50
Ooggetuige
Van Kaboel naar de raadszaal
Tij dens een bij zondere raadsvergadering in Helmond werd
Joyce Willems-Kardol onlangs benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Een erkenning voor haar jarenlange inzet als
volksvertegenwoordiger in de provincie en in de gemeenteraad. Tekst Johan Kroes Fotografi e Paul Tolenaar
Al jong weet Willems-Kardol dat ze ‘iets met een uniform’ wil. Ze groeit op in Uden, vlak bij Vliegbasis Volkel, en raakt gefascineerd door Defensie. ‘Ik ging naar open dagen van alle Defensieonderdelen, vond alles mooi wat met Defensie te maken had. Mijn ouders steunden mij daar ook in.’ Aanvankelijk richt ze zich op de ma- rine, ze wil graag luchtvaartnavigator op de Lynx (helikopter) worden, maar uiteindelijk komt ze bij de luchtmacht terecht. Na een korte periode bij de Patrioteenheid vindt ze haar plek in generieke en bedrijfseconomische func- ties. Op Vliegbasis Twente wordt ze op 21-jarige leeftijd hoofd van een stafbu- reau bij een grondverdedigingssqua- dron. ‘Veelal mannen, ik was jong, dat was best indrukwekkend. Maar ik ben daar met open armen ontvangen. Voor
A Nederlands Veteraneninstituut
de saamhorigheid is dat misschien wel de beste plaatsing geweest die ik had kunnen wensen, een goede leerschool als jonge leidinggevende.’
Uitzending De missie komt niet vanzelf op haar pad. Na Volkel werkt ze op vliegbasis Eindhoven in een functie dicht bij de commandant van die vliegbasis. Van daaruit heeft ze beter zicht op wat er speelt én waar de kans op uitzending binnen handbereik ligt. ‘Je kunt afwach- ten wat er op je pad komt,’ zegt ze, ‘of je kunt zelf actief om je heen kijken.’ Dat laatste doet ze. Willems-Kardol wordt in 2008 geselecteerd voor een in- dividuele uitzending naar Afghanistan. Ze gaat als aide de camp van generaal Eikelboom, die de rol vervult van Director Air Operations bij ISAF HQ in Kaboel. ‘Je zit dan ineens in het Yellow Building, het hoofdkwartier. Tussen generaals en diplomaten. En onder tussen kwamen politici langs, van Femke Halsema tot toen nog senator Barack Obama. Dat maakte indruk.’ Wat haar vooral raakt, is de directe invloed van politiek op de missie. ‘In briefi ngs hoorde je discussies over het mandaat. Was dit
een vredesmissie of een gevechtsmis- sie? Dat was politiek bepaald, maar had enorme impact op wat wij daar deden. Dat vond ik fasci nerend. Het was bepalend voor hoe ik later naar besluitvorming ben gaan kijken.’ Dat het geen ‘gewone’ vredesmissie is, merkt Willems-Kardol elke ochtend opnieuw. De briefi ng begint steevast met het opnoemen van de namen van gesneuvelde militairen. ‘De vlag hing vaker halfstok dan dat hij gehesen was. Dat zegt genoeg.’
Rennen De missie zit vol momenten die nog haarscherp in haar geheugen staan gegrift. Zoals het rennen naar de bunkers tijdens raketaanvallen. ‘Onze legering lag langs de buitenmuur, bij de hoofdpoort. Niet de meest veilige plek. Als het alarm ging, moest je sprinten. En toen bleek dat ik best hard kon rennen.’ Ze lacht. ‘Je mocht offi cieel niet in je pyjamabroek naar buiten. Terwijl je denkt: het gaat om snelheid. Maar nee, eerst omkleden.’ Soms is de dichtstbijzijnde bunker vol en moet ze doorrennen naar een volgende. ‘Dan merk je wel hoe belangrijk conditie is.’ Het leven op de basis kent ook lichtere
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
