13


Gerard Mes (60)


BIJ DE ONDERZEE- DIENST VAN 1984-1990 MISSIES MIDDELLANDSE ZEE 1990


EINDRANG Sergeant


‘Ik geloof niet dat ik ooit nog het hele verhaal ga vertellen’


Gerard Mes


‘Ik werd op de Hr.MS. Tonijn ge- plaatst na een opleiding voor de Wapentechnische Dienst Elektronica van de onderzeedienst. In de jaren die volgden was ik ongeveer zes maanden per jaar op zee. Met mijn vrouw had ik afgesproken om na zes jaar te stoppen. We wilden graag een gezin stichten dus wilde ik meer thuis zijn. In die zes jaar ben ik drie keer op missie geweest. Twee keer naar de Middellandse Zee en een keer naar de Barentszzee. De eerste keer kreeg ik wel mee dat het niet de bedoeling is om hier thuis over te praten. Alleen dat we naar de Middellandse Zee gingen en dat ik over zes weken vanuit Kreta weer zou bellen. Mijn vrouw had hier niet veel moeite mee. Je bent jong en dan doe je dat gewoon. In eerste instantie vond ik het ook geen probleem, maar later hield het mij wel meer bezig. Je komt er dan achter dat het toch speciaal was wat we hebben gedaan. In 2012 kreeg ik opeens van de ge- meente Stichtse Vecht een uitnodiging voor een regionale veteranendag. Tot mijn verrassing bleek toen dat Defensie had besloten om alle missies vanaf 1989 te erkennen. Mijn laatste missie was in 1990, daar kreeg ik de veteranenstatus voor. Dat vond ik fijn maar ik vond het wel problematisch dat mijn andere twee missies niet erkend werden. Over die missies doet Defensie ook geen uitspraken en het is dan net alsof ze niet


hebben bestaan. Het vreemde is wel dat mijn commandant voor een van die missies wel een onderscheiding heeft gekregen. Voor de jongens die alleen missies voor 1989 hebben gedaan en daardoor geen veteranenstatus kregen, lijkt mij dit best moeilijk. Ze komen daardoor ook niet in aanmerking voor bijvoorbeeld nuldelijnsondersteuning. Bij veteranendagen ben ik meestal de enige veteraan van de Onderzeedienst. Het is soms lastig om een gesprek te voeren omdat ik niet veel kwijt kan over mijn uitzendingen. Als vrijwilliger bij het Nederlands Veteraneninstituut werk ik eraan mee om de Onderzeedienst meer bekendheid te geven.


Nadat het boek ‘In het diepste geheim’ van Jaime Karremans uitkwam, begon mijn vrouw vragen te stellen. Ik heb haar het een en ander verteld maar geen details. Ik vond het wel prettig om dit met haar te kunnen delen. Ik geloof niet dat ik ooit nog eens het hele verhaal ga vertellen over deze missies. Bovendien heb ik nog meer stoere verhalen, bijvoorbeeld over een grote zoutwaterlekkage op 80 meter diepte of die keer dat ik bijna van het dek werd gespoeld door een golf van achter. Die verhalen zijn veel interessanter voor mijn toekomstige kleinkinderen.’


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76