek een opslagplaats vol bescha- digde spullen en dat nodigde niet uit tot een bezoek. Nu het boek af is ben ik veranderd, zegt men. Blijer en opener. En dat ik nu alles kan ver- tellen zonder emotie, dat betekent voor mij dat ik alles heb verwerkt.‘
Leren vergeven Annelee heeft twee huwelijken achter de rug. De opvoeding van haar twee kinderen ziet ze als een prachtige tijd. Dat ze, toen ze 40 was, tot het geloof kwam, ziet ze als iets wonderlijks. ‘Ik heb leren vergeven en dat is de grote kracht. Ik herinner me de eerste keer dat ik in bed lag en God vroeg om mij te helpen om mijn moeder te vergeven. Zij had
Anneke Hölsgens: 'Mijn hart brak stil van verdriet’
nooit spijt of berouw getoond. Ik weet niet meer hoe lang ik heb gehuild. Iedere avond viel er een schil af en na weken kwam ik bij de kern. Nu kan ik zonder rancune kijken naar mijn moeder die mijn leven bijna geruïneerd heeft. Dat is herboren worden in zuiver licht.’
Annelee Brown: Kind in de mist. Uitgeverij Mijnbestseller B.V., prijs ¤ 19,95. ISBN: 9789461934147
51
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71