KBO-AFDELING: Haaksbergen, Overijssel BIJEENKOMST: Waardig leven, waardig sterven: ‘Zorg door vrijwil- ligers in de laatste fase thuis’
[21.10 UUR]
LOCATIE: Hervormde kerk DATUM: 25 februari 2013
[22.00 UUR] Trudy van Gils Herman Buursen
Handen die verzach ten, ogen die oplichten
aan? Er zijn twee uitersten, als antwoord op deze vraag. Is een mens maar een van de zeven miljard op deze aarde? Een lichtstraaltje dat fl itst en daarna uitdooft? Of is hij uniek en onverwissel- baar? Als vrijwilliger heb je – tegen alle noodlot in – handen die kunnen verzach- ten en ogen die kunnen opklaren. Jij kunt in je leven het verschil maken tussen deze twee. Toch?’
[20.45 UUR] Het Twents Liturgiekoor onder bege- leiding van piano begint met zijn lied Iemand meer, als mooie aansluiting op de toespraak van Susan van Os. ‘Vouw je armen onder je hoofd. Kijk de afgrond in die hemel heet’. De zang klinkt als een zachte landing. Als de liederen gezongen zijn, klinkt een applaus. En dat voelt als een warme deken, in de kerk met een steriel wit interieur.
[21.00 UUR] De akoestiek is perfect in dit achtkantige kerkgebouw. Door deze vorm is de blik letterlijk en fi guurlijk op elkaar gericht. Zo ook bij Henk van den Berg. Hij zit voor in de zaal, voor de vierde keer deze maand. Henk is nu een eindje in de 80 en heeft lang gewerkt als huisarts. Hij blijft
even zitten als iedereen opstaat om koffi e te halen. Deze avonden zijn volgens hem een welkom initiatief van de KBO. ‘Nadenken over leven en dood. Mogelijkheden en onmogelijkheden. Hospice is een goede ontwikkeling. Hier in deze regio is men daarover nog erg gesloten.’
[21.10 UUR] Trudy van Gils komt naar voren, als hoofd Hospice Enschede. Meteen heeft ze een indringende vraag. ‘Waar zou u het liefst willen sterven? In Nederland zegt 95 procent: thuis! Maar wat als dat niet meer gaat?’ Met deze vraag opent ze de deuren naar de hospice, met een huiselijke sfeer. De eigen schemerlamp kan worden meegenomen. Of dingen van je voetbalclubje, geeft ze als voorbeelden. ‘En dat alles om mensen – jong en oud - op een zo comfortabel mogelijke manier te laten sterven. Binnen het redelijke doen we alles.’ De vraag groeit, bij ouderen en jongeren. Iemand steekt de vinger op: ‘Mijn moeder is naar jullie hospice gebracht en dat was echt een warm bad. Ik wil jullie bedanken, ook namens mijn moeder.’
[22.00 UUR] De sprekers en organisatoren Herman Buursen, Joost van Campen en Harry van ’t Erven krijgen een presentje als dank voor hun vrijwil- lige inzet deze avonden. Voorzitter van KBO Ton Oosterwijk houdt een afsluitende toespraak. Na deze huldiging blikt Herman terug op de avonden. De meeste bezoekers hebben de kerk inmiddels verlaten. Tevreden is hij. ‘Deze avonden hebben ons verrijkt in het persoonlijk leven. Ik zie nu niet meer op tegen de dood… al hoeft het nu nog niet hoor,’ voegt hij er snel aan toe.
13
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61