search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
18


Project 178 Days


Armand Lucas (64)


MISSIE UNIFIL Libanon (1979/1980)


FUNCTIE infanterist bij 43e Pantserinfanterie- bataljon Regiment Infanterie Chassé NU


Filmmaker


elkaar probeerde te puzzelen en echt onderzoek ging doen, kwam ik erachter dat er in 1944 van alles in en rondom onze boerderij is gebeurd. Vanuit hier hadden de geallieerden goed zicht op het Duitse geschut aan de overkant van de rivier. In dat kat-en-muisspel heeft ons huis uiteindelijk ook een voltreff er te verduren gehad. Wat me vooral interesseert, zijn de verhalen van de mensen. Ik had eerder al een graf geadopteerd op de Engelse begraafplaats in Venray. Dit graf, van George Williamson, is me toegewezen. Ik kwam erachter dat deze Williamson in 1944 ook in ons dorp is geweest. Dat noem ik nu eens een mooi toeval. En wat ik ook merkte: als ik bezig was met het uitpluizen van deze geschiedenis, dan voelde ik me een stuk beter. Ik had weer focus. Het concentreren op die andere oorlog deed me goed.’


Kun je meer vertellen over je ervaringen in Libanon? ‘Eigenlijk wil ik er liever niet over pra- ten, het brengt toch altijd een slecht ge- voel met zich mee. Wij waren een van de eersten die naar Libanon gingen. We sliepen in tenten onder een continue dreiging. Dan gaat je adrenaline niet meer omlaag. De eerste drie gesneuvel- den op de lijst heb ik allemaal gekend.


checkpoint


Verder waren jongens van mijn peloton betrokken bij de bekende mijnaanslag in 1979. Dat heeft veel impact op mijn leven gehad. Het doet pijn dat het collectief geheugen van Nederland niet meer weet wat daar allemaal gebeurd is. Dat merkte ik al direct bij thuis- komst. Dan zeiden mensen het is toch een vredesmissie, of ben je lekker bruin geworden op onze kosten? Als ik er dan wat over vertelde, geloofden ze me gewoon niet. Hun reactie was dan dat het allemaal indianenverhalen moesten zijn, anders hadden ze het toch wel op het journaal gezien? Op dat moment heb ik besloten om er niks meer over te vertellen en het weg te stoppen. Dat kon ook makkelijk, want er was nul na- zorg in die tijd. Er werd zelfs gezegd dat we onze mond moesten houden, want als je erover vertelde, kon je de maten die daar nog zaten schaden. Maar de trauma’s gaan niet weg. Zelfs vorig jaar nog is er een kameraad van onze club uit het leven gestapt. En voor hem ook al een aantal anderen. Door je trauma maakte je geen deel meer uit van de maatschappij. Je werd scheef aangeke- ken, mensen oordelen snel. Maar ik zeg altijd: als je niet in mijn schoenen hebt gestaan, dan moet je me niet vertellen hoe ik mijn veters moet strikken.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76