58


Werner van Rooij, majoor bij de EOD


Hij werkt al 36 jaar bij de EOD en ging maar liefst negen keer op uitzending. ‘Vorig jaar vond het thuisfront dat het wel genoeg


‘Wat wij doen is uniek’


was geweest en dat heb ik gerespecteerd.’ Tekst Els Mannaerts Fotografie Paul Tolenaar


OVER WERNER Werner van Rooij (60) werkt al 43 jaar bij Defensie waarvan 36 jaar bij de EOD. Hij is getrouwd en heeft twee dochters. Rang: majoor.Huidige functie: stafofficier Projecten & Innovatie bij het Expertisecentrum EOD. Missies: Cambodja (1992), Villafranca (1993), Bosnië (1997, 1998 en 2002), Irak (2004), Afghanistan (2009), Irak (2016) en Mali (2017).


Werner barst van de verhalen. Over hoe hij er bij toeval achter kwam dat er een vacature was bij de EOD Luchtmacht. ‘Op een reünie zette een oud-collega me op het spoor.’ Over hoe hij tijdens een assessment als laatste kandidaat afviel, maar toch de opleiding mocht volgen omdat er een extra plek vrijkwam. ‘Ik kreeg een uur om na te denken, na een seconde zei ik ja.’ En natuurlijk over de eerste van zijn negen missies: een VN-missie naar Cambodja in 1992.


W


‘Ik was dertig jaar oud, de jongste van ons team. Er waren al EOD’ers van de Landmacht, die leidden ‘oud’-mili- tairen (Cambodjanen) op om mijnen te ruimen. Wij namen ze vervolgens mee het mijnenveld in, voor begeleiding in de praktijk. Die mensen werden


checkpoint


betaald door de VN. Na twee maanden zei een Cambodjaanse generaal dat we hem het salaris van de mensen moesten betalen, dan zou hij het verder wel met ze regelen. Dat deden wij uiteraard niet, waarop die generaal die mensen verbood om nog langer voor ons te werken. Het werk aan de mijnenvelden kwam stil te liggen en wij gingen verder met munitie ruimen, het dagelijkse EOD-werk.’


WC-papier Werner verbaasde zich geregeld over de VN-organisatie. ‘Ik moest een handtekening zetten voor vier rollen wc-papier, maar ik kreeg wel zonder krabbeltje 24 mijndetectoren mee van 16.000 dollar per stuk.’ Echt indruk maakten de vele ongelukken, met spelende kinderen of mensen die in de rijstvelden aan het werk waren. ‘Het gebeurde dagelijks dat iemand op een mijn liep. Soms liep dat meteen fataal af, soms waren mensen ‘alleen maar’ gewond. Bij gebrek aan goede medische voorzieningen en aan geld om van de weinige voorzieningen gebruik te maken, kregen slachtof- fers geen hulp en gingen ze alsnog


Evert-Jan Daniels


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76