Scholing Diferentiaties
Niels van de Beek (27), Nijmegen, Tandarts-gehandicaptenzorg i.o.
N
iels van de Beek kan er nog hartelijk om lachen als hij bedenkt dat hij ooit accountant had willen worden. “Dat is toch eigenlijk een rete-saai be-
roep! Niks voor mij, ik moet lekker bezig zijn. Dit is het vak waar ik echt mijn ei kwijt kan.” Tijdens zijn studie in Nijmegen, waar hij een jaar geleden afstudeerde, overwoog hij al een specialisatie of differenti- atie. “Ik wilde iets anders dan het ‘geijkte’ parodontologie of implantologie. Maar wat, dat wist ik nog niet. Ik had een gerodontologie-profiel en na mijn afstuderen sprak een vacature voor de opleiding gehandicaptenzorg/angstbege- leiding van het centrum voor bijzondere tandheelkunde (cbt) mij zo aan dat ik besloot daar te gaan solliciteren. In een cbt is niet de mond, maar de patiënt het belangrijkste.”
Van de Beek werkt daarnaast in een kleine dorpspraktijk, dat vindt hij ook leuk. “Die technische skills heb ik weer nodig op het Centrum Bijzondere Tandheelkunde van Radboudumc, waar ik nu mijn nu opleiding Tandarts- gehandicaptenzorg volg. Maar het is eigenlijk niet te vergelijken. In de algemene praktijk moet je constant schakelen, snel beslissingen nemen en word je geleefd door je agenda. Voor een controle wordt in een cbt ruimschoots de tijd genomen. En echt, ik sta soms te juichen als het na een kwartier uur is gelukt om een OPT te maken bij een gehandicapte patiënt.” Ook in het multidisciplinair samenwerken gaat veel tijd zit- ten. “Er is veel overleg met bijvoorbeeld gedragsdeskundi- gen, medisch specialisten in het ziekenhuis, psychologen, neurologen en kaakchirurgen. Zo kunnen we samen tot het beste plan komen om ook gehandicapten de beste tand- heelkundige zorg te verlenen. Iedere dag is weer een uit- daging.”
Een van zijn patiënten heeft hij nu al in zijn hart gesloten. “Een twaalfjarige vluchteling uit Syrië. Hij kan niet praten, zit in een rolstoel. Dat jochie was nog nooit naar de tand- arts geweest. Er was sprake van veel tandsteen en ernsti-
“ Dat jochie was nog nooit naar de tandarts geweest”
ge parodontitis. De ontstekingswaarden in zijn bloed wa- ren ook veel te hoog en in het ziekenhuis wisten ze ook niet waardoor dat kwam. Terwijl zijn moeder Arabische kinder- liedjes zong, ging ik heel voorzichtig met de ultrasone sca- ler aan de slag; iedere keer tien seconden. Wat waren we blij dat we zijn tanden weer een beetje konden zien! Ik denk dat hij nog twee, drie behandelingen nodig heeft.” De jonge tandarts maakt meer schrijnende gevallen mee. Toch ervaart hij zijn werk niet als belastend. “Integendeel. Als ik ‘s avonds naar huis fiets en terugkijk op de dag over- valt me alleen maar een gevoel van dankbaarheid. Dat we samen zoveel voor iemand kunnen doen, daar word ik blij van!”
12 NT DENTZ SEPTEMBER 2025
FOTO: ROY SOETEKOUW
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52
