μοκέτες), τουαλέτες βρώμικες, θέρμανση ανύπαρκτη, πολυθρόνες ξύλινες, άβολες, χιλιοσκισμένες, συνθήκες προβολής εικόνας και ήχου απαράδεκτες. Ήμουν μικρό παιδί και δεν με πείραζε. Το καταλάβαινα όμως στη γκρίνια των γονιών μου, που τους τραβολογούσα να με πάνε σινεμά με το ζόρι. Το άκουγα και από οικογενειακούς φίλους που είχαν ανακαλύψει το video και την έγχρωμη τηλεόραση. Όλοι συμφωνούσαν στο εξής. Ποιός ο λόγος να πάνε σινεμά και να υποστούν τέτοια ταλαιπωρία. Αφού υπάρχει το ‘σινεμά’ στο σπίτι. Φυσικά η ‘ακατάλληλη’' αίθουσα και το video δεν ήταν οι μόνοι λόγοι της παρακμής. Νομίζω πως η δεκαετία του ΄80 έφερε τεράστιες αλλαγές στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Το κοινό που πήγαινε σινεμά τις προηγούμενες δεκαετίες έδινε σιγά σιγά τη θέση του σε ένα άλλο, καινούργιο κοινό με διαφορετικές ανάγκες. Όμως αυτή είναι μια άλλη κουβέντα.


Στις αρχές του 1987 διάβασα στο ‘Αθηνόραμα’ πως η ‘Όπερα’ στην Ακαδημίας ανακαινίστηκε. Μιλάμε για αναγέννηση. Καταρχήν αγόρασε τα δικαιώματα της Dolby και απέκτησε ήχο Dolby Stereo. Όχι DTS, SUROUND, DOLBY DIGITAL κλπ, που θα ακολουθούσαν στη συνέχεια. Σκέτο, απλό και ταπεινό Dolby stereo. Στη συνέχεια έβαλε καινούργιες κατακόκκινες αναπαυτικές πολυθρόνες και κόκκινες μοκέτες ενώ άλλαξε και την οθόνη. Η αίθουσα έγινε κόσμημα. The talk of the town.Μια από τις πρώτες (αν όχι η πρώτη) ταινίες που πρόβαλε ήταν ‘Οι επαναστάτες’ με τον Αλ Πατσίνο. Πήγα λοιπόν με τους γονείς μου και έπαθα πλάκα. Η ταινία ήταν μάπα αλλά ο κόσμος έδειχνε ευχαριστημένος με τις συνθήκες προβολής. Μια κυρίλα που την ένιωθαν όλοι. Σε κάποια σκηνή της ταινίας λάλησε ένας κόκορας. Ο ήχος ακούστηκε από κάπου πίσω δεξιά. Σαν να σουν μέσα στο αγρόκτημα. Κανείς δεν έδινε σημασία στην ταινία. Όλοι έψαχναν να βρουν από που ήρθε ο ήχος. Μαγεία.


Η αναγέννηση της ‘Όπερας’ ήταν η πρώτη σοβαρή προσπάθεια αιθουσάρχη να προσφέρει σύγχρονες υπηρεσίες στο κοινό (μιλάω για τη δεκαετία του ΄80). Μέσα στην επόμενη τριετία, δεκάδες αίθουσες στην Αθήνα αλλά και σε άλλους Δήμους ακολούθησαν το πετυχημένο παράδειγμα. Καινούργιές πανέμορφες αίθουσες άρχισαν να προσελκύουν ολοένα και μεγαλύτερο κοινό. Παράλληλα κυκλοφόρησε και το περιοδικό ‘Σινεμά’. Φρέσκιοι άνθρωποι με καινούργια αντίληψη για το σινεμά άρχισαν να γράφουν και να σπρώχνουν τον κόσμο σε μια όλο και μεγαλύτερη γκάμα ταινιών. Στη δεκαετία του ΄90 οι κινηματογραφικές αίθουσες βρίσκονται σε ακμή. Νομίζω πως η ‘΄Όπερα’ έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτή την αναγέννηση».99


Και: «Παλιότερα, είχε καμπύλη οροφή».100 Και: είχε σχέση με τον επιχειρηματία Κώστα Αναγνωσταρά.101 Και: Δες λήμμα Ιντεάλ σ΄ αυτό εδώ το Συμπλήρωμα.


99 Στάθης Αυγουστάτος, μέιλ 100 Μάνος Γαϊτάνος, μέιλ 101 Λέανδρος Σλάβης, μέιλ


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27