search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Dagboek


31


militair waren. Maar we zien ook veel mannen die voor de oorlog begon in de ICT, in een fabriek of op een boerenbedrijf werkten en die werden opgeroepen om hun land te verdedigen. Een groot deel van hen revalideert na een amputatie, maar deze patiënten heb ik niet in behandeling. De mensen waarmee ik te maken heb, hebben allemaal ‘blastletsel’, schade die is ontstaan door explosieven. Ze hebben gecompliceerde breuken en schade aan huid, spierweefsel en/of organen. Hun wonden zijn geheeld in een ziekenhuis en nu draag ik als fysiotherapeut bij aan hun revalidatieproces. Dat ik nu vrijwel dagelijks te maken heb met mensen die het geweld van de oorlog aan den lijve ondervonden en die mij een blik in hun leven gunnen, brengt de oorlog heel dichtbij – veel dichterbij dan de televisie ooit zou kunnen.


DEC 01


Wilskracht In Oekraïne raken duizenden mensen gewond. Daarvan zien wij


er maar heel weinig. Maar toch kunnen we als team voor die paar mensen een groot verschil maken, geloof ik. Het maakt nogal uit of iemand de rest van zijn leven in een rolstoel doorbrengt of weer kan lopen. De Oekraïners laten een enorme wilskracht zien. Gaat het niet linksom dan gaat het rechtsom, maar ze willen weer mobiel worden, hun kapotgeschoten huis weer opbouwen. We zien mensen hier allemaal een ontwikkeling doormaken en dat is heel indrukwekkend. Ik moet nu bijvoorbeeld denken aan de 19-jarige jongen die zijn brace niet durfde af te doen omdat hij bang was


dat dit erg veel pijn zou doen. Toen we oefentherapie in het water met hem gingen doen, durfde hij het wel. Dat was de eerste stap op weg naar lopen zonder hulpmiddelen. Hoe klein de groep ook is die we bedienen, het geeft mij heel veel voldoening dat we dit kunnen doen.


DEC 04


Trots Hoe taai mensen kunnen zijn, illustreert ook het geval van een man die hier


afgelopen zomer revalideerde nadat hij gewond raakte bij een explosie. Ik heb foto’s van zijn letsel gezien. Toen ik die combineerde met het feit dat hij, nadat hij was geraakt, ook nog drie dagen in een bos heeft gelegen waarbij zijn wonden geïnfecteerd raakten, vond ik het bijna niet te geloven dat hij dit had overleefd. Hij was in een Pools ziekenhuis opgenomen geweest, vervolgens naar Nederland verplaatst en had in een ziekenhuis hier maanden op zijn buik gelegen om de wonden rond zijn bekken te laten helen. Hij sprak geen woord Engels en de communicatie met hem verliep moeizaam. Toen hij hier aan het eind van de zomer wegging, kon hij weer lopen, zonder hulpmiddelen. Hij is terug naar Oekraïne en rijdt weer auto. Zo boos en angstig als hij bij ons binnenkwam, zo trots en dankbaar verliet hij het pand – en niet nadat we allemaal uitvoerig met hem op de foto waren geweest.


‘Mij n werk brengt oorlog heel dichtbij ’


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76