Artikelkop rechts Column Mariola


13


Mariola Goossens Kansen


Luitenant-kolonel Mariola


Goossens was als luitenant mee met het Provinciaal Reconstructie Team in Afghanistan (2007).


Ze onderhield daar met haar collega’s de contacten met


burgemeesters, stamoudsten en politiecommandanten. Momenteel werkt ze


als landmachter bij de luchtmachtstaf om de instroom van nieuw


personeel te verbeteren. I


heb ik zelf gekregen?


Hoeveel tweede kansen


k kij k door het raam van mij n kantoor naar de zon- overgoten appelplaats. Een van mij n pelotons heeft de warmte opgezocht voor de lessen van vandaag. Een glimlach speelt om mij n lippen als ik naar de jonge


sergeant kij k die hoog boven zij n groep uittorent, terwij l zij n leerlingen geboeid luisteren naar zij n uitleg. Als hij ze de opdracht geeft om in tweetallen te oefenen, gaan ze geconcentreerd aan de slag. Met zij n armen over elkaar wandelt hij van duo naar duo, beantwoordt vragen en stuurt bij . Een voorbeeldinstruc- teur. En dat terwij l we ons zo hadden voorbereid op dat hij zou falen.


Een half jaar eerder zit zij n pelotons- commandant gefrustreerd aan mij n bureau. ‘Is het echt de enige sollici- tant?’, vraag ik. ‘Ja, de functie heeft zo lang mogelij k opengestaan, maar verder heeft niemand gesolliciteerd.’ We overdenken de mogelij kheden. Ze kennen elkaar, van hun vorige functie. De sergeant was nieuw van zij n eigen opleiding bij hem begonnen. Bij een peloton dat net terug was uit Afghanistan. Waar iedereen gevechts ervaring had en elkaar in hun beste en slechtste momenten had gezien. Kameraden. Hij had geen kans gehad, geen draagvlak, geen acceptatie.


‘Ik kan de functie opnieuw laten publiceren op de arbeidsplaatsen- bank’, zeg ik, terwij l ik met mij n vingers op de armleuning trommel. ‘Drie weken publiceren, week kandi- daten screenen, gesprekken voeren ... dan nog afstemmen met hun huidige commandanten en hopen dat iemand binnen twee maanden weg mag. Reken op minimaal drie maanden. Of we gaan er nú voor. Hij kan over twee weken beginnen. Maar met al zij n tekortkomingen erbij .’ Weer is het even stil. ‘Mmm ... de sergeant-majoor kan hem extra begeleiding geven. En ik kan zelf wat extra opletten. Ik geef hem een kans. Kunnen we over een paar maanden evalueren en eventueel kij ken of hij bij een ander peloton beter past?’ Ik kij k hem aan. ‘Een half jaar. Dan kij ken samen.’


Vandaag komt hij naast me staan bij het raam en kij ken we toe. Een andere rol, ander team, andere taak. En daarmee een andere sergeant. Ik realiseer me dat het soms niet de persoon zélf is die groei in de weg staat, maar de omgeving. Mij n gedachten dwalen af. Hoeveel tweede kansen heb ik zelf in het verleden niet gekregen terwij l ik ze nodig had? En hoe vaak heb ik ánderen tweede kansen ontnomen terwij l ik de mogelij kheid had om ze te geven? Ik werp een blik opzij naar het tevreden gezicht van de luit. Zonder het te weten heeft hij me een les geleerd die ik de rest van mij n loopbaan meedraag.


Checkpoint 03-26


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68