Studenten die deel hebben genomen aan de Reiswerk Studenten Challenge vinden volgens Verkooijen makkelijker een baan. “Het is een belangrijke incentive om mee te doen en geeft aan dat het voor bedrijven een kans is om de beste studenten en daarmee het beste reisbranchetalent van de toekomst te ontmoeten. Ze laten zich bijvoorbeeld zien op onze Facebook-pagina (https://www.facebook. com/Reiswerk) en hun pitches zijn te lezen op de Reiswerk blogs (https://www.reiswerk.nl/blogs).


vertellen. “Tussen al die grote namen moest ik een manier vin- den om mezelf te onderscheiden. Ik koos voor een luchtige pre- sentatie, met de nodige humor. Ik vertelde onder andere hoe ik in de branche gerold was, wat mij inspireerde en waar ik in wil afstuderen: sociaal ondernemen en toerisme.”


Afstuderen


De presentatie heeft Luuk naast een groot netwerk nog meer gebracht. Voor zijn afstuderen, dat naar verwachting in 2017 plaatsvindt, gaat hij nu een aan- tal bedrijven af die hij dankzij de presentatie heeft leren kennen. Hij wil de richting sociaal onder- nemen en toerisme bij één van hen in praktijk brengen. “Tijdens het congres reageerde iedereen enthousiast op de richting die ik op wilde en nu zit ik bij de bedrij- ven in kwestie aan tafel. Dat had niet gekund zonder mijn ervaring van vorig jaar.”


n Tip


Als afsluiter heeft Luuk een concrete tip voor de aan- stormende talenten van de Studenten Challenge: “Ga er vooral heen om te leren, maar vergeet niet om plezier te hebben. De week is ontzettend intensief, maar als je openstaat voor wat er op je af komt, heb je een geweldige tijd.”


Bedreigde soort


COLUMN


Wat er zo handig is aan een rugzak heb ik nooit helemaal begrepen. Reistechnisch is het een onding: een teveel aan gordels, lussen, ritsen, straps, touwtjes, clips, gespen, en zo veel ‘handige vakjes’ dat je min- stens een kwartier moet graven naar je zonnebrand. Je kunt er niet op zitten. Zo’n zak valt altijd om. Clips haken vast in bagagerekken en kofferbakken. Dat je op een bergtocht geen rolkoffer meeneemt, begrijp ik. Maar waarom je zo’n ingewikkeld ding op je rug zou mee- zeulen naar een Aziatisch strand of een Afrikaans binnenland, begrijp ik dan weer niet.


Toch ben ik jarenlang rugzakreiziger geweest, een backpacker, maar dan eentje zonder rugzak. Backpacking had in de jaren tachtig weinig te maken met bagage, het was een way of life. De backpacker was de opvolger van de hippie die maandenlang in een gammele bus van hier naar Kaboel hobbelde zonder te douchen. Eenmaal ter plaatse blowde hij zich zo stoned als een konijn om tot het inzicht te komen dat het paradijs ook niet in Azië lag. Nee, dan de backpacker. Ik spie- gelde me graag aan het ideaalbeeld van zo’n reiziger (geen toerist!): onafhankelijk, individueel en avontuurlijk – zelfs met een koffer. Een backpacker was een sociaal bewuste, milieuvriendelijke reiziger die op zoek naar onbekende culturen en wijze levenslessen in contact trad met exotische inlanders. Toen mijn zoon en zijn vriendin vorig jaar low budget gingen backpacken in Azië gaf ik ze wat geld mee. Konden ze nog wat extra onbekende volkeren gaan ontdekken.


Maar al in de jaren negentig begon het beeld van de backpacker te kantelen. Langs maanverlichte stranden ontstonden getto’s van comazuipende lowbudget-reizigers. Die zochten niet naar innerlijke verrijking maar naar goedkope pizza’s. Ik vond het dus niet vreemd dat de Britse toerismeprofessor dr Mark Hampton in februari consta- teerde dat de backpacker - de soort - met uitsterven wordt bedreigd. De oorzaak ervan verbaasde me wèl. Gespecialiseerde touroperators hebben de backpackersmarkt vakkundig ingepakt, stelde Hampton vast na uitgebreid onderzoek. Transport, accommodatie en excursies zijn goeddeels in handen van vooral kleinschalige touroperators. Die weten de rugzakker het idee te geven dat hij onafhankelijk, individu- eel en avontuurlijk bezig is. Knap staaltje touroperating. Mijn zoon en zijn vriendin hadden nog wel old skool, dus op eigen houtje, gereisd. “Hebben jullie nog iets leuks gedaan met dat geld”, vroeg ik toen ze thuiskwamen. “Jazeker”, luidde het antwoord. “We hebben de laatste nacht een vijfsterrenhotel genomen.”


Nell Westerlaken Journalist bij de Volkskrant


View - maart 2016


31


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36