14


Column


Barry Hofstede


Over het geheim van het leven


I


geen doel op zich


Geluk is checkpoint


k ben gaan schrijven om mijn gedachten te ordenen. Dat was in het jaar 1996, in Australië. Ik begon met het bijhouden van een dagboek. Dat dagboek was in die periode mijn enige vriend. Ik had het boek zelf gemaakt, tijdens een van mijn nacht-


diensten in een drukkerij in Sydney. Als ik het had volgeschreven, was het idee, dan zou ik mijzelf en de wereld beter begrijpen. Mijn dagboek leest als een landkaart van mijn ziel en het landschap dat ik beschrijf ligt er kaal en onvruchtbaar bij. Na Bosnië meende ik dat het leven geen geheimen meer voor mij had. Ik was eruit, had het raadsel ontcijferd: de mens is slecht en het leven is één grote teleurstelling. Ik leefde in een permanente staat van ‘nou en?’. Maar als het leven geen geheimen meer voor mij had, waarom was ik dan zo in de war en waar leefde ik dan nog voor? Als ik mijn dagboek teruglees, dan vind ik een deel van het antwoord. Het was diep in de uitgestrekte bossen in de binnenlanden van New South Wales, ergens tussen Sydney en Melbourne. Mijn gids wees op een plant waarvan de bladeren naar beneden hingen. Op de bladeren lagen grote druppels water. De bladeren hingen bijna loodrecht naar beneden en toch vielen de druppels er niet af. Het was alsof het water aan de bladeren vastgekleefd zat. ‘Weet je hoe dat kan?’, vroeg hij veelbeteke- nend. Ik zei dat ik dat niet wist en ver- wachtte dat hij me dat ging vertellen.


‘Ik ook niet! Maar is het niet prachtig?’, antwoordde hij. Het hoe of waarom interesseerde hem niet. Hij zag enkel de schoonheid van het mysterie. Iets wat ik niet kon en ik vond zijn verwondering dan ook stom. Van het ordenen van mijn gedachten kwam niks terecht tijdens dat jaar in Australië. Mijn geestelijke gezondheid brokkelde langzaam af als gevolg van mijn oorlogstrauma. Wat ik wel heb meegenomen uit die periode, is het schrijven. Samen met therapie was dat schrijven de opstap naar het weer leren herkennen en genieten van kleine dingen van onbegrijpelijke schoon- heid. Ik geniet van het verpotten van een kamerplant. De tevreden glimlach van mijn vrouw maakt mij blij. Als ik de hand van mijn oude vader vasthoud en voel hoe zacht zijn huid is, zo zacht als die van een kind, dan besef ik dat geluk geen doel op zich is, maar gewoon hoe ik me voel op dat moment.


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1 NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.


Peter Bak


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76