Mijn nestor & ik TEKST: ESTHER KRIJGSMAN • FOTO: JO MISDOM EN MARCEL MOLLE NESTOR MIJN
Ze deden – soms ongemerkt – wijze levenslessen van hem of haar op. Werden beter in hun vak,
leerden steviger in de wereld te staan, ontdekten nieuwe kanten van zichzelf. Lezers vertellen over hun nestor. In deze afl evering: Marcel Molle (48) over zijn docent fotografi e Jo Misdom (81).
1 20
985, tweede jaar School voor Fotografi e. Marcel Molle, foto- student, krijgt een nieuwe docent. Jo Misdom heet hij, een gevestigde naam in de reclamefotografi e. ‘Ik was helemaal niet geïnteresseerd in reclamefotografi e. Voor mij was het een verplicht vak dat ik nu eenmaal moest volgen. Ik wilde docu-
mentaire foto’s maken, journalistieke foto’s. In eerste instantie zag ik alleen maar verschillen tussen hem en mij. Maar Jo viel op tussen de uitgerangeerde fotografen die noodgedwongen leraar waren geworden. Hij straalde aan alle kanten plezier in het lesgeven uit.’
Bleu gevoel ‘Jo leerde ons niet alleen het vak, hij begeleidde ons naar de volwassen- heid. Hij heeft me gevormd. Ik was een jongen uit een katholiek, beschermd Brabants gezin die op zijn zestiende in plaats van een brommer een camera van zijn vader kreeg en zich daar volledig op stortte. Op de School voor Fotografi e heb ik me heel lang heel bleu gevoeld. Ik was nog nooit naar een klassiek concert geweest, moest nog zo veel ontdekken. Daarbij heb ik heel veel aan Jo gehad. Als je bij hem aanklopte met een vraag over een stage of een opdracht, kon het ook zo maar ineens gaan over alles waar je in het studentenleven tegenaan liep. Liefdesverdriet, of eenzaamheid. Hij was er voor je. Tegelijkertijd
was hij ontzettend streng en recht voor zijn raap. Zijn oordeel was belangrijk, en dat is het nog steeds voor me.’
Leven en werk ‘Ook toen ik al werkte, vroeg ik hem nog wel eens om raad. Als het even niet liep in mijn carrière, bijvoorbeeld. En automatisch ging het dan ook over het leven – leven en werk zijn zo verweven als fotograaf. Als het niet goed met je gaat, kun je ook geen goede foto’s maken. Toen hij op zijn vijfenzestigste stopte met lesgeven, was ik op zijn afscheid. Daarna heb ik hem een jaar of tien niet meer gezien. Ik was hard aan het werk als fotograaf, werkte zestien jaar voor de Volkskrant. Ik fotografeerde rellen en ongelukken, deed grote reportages, maakte twee, drie buitenlandse reizen per jaar, was veel in Bosnië. En ik foto-
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61