44


Kapitein Mirjam Jansen (53) WAS: OPS 299 Squadron IS: officier toegevoegd Operation Coordination Center DHC MISSIES: Macedonië/Albanië (1999), Kosovo (2000), Kroatië (2001), Afgha- nistan (2005, 2006, 2007, 2008, 2010) MIRJAM OVER JENDY: ‘Zij is een pionier, krachtig en heel attent.’


Sisters in Arms


Ze houden van de Bölkow-helikopter en koesteren hun vriendschap. Jendy en Mirjam hebben zich zes jaar lang ingezet voor Vrouw en Defensie en droegen vorig jaar het stokje over. Ze bellen elkaar soms urenlang. Tekst Sanne van de Grift Fotografi e Niels Blekemolen


‘Wij zaten bij het “Always”-detachement’


Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? ‘In 1994 bij 299 Squadron. Zij was vlieger, ik kwam binnen als onderofficier OPS en merkte al snel: dit klikt. Wij werkten met de Bölkow-helikopter en vormden later het “Always”- detachement, met een knipoog naar het merk dat de slogan had “voor een veilig gevoel”. Dat stond zelfs op onze badge.’


Zij n jullie samen op uitzending geweest? ‘Voor Bosnië hebben we 9 maanden op 72 uur ‘notice to move’ gestaan. Er waren nog geen mobieltjes, dus je moest altij d bereikbaar zij n. Als de telefoon ging op een gek tij dstip, schrok je meteen: dit kan ’m zij n. We wilden graag gaan, iets betekenen voor de bevolking. Uiteindelij k ging het niet door. In 2010 gingen we samen naar Afghanistan. In Kandahar lagen we in dezelfde slaapcontainer en werkten we als liaisonteam in het Canadian Joint Operations Command (CJOC). Dat paste ons goed: snel schakelen, mensen kennen, problemen zien en direct oplossen. Jendy zat in


een lastige fase door een zware scheiding, ik had al een zware break-up achter de rug en juist daar vonden we steun bij elkaar. Dan ben je niet alleen collega’s, maar ook elkaars vangnet. Vaak lagen we in bed te kletsen van de hak op de tak. Moest de ene eigenlij k gaan slapen omdat de wekker weer vroeg zou gaan, kwam de ander weer met een nieuw verhaal dat echt nog even gedeeld moest worden. Heerlij k!’


Wat blij ft je het meest bij van die tij d? ‘We werkten met alle landen in een opstelling die doet denken aan NASA, een theateropstelling van bureaus en allerlei grote schermen voor ons met informatie over het missiegebied. Het moment dat je tij dens een operatie hoorde “Rolex + nul”. Dan staat alles “aan”. Je voelt de spanning, de focus, maar ook die gezamenlij ke energie: dit is waar we altij d voor getraind hebben. Dat gevoel is moeilij k uit te leggen, maar het verbindt enorm.’


Nederlands Veteraneninstituut


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68