Geniet TEKST: COEN DE JONGE • FOTO: HOLLANDSE HOOGTE [KLASSIEKE MUZIEK]
Stefano Bollani: een Italiaan op de grens van klassiek en jazz
Kent u Riccardo Chailly? Vast wel - hij was van 1988 tot 2004 chef- dirigent van het Koninklijk Concertgebouworkest. Onlangs was hij weer op dat oude nest, nu met zijn boezemvriend de jazzpianist Stefano Bollani. Aanleiding: een programma met muziek uit de roaring twenties.
Bollani soleerde daarbij in Gershwins Pianoconcert in F. Ze deden op 29 april ook nog mee aan de ’Koningin- nenacht’. Een unicum, dit treff en van twee werelden? Nee hoor, ze maakten samen twee fraaie albums.
Stefano Bollani is jazzpianist. De jury van de Paul Acket Award stelde: ‘De muzikale mogelijkheden lijken bij Bollani onbeperkt, waardoor hij in de ogen van de jury een ware jazzmuzikant is’. Dat vindt Bollani zelf ook. ‘Ja! Dat is het woord waar ik de voorkeur aan geef. Maar ik wil niet in een hokje worden gestopt. Ik doe gewoon heel verschillende dingen. Ik ben nog niet dood, ook daarom ben ik geen klassieke pianist…’
Toch had hij in de afgelopen jaren succes met enkele cd-projecten waarmee hij zich in de wereld van de klassieke muziek begaf. Zo maakte hij vorig jaar met dirigent Riccardo Chailly en het Gewandhausorches- ter het album Sounds of the 30s (met onder meer werk van Weill, Stravinsky en Ravel) en enkele jaren eerder namen ze samen ook een album met muziek van Ger- shwin op: Rhapsody in Blue.
Bollani: ‘Ik ben altijd nieuwsgierig en ik wil altijd weer andere dingen doen. Ik heb echt een klassieke opleiding gehad. Mijn pianoleraar kwam uit een heel oude school, de Napolitaanse pianoschool. Ik studeerde toen muz- iek die harmonisch gezien heel dicht bij de jazz ligt. Debussy, Ravel, Poulenc, Prokofi ev, Stravinsky. Maar toen hield ik er niet echt van. Het ging vooral om de techniek. Ik hield ook nog niet van Beethoven.’ In de loop der jaren werd dat wel anders, zulke componisten werden echt zijn favorieten.
Van de entertainer Victor Borge stak Bollani op dat je met klassieke muziek ook een ludiek spel kunt spelen. ‘Je neemt dan vijf of zes stukken, die je als in een kaartspel schudt en dan kijkt wat eruit komt.’ Maar
‘Ik hield eerst niet van Beethoven’
in Gershwins Pianoconcert improviseerde hij deson- danks geen noot. ‘Nee, die muziek is heel precies uitge- schreven. Ik wil Gershwin niet ten koste van alles naar de kant van de jazz trekken. Ik zie jazz trouwens meer als een taal. De taal van vrijheid en van improvisatie. En Gershwin beschouw ik als een brug tussen klassieke muziek en jazz.’
INFORMATIE Riccardo Chailly & Stefano Bollani:
Sounds of the 30s (Decca) Gershwin: Rhapsody in Blue & Piano Concerto in F (Decca)
47
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61