Όχι, η οθόνη δεν ήταν προς την ‘Κρητική Εστία’, το σινεμά ήταν παράλληλο με την


Αστυδάμαντος, στο σχήμα της σημερινής πολυκατοικίας της Αστυδάμαντος 16 που χτίστηκε στη θέση του. Η οθόνη ήταν προς την Πλατεία Μεσολογγίου και η καμπίνα προβολής προς τη Στράβωνος. Η ‘Εστία’ ήταν αριστερά. Χαρακτηριστικά, όταν χτίζονταν η ‘Κρητική Εστία’ ,το γιαπί ήταν το ιδανικό στέκι για τζαμπατζήδες , καθώς ήταν ακριβώς πάνω από την αριστερή πλευρά του σινεμά (πάντα στέλναμε όμως πρώτα …καταδρομείς να τσεκάρουν αν υπάρχει φύλακας!).


Όταν λειτούργησε η ‘Εστία’ (θυμάμαι τον Παττακό να την εγκαινιάζει!) τα βάψαμε μαύρα! Περίπου την ίδια εποχή βέβαια έκλεισε και η ‘Ραμόνα’ μας. Αυτό που πρέπει ίσως να εξηγήσετε στους νεότερους είναι πως η …ηδονή τού να είσαι ‘τζαμπατζής (π.χ. να έχεις μπαλκόνι που να βλέπει σε θερινό, η απόλυτη ευτυχία, όπως νομίζαμε πιτσιρικάδες –μάλλον το αντίθετο θα ήταν!) δεν έχει να κάνει τόσο με το αντίτιμο του εισιτηρίου, άλλωστε τα σινεμά ήταν φτηνά. Είχε να κάνει με το γεγονός πως 90% των ταινιών την δεκαετία του 60 ήταν ‘ακατάλληλες’! Ακόμα και για να δούμε τις πρώτες ταινίες του Τζέημς Μπόντ, κάναμε μεγάλο αγώνα! Για τον ίδιο λόγο, ήταν πολύ σημαντική η πληροφορία στη …σχολική ΚΥΠ πως κάποιος κινηματόγραφος ‘βάζει’! (δηλαδή αφήνει να μπουν πιτσιρικάδες σε ακατάλληλα, χωρίς να ελέγχει ταυτότητες)».109


Ρεξ Δες Ιντεάλ σ΄ αυτό το Συμπλήρωμα Και: Δες Ορφεύς επίσης εδώ.


Ροζάν «Η πηγή σας, ο κύριος Κατσάμαντος, μπορεί να ήταν πρόθυμος, αλλά δεν είναι ακριβής. Τα θυμάται λάθος. Το σινεμά ήταν στο κάτω επίπεδο και η οθόνη του ήταν κάθετα στην Ασκληπιού με το πίσω μέρος της σχεδόν επί της Θεολόγου. Οι θεατές κάθονταν κατά μήκος (παράλληλα) με την Ασκληπιού βλέποντας προς τη Θεολόγου και με την πλάτη τους το κτήριο που οριοθετούσε τον τριγωνικό χώρο των οδών Ασκληπιού και Βαλσαμώνος (όπου και το ανθοπωλείο). Το επάνω διάζωμα είχε καρέκλες που έβλεπαν (λίγο διαγώνια προς τα αριστερά των καθισμένων) την οθόνη. Η κύρια είσοδος ήταν στην τριγωνική συμβολή Ασκληπιού και Θεολόγου (από την πλευρά της τελευταίας, πίσω από την οθόνη) και με ‘πιόσχημη’ μαρκίζα με το όνομα ‘Σινέ Ροζάν’. Το έβλεπα από το μπαλκόνι (2ου ορόφου) του διαμερίσματος που μέναμε και καταριόμουν με τα αδέλφια μου την κακή μας τύχη να μην έχουμε τσάμπα σινεμά και να ακούμε μόνο τον ήχο και τα μπιστολίδια! Μια βοηθητική έξοδος (αλλά όχι είσοδος) υπήρχε επί της Βαλσαμώνος μετά το κτήριο. Τους χειμώνες που ήταν κλειστό (επί χούντας) πηδάγαμε τον φράχτη και παίζαμε μπάλα στο μαλακό γκρίζο χαλίκι στο κάτω διάζωμα. Θυμάμαι που μου άρεσε πολύ περισσότερο από το χώμα που παίζαμε στη Δεξαμενή του Στρέφη (τώρα πισίνα/γυμναστήριο), το καμμένο Θέατρο του Λυκαβηττού ή στην αλάνα πάνω από τον Πανελλήνιο (απέναντι από την τότε Σχολή Ευελπίδων), γιατί ως τερματοφύλακας μπορούσα να ευχαριστηθώ θεαματικά ‘μπλονζόν’ (έτσι τα λέγαμε) χωρίς να πληγιάζομαι στα χέρια και τα γόνατα!».110


109 Στέλιος Τσιροζίδης, μέιλ 110 Γιώργος Ματθιόπουλος, μέιλ. Δες και Νεάπολις, σ΄ αυτό εδώ το Συμπλήρωμα


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27